ECLI:NL:HR:2025:1804, Hoge Raad, 28-11-2025, 24/04394 — HR:2025:1804
Samenvatting
Art. 81 lid 1 RO. Overeenkomstenrecht. Koop van een tweedehands auto. Non-conformiteit, ernstige gebreken. Procesrecht, schending hoor en wederhoor, art. 85 lid 4 Rv, uitlaten producties, tweeconclusieregel, feitelijke grondslag.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:PHR:2026:85, Parket bij de Hoge Raad, 23-01-2026, 25/02576
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:HR:2026:53, Hoge Raad, 16-01-2026, 24/03157
Hoge Raad · Civiel Recht
ECLI:NL:HR:2025:1240, Hoge Raad, 05-09-2025, 24/03450
Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:HR:2025:1159, Hoge Raad, 18-07-2025, 24/03269
Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
24/04394
Procedure
Artikel 81 RO-zaken
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr.drs. A.E.B. ter Heide
- dhr. mr.dr. F.R. Salomons
- dhr. prof.mr. S.J. Schaafsma
- dhr. mr. C.E. du Perron
- dhr. mr. J. Schaaf
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet. Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen. De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden. Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat. Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen. De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Rederij Lovers, een Amsterdams bedrijf, heeft een geschil met de Gemeente Amsterdam dat uitmondde in een procedure die langs de rechtbank en het gerechtshof uiteindelijk bij de Hoge Raad belandde. Wat er inhoudelijk speelde, blijkt niet uit het arrest zelf: de Hoge Raad geeft in zijn uitspraak geen beschrijving van de feiten of van het onderwerp van het geschil. De zaak begon bij de rechtbank Amsterdam, die in deze procedure twee vonnissen wees, op 30 november 2022 en 22 maart 2023. Daarna kwam de zaak bij het gerechtshof Amsterdam, dat op 22 april 2025 arrest wees. Tegen dat arrest stelde Lovers beroep in cassatie in. De Gemeente diende een verweerschrift in en liet haar standpunt door haar advocaat mondeling toelichten. De Advocaat-Generaal, G. Snijders, concludeerde tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat van Lovers reageerde schriftelijk op die conclusie. De Hoge Raad heeft de klachten van Lovers tegen het arrest van het hof beoordeeld. Hij komt tot het oordeel dat die klachten niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden. Een uitgebreide motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat hoeft ook niet: voor de beoordeling van deze klachten is het niet nodig om vragen te beantwoorden die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. In zo'n geval mag de Hoge Raad volstaan met de mededeling dat de klachten niet slagen, op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie. Het arrest van het hof blijft hierdoor in stand. Wat het hof precies had beslist, vermeldt de uitspraak niet. De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Lovers in de kosten van het geding in cassatie. Die kosten zijn aan de kant van de Gemeente begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris. Betaalt Lovers dat bedrag niet binnen veertien dagen na de uitspraak, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.
Anthevast, een bedrijf uit Huissen, en verzekeraar UVM uit Hoogeveen liggen met elkaar overhoop in een civiel geschil. De uitspraak zelf vertelt niet waar dat geschil precies over gaat. Het begon in 2023 bij de rechtbank Gelderland, die op 7 juni 2023 en 22 november 2023 vonnissen wees. Anthevast ging vervolgens in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, dat op 9 april 2024 en 15 juli 2025 arresten wees. Over die laatste uitspraak legde Anthevast de zaak voor aan de Hoge Raad. In cassatie dient het niet om de zaak opnieuw te beoordelen. De Hoge Raad kijkt alleen of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn beslissing voldoende heeft onderbouwd. Anthevast voerde daarover klachten aan tegen het arrest van het hof van 15 juli 2025. UVM diende een verweerschrift in en vroeg om verwerping van het beroep. Beide partijen lieten hun standpunt toelichten door hun advocaten, en UVM ook door D.D. Markvoort. Advocaat-Generaal B.F. Assink, die de Hoge Raad vooraf adviseert, concludeerde op 11 september 2026 tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaten van Anthevast reageerden schriftelijk op die conclusie. De Hoge Raad oordeelt dat de klachten van Anthevast niet tot vernietiging van het arrest kunnen leiden. Een uitgebreide motivering geeft hij niet. Dat hoeft ook niet, want voor de beoordeling van de klachten was geen antwoord nodig op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. In zo'n geval mag de Hoge Raad volstaan met de vaststelling dat de klachten niet slagen, op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie. De Hoge Raad verwerpt daarom het beroep. Het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 15 juli 2025 blijft daarmee in stand. Anthevast moet de kosten van de cassatieprocedure betalen: € 8.508 aan verschotten en € 2.200 aan salaris voor de advocaat van UVM. Betaalt Anthevast dit niet binnen veertien dagen, dan komt daar wettelijke rente bij.
Een Nevisse adviesfirma, Halcyon Advisors International, en een particulier verloren bij de Hoge Raad een geschil met Harrod Construction, dat op Sint Maarten onder de naam Atlas Construction opereert. De zaak sleept zich al jaren voort. Bij het Gerecht in eerste aanleg op Sint Maarten werd de procedure in 2014 gestart, en tussen januari 2016 en november 2022 volgden daar negen vonnissen. Dat zegt iets over de omvang en de ingewikkeldheid van het geschil. Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba wees op 14 mei 2025 een vonnis. Daartegen stelden Halcyon en haar mede-eiser beroep in cassatie in. Atlas voerde verweer en vroeg het beroep te verwerpen. De zaak is mondeling toegelicht door de advocaten van Atlas, en de advocaat van Halcyon reageerde schriftelijk op de conclusie van de Advocaat-Generaal. In die conclusie, van 17 juli 2026, adviseerde Advocaat-Generaal Hartlief de Hoge Raad om het cassatieberoep te verwerpen. De Hoge Raad volgde dat advies. Hij beoordeelde de klachten die Halcyon tegen het vonnis van het hof had aangevoerd en kwam tot de conclusie dat die niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft de Hoge Raad niet. Dat is toegestaan als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie bepaalt. De inhoud van het geschil zelf, en waarom het hof de zaak zo beoordeelde, blijft daardoor uit het arrest onbekend. Wel staat vast dat het oordeel van het hof overeind blijft. De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt Halcyon en haar mede-eiser in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van Atlas. Die kosten zijn begroot op € 3.004 aan verschotten en € 2.200 voor salaris, samen € 5.204. Betalen zij dat niet binnen veertien dagen, dan komt daar de wettelijke rente over de kosten bij.