Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:HR:2017:215, Hoge Raad, 10-02-2017, 15/05327 — HR:2017:215

Samenvatting

Art. 81 lid 1 RO. Faillissement, bestuurdersaansprakelijkheid (art. 2:248 BW). Niet tijdig voldoen aan publicatieplicht jaarrekening. Vermoeden dat onbehoorlijke taakvervulling belangrijke oorzaak is van faillissement, art. 2:248 lid 2 BW; aan weerlegging daarvan te stellen eisen. Cassatie, aan borgersbrief te stellen eisen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. A.M. van Aerde

eiser

NautaDutilh N.V., AMSTERDAM

178 uitspraken
mr. M.E. Bruning

eiser

Lawyers' Specialist mr. M.E. Bruning Cassatie-advocatuur, 'S-GRAVENHAGE

229 uitspraken

mr. M.M. Stolp

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Instantie

Hoge Raad

Zaaknummer

15/05327

Procedure

Artikel 81 RO-zaken

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. prof.mr. M.J. Kroeze
  • dhr. mr. F.B. Bakels
  • dhr. mr. A.H.T. Heisterkamp
  • mw. prof.mr.drs. G. de Groot
  • dhr. mr. C.E. du Perron
  • dhr. mr. M.V. Polak
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hoge Raad verwerpt cassatieberoep bij gebrek aan belang in faillissementsgeschil

In het faillissement van Triskalion B.V. hadden twee partijen elk een vordering ingediend: een particuliere vrouw en Cumberland Investments, een Iers investeringsbedrijf. Zij betwistten elkaars vorderingen, wat leidde tot twee zogenoemde renvooiprocedures. In zo'n procedure beslist de rechter over betwiste vorderingen in een faillissement, zodat wordt vastgesteld of en voor welk bedrag een schuldeiser mag meedelen in de boedel. De vrouw stapte naar de Hoge Raad om het arrest van het gerechtshof 's-Hertogenbosch te laten vernietigen. Dat hof had eerder in januari 2025 uitspraak gedaan over de vorderingen van Cumberland. Tegelijkertijd liep er een parallelle cassatieprocedure over de eigen vorderingen van de vrouw in hetzelfde faillissement. De Hoge Raad behandelde beide zaken op dezelfde dag. In de parallelle zaak, met nummer 25/01510, verwierp de Hoge Raad het cassatieberoep van de vrouw over haar eigen vorderingen. Daarmee staat definitief vast dat zij geen schuldeiser is in het faillissement van Triskalion B.V. Dit gegeven is bepalend voor de uitkomst van de onderhavige zaak. Wie geen schuldeiser is in een faillissement, heeft ook geen rechtens te respecteren belang bij een procedure over de vorderingen van een andere schuldeiser. De Hoge Raad concludeerde daarom dat de vrouw geen belang heeft bij haar cassatieberoep tegen de beslissing over de vorderingen van Cumberland. Inhoudelijke behandeling van de cassatieklachten was daarmee niet meer nodig. Ook de door de vrouw opgeworpen vragen over het recht van de Europese Unie liet de Hoge Raad onbesproken, omdat die vragen niet van invloed kunnen zijn op de uitkomst. Cumberland had voorwaardelijk incidenteel cassatieberoep ingesteld, dat wil zeggen: alleen als een of meer klachten van de vrouw zouden slagen. Nu geen van haar klachten aan behandeling toekwam, verviel ook de voorwaarde voor het incidentele beroep en bleef dat eveneens onbehandeld. De Hoge Raad verwierp het principale cassatieberoep en veroordeelde de vrouw in de proceskosten aan de zijde van Cumberland, begroot op € 8.508 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, in totaal € 10.708.

