Hoge Raad verwerpt cassatie over aftrek bovennormbijdrage leaseauto van autokostenforfait — HR:2010:BK4555
Aftrek eigen bijdrage leaseauto op autokostenforfait / bijtelling
Eiser / verzoeker
X te Z (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
Staatssecretaris van Financiën
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond; de extra bijdrage voor de duurdere leaseauto mag alleen naar rato van het privégebruik worden afgetrokken van het autokostenforfait.
- De term 'gebruik voor privédoeleinden' in de Wet IB 2001 heeft dezelfde betekenis als 'gebruik anders dan ten behoeve van het verrichten van arbeid' in de Wet IB 1964.
- Een extra bijdrage voor een duurdere leaseauto moet worden gesplitst naar rato van privé- en zakelijke kilometers; alleen het privédeel vermindert de forfaitaire bijtelling.
- Het feit dat de werknemer uitsluitend om privéredenen koos voor een duurdere auto, maakt de bijdrage niet volledig aanwijsbaar als vergoeding voor privégebruik.
- Oudere jurisprudentie over artikel 42 Wet IB 1964 (HR 17 april 1996, BNB 1996/197) heeft haar gelding behouden onder de Wet IB 2001.
Samenvatting
Een werknemer had van zijn werkgever twee leaseauto's ter beschikking gekregen die duurder waren dan het leasebudget dat voor hem gold. Hij had zelf gekozen voor een duurdere auto, puur om privéredenen. Daarvoor betaalde hij een extra bijdrage aan zijn werkgever, bovenop de reguliere eigen bijdrage voor privégebruik. De vraag was of hij die extra bijdrage volledig mocht aftrekken van de zogenoemde bijtelling: het forfaitaire bedrag dat werknemers met een leaseauto bij hun inkomen moeten optellen als belastbare vergoeding voor privégebruik.
De werknemer redeneerde dat hij de duurdere auto uitsluitend voor privéoverwegingen had gekozen, en dat de extra bijdrage daarmee in zijn geheel betrekking had op privégebruik. Die bijdrage zou dus volledig in mindering moeten komen op de bijtelling. De Belastingdienst bestreed dit standpunt: de auto werd immers ook zakelijk gebruikt, en de extra bijdrage was ook verschuldigd wanneer de auto niet voor privédoeleinden werd gebruikt.
Zowel de rechtbank als het gerechtshof in Den Bosch gaven uiteindelijk de Belastingdienst gelijk. Het hof oordeelde dat de extra bijdrage gesplitst moest worden naar het aandeel privékilometers en zakelijke kilometers. In 2003 reed de werknemer in totaal 51.958 kilometer, waarvan 12.000 kilometer privé. Alleen het evenredige deel van de extra bijdrage, namelijk 12.000 gedeeld door 51.958 keer de betaalde € 5.203, mocht worden afgetrokken van de bijtelling. De rest was niet aftrekbaar.
De werknemer stapte naar de Hoge Raad en voerde twee hoofdargumenten aan. Ten eerste stelde hij dat de term 'gebruik voor privédoeleinden' in de huidige Wet Inkomstenbelasting 2001 een ruimere betekenis heeft dan de oudere wetgeving, zodat ook zakelijke kilometers met een om privéredenen gekozen duurdere auto als privégebruik zouden gelden. Ten tweede betoogde hij dat oudere rechtspraak over de voorganger van deze wet haar gelding had verloren.
De Hoge Raad verwierp beide argumenten. Uit de wettekst noch uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat 'gebruik voor privédoeleinden' in de huidige wet iets anders betekent dan het begrip 'gebruik anders dan ten behoeve van het verrichten van arbeid' in de oudere wet. De Hoge Raad bevestigde de lijn uit een eerder arrest uit 1996: een extra bijdrage moet worden opgesplitst naar rato van het privé- en zakelijk gebruik, en alleen het deel dat betrekking heeft op de privékilometers vermindert de bijtelling. Het deel dat ziet op zakelijke ritten is niet aftrekbaar, ook niet op een andere grond.
De Hoge Raad verklaarde het cassatieberoep ongegrond en zag geen reden voor een proceskostenveroordeling.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:1605, Hoge Raad, 24-10-2025, 25/01506
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1617, Hoge Raad, 24-10-2025, 23/04278
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1169, Hoge Raad, 18-07-2025, 24/00100
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:471, Hoge Raad, 28-03-2025, 23/03684
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
08/02970
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. A.H.T. Heisterkamp
- dhr. prof.dr.mr. M.W.C. Feteris
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.