Hoge Raad verwerpt cassatie in Amsterdamse rechtszaak — HR:2026:1226
cassatie (art. 81 RO) — aard onderliggende zaak niet gespecificeerd
Eiser / verzoeker
betrokkene (verzoekster tot cassatie)
Verweerder / gedaagde
Officier van Justitie in het arrondissement Amsterdam
De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep, waardoor de beschikking van de rechtbank Amsterdam in stand blijft.
- Cassatieklachten kunnen niet leiden tot vernietiging van de beschikking van de rechtbank Amsterdam
- Hoge Raad past artikel 81 RO toe: geen motiveringsplicht omdat rechtsvragen niet van belang zijn voor eenheid of ontwikkeling van het recht
- Advocaat-Generaal adviseerde tot verwerping; officier van justitie voerde geen verweer in cassatie
- Beschikking rechtbank Amsterdam van 28 november 2025 blijft in stand
Samenvatting
Een vrouw tekende cassatie aan bij de Hoge Raad tegen een beschikking van de rechtbank Amsterdam. De rechtbank deed die beschikking op 28 november 2025, in een zaak die was aangespannen door de officier van justitie in het arrondissement Amsterdam.
De vrouw diende via haar advocaat een cassatiemiddel in met klachten over de Amsterdamse uitspraak. De officier van justitie liet verstek gaan en diende geen verweerschrift in bij de Hoge Raad. De Advocaat-Generaal adviseerde het cassatieberoep te verwerpen, waarop de advocaat van de vrouw schriftelijk reageerde.
De Hoge Raad onderzocht de aangevoerde klachten, maar concludeerde dat geen van die klachten kon leiden tot vernietiging van de beschikking van de rechtbank Amsterdam. De Hoge Raad maakte daarbij gebruik van de mogelijkheid die artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie biedt om zonder nadere motivering te beslissen, omdat beantwoording van de rechtsvragen niet nodig is voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep, waarmee de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 28 november 2025 in stand blijft.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2025:973, Hoge Raad, 20-06-2025, 25/00196
Hoge Raad · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:HR:2025:666, Hoge Raad, 25-04-2025, 24/03107
Hoge Raad · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:HR:2024:881, Hoge Raad, 14-06-2024, 24/00847
Hoge Raad · Civiel Recht
ECLI:NL:HR:2024:825, Hoge Raad, 07-06-2024, 24/00299
Hoge Raad · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
26/00669
Procedure
Artikel 81 RO-zaken
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man in de psychiatrie kreeg op 23 juni 2025 een zorgmachtiging, een rechterlijke toestemming om verplichte zorg te verlenen. Pas op 12 augustus 2025 kreeg hij voor het eerst verplichte zorg. Een paar dagen later vroeg de officier van justitie om de machtiging uit te breiden met 'insluiten', het opsluiten van de patiënt in een kamer als de situatie escaleert. De rechtbank Rotterdam willigde dat verzoek op 18 augustus 2025 in. De man ging daartegen in cassatie. Het beroep richt zich in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2025. De Hoge Raad behandelde de zaak met een advies van de advocaat-generaal, die had geadviseerd de beschikking te vernietigen en de zaak terug te wijzen. De man voerde twee bezwaren aan. Het eerste ging over de termijn. De wet bepaalt dat de officier van justitie een zorgmachtiging binnen twee weken ten uitvoer moet leggen. Volgens de man was die termijn ruimschoots overschreden, zodat de machtiging was vervallen en dus ook niet meer kon worden uitgebreid. De Hoge Raad wijst dat bezwaar af, om twee redenen. Ten eerste telt voor de termijn niet het moment waarop de zorgaanbieder voor het eerst daadwerkelijk zorg verleent, maar het moment waarop hij een afschrift van de machtiging heeft ontvangen en kan beginnen. Dat afschrift was op 30 juni 2025 verzonden, ruim binnen twee weken. Ten tweede vervalt een machtiging niet door een overschreden termijn: de wet somt precies op in welke gevallen een zorgmachtiging vervalt, en te late tenuitvoerlegging hoort daar niet bij. Het tweede bezwaar slaagt wel. Bij een verzoek om een zorgmachtiging te wijzigen moeten naast de gewone stukken ook de bestaande machtiging en de stukken die daaraan ten grondslag lagen worden meegestuurd, aangevuld met een actualisering voor de nieuwe vorm van verplichte zorg. Die onderliggende stukken ontbraken hier. Het Openbaar Ministerie had in het verzoekschrift geschreven dat het door verstoringen niet in staat was ze te leveren en dat de rechtbank kon bellen als ze nodig waren. Dat is volgens de Hoge Raad onvoldoende. De rechtbank had zelf moeten zorgen dat zij de stukken alsnog kreeg, of moeten uitleggen waarom zij zonder die stukken kon beoordelen of het verzoek toewijsbaar was. Dat laatste had de rechtbank niet gedaan. De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van de rechtbank Rotterdam van 18 augustus 2025 en wijst de zaak terug naar die rechtbank voor verdere behandeling en beslissing.