Hoge Raad·
Civiel Recht; Insolventierecht
Hoge Raad: faillissementsafdrachten tellen mee als eerdere aanvang schuldsanering bij omzetting

Een echtpaar uit Nederland belandde in financiële problemen. De man vroeg in november 2022 zelf zijn faillissement aan en trad kort daarna in loondienst. Vanaf eind november 2022 droeg het echtpaar maandelijks een deel van zijn inkomen af aan de faillissementsboedel. Meer dan twee jaar later, in maart 2025, werd het faillissement omgezet in een wettelijke schuldsaneringsregeling en werd ook de vrouw toegelaten tot die regeling. Het echtpaar verzocht de rechter om de begindatum van de driejarige saneringstermijn niet te stellen op de dag van de uitspraak in maart 2025, maar op de dag van de eerste afdracht aan de faillissementsboedel in november 2022. Dat zou betekenen dat de saneringstermijn al voor een groot deel had gelopen tijdens het faillissement, waardoor het echtpaar veel eerder schuldenvrij zou kunnen zijn. De rechtbank wees dat verzoek af, omdat er geen aflossing was gedaan in het kader van een buitengerechtelijke schuldregeling, wat de wet als voorwaarde stelt. Het gerechtshof Den Bosch twijfelde echter over de juiste uitleg van de wet en stelde prejudiciële vragen aan de Hoge Raad. Een prejudiciële procedure is een bijzondere rechtsvraagprocedure waarbij een lagere rechter rechtstreeks aan de Hoge Raad om uitleg van de wet kan vragen, zonder de hele zaak eerst door alle instanties te laten lopen. De Hoge Raad beantwoordt nu de centrale vraag of afdrachten tijdens een faillissement gelijkgesteld kunnen worden met aflossingen tijdens een minnelijk schuldhulpverleningstraject, het buitengerechtelijke traject waarop de wet doelt. De Hoge Raad oordeelt dat dit inderdaad het geval is, maar alleen als het faillissement rechtstreeks is omgezet in een schuldsaneringsregeling via de daarvoor bestemde wettelijke procedure. In een faillissement worden schuldenaren immers ook verplicht zoveel mogelijk af te dragen aan hun schuldeisers, en het traject is minstens zo gereguleerd als een minnelijk schuldhulpverleningstraject. Voor die gelijkstelling gelden wel voorwaarden. De schuldenaar moet tijdens het faillissement maximaal hebben afgedragen op basis van de normen voor het vrij te laten bedrag, en zich voldoende hebben ingespannen om baten voor schuldeisers te verwerven. De rechter beoordeelt dat aan de hand van gegevens van de schuldenaar en een verklaring van de curator. Kleine afwijkingen ten opzichte van de verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling staan een eerdere begindatum niet in de weg, zolang de schuldenaar zich voldoende heeft ingespannen. De Hoge Raad maakt ook duidelijk wat niet meespeelt. De hoogte van het boedelsaldo, de totale schuldenlast, de verhouding tussen die twee, en het resterende saldo na aftrek van het curatorenloon zijn in beginsel niet relevant. Alleen als de schuldenaar persoonlijk een verwijt treft van die omstandigheden, kan de rechter daar rekening mee houden bij de vaststelling van het startpunt of bij een eventuele verlenging van de termijn. Een tweede scenario, waarbij het faillissement niet wordt omgezet maar wegens gebrek aan baten wordt opgeheven waarna de schuldenaar later zelf een schuldsaneringsverzoek indient, valt buiten deze regel. In dat geval zit er een tijdgat tussen faillissement en schuldsanering, en is de schuldenaar tijdelijk nergens aan gebonden. De afdrachten uit het eerdere faillissement tellen dan niet mee als vroegere aflossing. Ten slotte verduidelijkt de Hoge Raad dat de verklaring van de curator dat hij heeft onderzocht of een faillissementsakkoord haalbaar was, gelijkstaat aan de wettelijk vereiste verklaring dat een buitengerechtelijke schuldregeling niet mogelijk is. Die verklaring is een formeel vereiste bij een omzettingsverzoek en hoeft dus niet apart bij een schuldhulpverlener te worden opgevraagd. De Hoge Raad beantwoordt de prejudiciële vragen op deze wijze en begroot de proceskosten aan beide zijden op nihil.

Hoge Raad·
Civiel Recht; Insolventierecht
HR:2026:662
Hoge Raad·
Civiel Recht; Insolventierecht
HR:2026:390
Hoge Raad·
Civiel Recht; Insolventierecht
HR:2026:400
Hoge Raad·
Civiel Recht; Insolventierecht