Hoge Raad: geen dwangsom voor belastingplichtige na vertraging bezwaarbehandeling — HR:2016:1155
overdrachtsbelasting / dwangsom bij niet-tijdig beslissen op bezwaar
Eiser / verzoeker
Staatssecretaris van Financiën
Verweerder / gedaagde
belanghebbende [X]
De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het Gerechtshof en bevestigde de uitspraak van de Rechtbank, zodat de belastingplichtige geen recht heeft op een dwangsom.
- De inspecteur besliste bij de uitspraak op bezwaar dat de belastingplichtige geen recht had op een dwangsom wegens niet-tijdig beslissen.
- Het Gerechtshof Amsterdam oordeelde in het voordeel van de belastingplichtige, maar de Hoge Raad vernietigde dit oordeel.
- De Hoge Raad verwees voor de motivering volledig naar het op dezelfde dag gewezen arrest in zaak 15/04352.
- De uitspraak van de Rechtbank Noord-Holland, die de belastingplichtige geen dwangsom toekende, werd door de Hoge Raad bevestigd.
- Het verweerschrift van de belastingplichtige in cassatie werd buiten beschouwing gelaten omdat het te laat was ingediend.
Samenvatting
Een belastingplichtige had in juni 2011 de eigendom van een onroerende zaak verkregen en daarvoor overdrachtsbelasting betaald. Hij maakte bezwaar tegen het betaalde bedrag en voerde uitgebreid overleg met de Belastingdienst. Toen de inspecteur het bezwaar in juni 2012 ongegrond verklaarde, besliste de inspecteur tegelijkertijd dat de belastingplichtige geen recht had op een dwangsom.
De dwangsom is een instrument uit de Algemene wet bestuursrecht waarmee burgers een bestuursorgaan kunnen dwingen tijdig een beslissing te nemen. Als een bestuursorgaan niet binnen de wettelijke termijn beslist op een bezwaar, kan het worden verplicht een dwangsom te betalen. In deze zaak draaide het om de vraag of de belastingplichtige recht had op zo'n dwangsom omdat de inspecteur te laat zou hebben beslist op het bezwaar.
Het Gerechtshof Amsterdam had in augustus 2015 geoordeeld in het voordeel van de belastingplichtige, wat betekende dat de inspecteur wél een dwangsom zou moeten betalen. De Staatssecretaris van Financiën was het hier niet mee eens en stelde cassatie in bij de Hoge Raad.
De Hoge Raad oordeelde dat de cassatiemiddelen van de Staatssecretaris slagen. Daarbij verwees de Hoge Raad uitdrukkelijk naar een arrest dat op dezelfde dag werd uitgesproken in een vergelijkbare zaak met nummer 15/04352. In dat zusterzaak werden dezelfde rechtsvragen beantwoord en de motivering uit dat arrest is integraal van toepassing verklaard op deze zaak.
De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam en bevestigde daarmee de eerdere uitspraak van de Rechtbank Noord-Holland. Dat betekent dat de belastingplichtige geen recht heeft op de gevorderde dwangsom. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:1732, Hoge Raad, 21-11-2025, 22/02347
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2024:1713, Hoge Raad, 22-11-2024, 23/04997
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2023:1116, Hoge Raad, 18-08-2023, 22/01293
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:HR:2023:834, Hoge Raad, 02-06-2023, 21/02522
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
15/04374
Procedure
Cassatie
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr.dr. R.J. Koopman
- mw. mr. M.E. van Hilten
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.