Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:HR:2026:1186Strafrecht

Hoge Raad verwerpt cassatie ondanks termijnoverschrijding van vier jaar — HR:2026:1186

redelijke termijn / overschrijding behandelingstermijn in hoger beroep en cassatie

Eiser / verzoeker

verdachte

VS

Verweerder / gedaagde

Openbaar Ministerie

De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep; de veroordeling tot een taakstraf van zestig uren blijft in stand ondanks vastgestelde overschrijding van de redelijke termijn.

  • Het hof had verzuimd te beslissen op het verweer over overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep, wat een juridische fout opleverde.
  • De Hoge Raad stelde vast dat de redelijke termijn zowel in hoger beroep (meer dan vier jaar overschreden) als in de cassatieprocedure is overschreden.
  • Gelet op de beperkte opgelegde straf (taakstraf van zestig uren) verbond de Hoge Raad geen rechtsgevolgen aan de termijnoverschrijding.
  • De Hoge Raad deed de zaak zelf af in plaats van terug te verwijzen naar het hof.
  • De overige cassatieklachten werden verworpen op grond van artikel 81 RO zonder nadere motivering.

Samenvatting

Een verdachte die in hoger beroep was veroordeeld tot een taakstraf van zestig uren probeerde via cassatie zijn veroordeling van tafel te krijgen. Onderdeel van zijn verweer was dat het hof Arnhem-Leeuwarden had nagelaten te beslissen op een uitdrukkelijk aangevoerd verweer over de overschrijding van de redelijke termijn. Die overschrijding was aanzienlijk: het hoger beroep werd op 24 oktober 2018 ingesteld, maar het hof deed pas op 1 mei 2024 uitspraak — een periode van ruim vijf jaar, terwijl de gebruikelijke termijn twee jaar is.

De Hoge Raad stelde de verdachte op dit punt in het gelijk. Uit de pleitnota van zijn raadsvrouw bleek duidelijk dat tijdens de zitting in hoger beroep was gewezen op de forse termijnoverschrijding — meer dan vier jaar — en dat daarvoor geen verklaring was te vinden in het gedrag van de verdachte of de complexiteit van de zaak. Het hof had daarover een gemotiveerde beslissing moeten geven, maar deed dat niet. Dat was een juridische fout.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Toch leidde die constatering niet tot een nieuwe behandeling van de zaak. De Hoge Raad besliste de zaak zelf af en stelde vast dat de redelijke termijn inderdaad was overschreden, zowel in hoger beroep als in de cassatieprocedure zelf — want ook na het instellen van het cassatieberoep waren inmiddels meer dan twee jaar verstreken. Normaal gesproken kan een dergelijke overschrijding leiden tot strafvermindering, maar gelet op de opgelegde straf — een taakstraf van slechts zestig uren — zag de Hoge Raad geen aanleiding om aan de termijnoverschrijding verdere gevolgen te verbinden. De vastgestelde schending van artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens werd symbolisch erkend, zonder dat de straf werd aangepast.

De overige cassatieklachten werden door de Hoge Raad verworpen zonder nadere motivering, op grond van artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie. Daarmee bleef de veroordeling van het hof volledig in stand. Het cassatieberoep werd verworpen.

Betrokken advocaten

mr. J. Kuijper

verdachte

mr. Jacqueline Kuijper, advocaat, AMSTERDAM

436 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Instantie

Hoge Raad

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

24/01913

Procedure

Cassatie

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

HR:2026:1800
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1857
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1849
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1861
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1864
Hoge Raad·
Strafrecht