Hoge Raad verwerpt cassatie over vervolgingskosten dwangbevel loonbelasting — HR:2010:BL6443
vervolgingskosten dwangbevel / Kostenwet invordering rijksbelastingen / eigendomsrecht EVRM
Eiser / verzoeker
X B.V. te Z
Verweerder / gedaagde
Staatssecretaris van Financiën
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond; de vervolgingskosten van € 10.295 blijven in stand.
- De Kostenwet invordering rijksbelastingen kent een tarief voor vervolgingskosten dat is gekoppeld aan de hoogte van de schuld en gebonden aan een absoluut maximum.
- Het tarief overschrijdt de beoordelingsmarge die het Eerste Protocol bij het EVRM aan verdragsluitende staten laat bij de invordering van belastingen niet.
- De wetgever mocht er bewust voor kiezen dat een belastingschuldige in verzuim soms meer betaalt dan de werkelijke invorderingskosten, ter stimulering van tijdige betaling.
- Onvoldoende betalingscapaciteit maakt de vervolgingskosten op zichzelf niet tot een buitensporige last in de zin van het eigendomsrecht.
Samenvatting
Een bedrijf ontving van de Belastingdienst een naheffingsaanslag loonbelasting en premie volksverzekeringen over de jaren 1999 tot en met 2002. Omdat de aanslag ook na aanmaning onbetaald bleef, liet de Ontvanger een dwangbevel betekenen. Dat is een officieel bevel tot betaling dat via een deurwaarder wordt uitgebracht. Voor die betekening bracht de Ontvanger het bedrijf € 10.295 aan vervolgingskosten in rekening, op basis van de Kostenwet invordering rijksbelastingen.
Het bedrijf maakte bezwaar, maar de Ontvanger handhaafde de kosten. Ook de rechtbank Haarlem en later het Gerechtshof Amsterdam stelden het bedrijf in het ongelijk. Vervolgens stapte het bedrijf naar de Hoge Raad.
Een van de argumenten van het bedrijf was dat de hoogte van de vervolgingskosten in strijd is met het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat het eigendomsrecht beschermt. Het bedrijf voerde aan dat de kosten een buitensporige last vormen, mede omdat het destijds niet over voldoende middelen beschikte om de belastingschuld te betalen.
De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Bij de heffing en invordering van belastingen hebben landen een ruime beoordelingsmarge. Het tarief in de Kostenwet overschrijdt die marge niet: de tariefstelling heeft een redelijke grond, namelijk het stimuleren van tijdige betaling van belastingschulden. De wetgever mocht er bewust voor kiezen dat wie in verzuim is soms meer betaalt dan de werkelijke kosten van invordering bedragen. Bovendien wordt het bedrag berekend via een nauwkeurig wettelijk omschreven tarief, is het gekoppeld aan de hoogte van de te innen schuld en kent het een absoluut maximum. Dat het bedrijf stelt dat het destijds niet kon betalen, maakt de kosten op zichzelf niet tot een buitensporige last in strijd met het eigendomsrecht.
De overige middelen die het bedrijf aanvoerde, behoeven volgens de Hoge Raad geen nadere motivering: zij nopen niet tot beantwoording van rechtsvragen die van belang zijn voor de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond en legt geen proceskostenveroordeling op.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:1605, Hoge Raad, 24-10-2025, 25/01506
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1617, Hoge Raad, 24-10-2025, 23/04278
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:1169, Hoge Raad, 18-07-2025, 24/00100
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2025:471, Hoge Raad, 28-03-2025, 23/03684
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
09/02723
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. A.H.T. Heisterkamp
- dhr. prof.dr.mr. M.W.C. Feteris
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.