Hoge Raad verwerpt cassatie ondanks forse termijnoverschrijding — HR:2026:1187
overschrijding redelijke termijn / cassatie strafzaak
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep; de vastgestelde termijnoverschrijdingen leiden niet tot strafvermindering bij de eerder opgelegde taakstraf van zestig uur.
- Het hof verzuimde te beslissen op het verweer over overschrijding van de redelijke termijn in hoger beroep, wat het cassatiemiddel gegrond maakt.
- De redelijke termijn is zowel in hoger beroep (meer dan vier jaar vertraging) als in cassatie (meer dan twee jaar) overschreden.
- De Hoge Raad doet de zaak zelf af en verbindt geen rechtsgevolg aan de termijnoverschrijdingen, gelet op de lichte taakstraf van zestig uur.
- De vertraging in hoger beroep was niet toe te schrijven aan de verdachte of de complexiteit van de zaak.
Samenvatting
Een verdachte stapte naar de Hoge Raad nadat het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden had nagelaten te beslissen op een verweer over de overschrijding van de redelijke termijn in de hoger beroepsprocedure. Die termijnoverschrijding was aanzienlijk: het hoger beroep werd ingesteld in februari 2018, maar het hof deed pas uitspraak in mei 2024 — een vertraging van meer dan vier jaar.
De raadsvrouw van de verdachte had tijdens de zitting in hoger beroep uitdrukkelijk aandacht gevraagd voor die overschrijding en verzocht om een mildere straf. Ze benadrukte dat de vertraging niet te wijten was aan de verdachte zelf, noch aan de complexiteit van de zaak. Toch gaf het hof in zijn arrest geen enkele gemotiveerde reactie op dit verweer — een omissie die de Hoge Raad in strijd acht met de rechtspraktijk.
De Hoge Raad erkent dat het cassatiemiddel terecht is voorgesteld: het hof had een gemotiveerde beslissing moeten geven over de termijnoverschrijding. De Hoge Raad besluit de zaak zelf af te doen in plaats van de zaak terug te verwijzen naar het hof. Daarbij stelt het vast dat de redelijke termijn niet alleen in hoger beroep, maar ook in de cassatieprocedure zelf is geschonden — het cassatieberoep liep immers ook al meer dan twee jaar.
Toch leidt deze dubbele schending niet tot een concrete strafvermindering of andere maatregel. De Hoge Raad wijst erop dat de verdachte al een taakstraf van zestig uur opgelegd heeft gekregen — een betrekkelijk lichte sanctie. Gelet op die strafmaat volstaat de Hoge Raad met de vaststelling dat de redelijke termijn is overschreden, zonder daar verdere rechtsgevolgen aan te verbinden. Het cassatieberoep wordt verworpen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2025:7378, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 25-11-2025, 21-000445-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6808, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 04-11-2025, 21-005299-22
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6196, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 08-10-2025, 21-005079-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:2377, Rechtbank Amsterdam, 10-04-2025, 13-390161-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.