Een stel dat in 1993 trouwde, ging na ruim dertig jaar uit elkaar. Voor het huwelijk hadden zij huwelijkse voorwaarden laten opmaken waarin elke gemeenschap van goederen is uitgesloten, maar waarin ook staat dat zij elk jaar het deel van hun netto-inkomen dat niet aan de huishouding is besteed, eerlijk moeten delen. Dat jaarlijkse delen is tijdens het huwelijk nooit gebeurd. Bij de scheiding ontstond daarom ruzie over wat er nog verrekend moest worden, en over de verdeling van een gezamenlijk gekochte sloep en een eiland met blokhut dat op naam van de man staat. De rechtbank Den Haag sprak de echtscheiding uit en regelde de afwikkeling van het huwelijksvermogen. De vrouw ging daartegen in hoger beroep. Zij vroeg het hof onder meer om het vermogen van de man te beschrijven en vast te stellen hoeveel overgespaard inkomen er was en welk deel haar toekwam. Bij een aanvullend verzoekschrift voegde zij toe dat het eiland met blokhut, die zij op € 775.000 waardeert, in die berekening moest worden meegenomen. Ook wilde zij dat de sloep aan haar werd toebedeeld. Het gerechtshof Den Haag wees die verzoeken af. Volgens het hof had de vrouw haar vordering onvoldoende uitgewerkt: zij noemde geen concreet bedrag en liet geen vermogensbeschrijving van de man zien. Het hof vond dat het door de manier van procederen onmogelijk was een rechtvaardig oordeel te vormen. Over de sloep oordeelde het dat de man niet had aangetoond dat hij een vergoeding van de vrouw kon eisen. Het hof waardeerde de sloep op € 17.000 en bepaalde dat de man de vrouw € 8.500 moest betalen. Het bewijsaanbod van de vrouw, waarbij zij familieleden als getuigen wilde laten horen, wees het hof af als niet relevant. Beide partijen gingen in cassatie. De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk op meerdere punten. De rechtbank had in eerste aanleg wel degelijk een oordeel gegeven over de vermogensbestanddelen, op basis van wat de man had gesteld en wat de vrouw daarop had gezegd. In hoger beroep had de vrouw daar gemotiveerd bezwaar tegen gemaakt, in de grieven 3 tot en met 5. Die grieven had het hof moeten behandelen, ook als de vrouw nog altijd geen eigen vermogensoverzicht had overgelegd. Ze konden immers tot andere oordelen leiden over de afzonderlijke vermogensbestanddelen en dus over de omvang van wat verrekend moet worden. Ook het nader uitgewerkte verzoek over het eiland met blokhut is volgens de Hoge Raad niet kenbaar beslist. Het hof noemde dat verzoek wel, maar wees het alleen af met de algemene formule dat het meer of anders verzochte wordt afgewezen. Daardoor kan ook het oordeel dat het bewijsaanbod niet relevant was niet blijven staan. Zodra de grieven alsnog worden beoordeeld, is niet te begrijpen waarom het horen van getuigen over de stellingen van de vrouw overbodig zou zijn. Ook het incidentele beroep van de man slaagt. Hij had gesteld dat hij een derde van de koopsom van de sloep betaalde uit een voorschot op de erfenis van zijn moeder, en dat dit deel buiten de verrekening moet blijven. Hij verwees daarvoor naar bankafschriften die beide partijen in het geding hadden gebracht. Het hof heeft volgens de Hoge Raad niet duidelijk gemaakt waarom die stelling niet volstaat, en is verder niet kenbaar op zijn stellingen ingegaan. Daarmee is die beslissing onvoldoende gemotiveerd. De Hoge Raad vernietigt daarom de beschikking van het gerechtshof Den Haag van 24 september 2025, zowel in het principale als in het incidentele beroep. De zaak wordt verwezen naar het gerechtshof Amsterdam, dat de verrekening en de verdeling van de sloep opnieuw moet beoordelen. De overige klachten van het middel leiden niet tot cassatie.
Twee mensen kochten samen een huis in Gelderland. Het huis werd op 2 februari 2017 aan hen geleverd, ieder voor de onverdeelde helft. De koopprijs bedroeg € 271.768,69. De man betaalde daarvan € 101.618,69 uit eigen middelen; de rest van € 170.150 werd gefinancierd met een hypotheek waarvoor beiden hoofdelijk aansprakelijk zijn. Toen hun relatie in elk geval in augustus 2022 was geëindigd, bleef de man in het huis wonen. De vrouw wilde het huis verkopen, de man wilde het juist overnemen. In de procedure over de verdeling vorderde de vrouw dat het huis aan een derde wordt verkocht en dat de man daaraan meewerkt. De man vroeg in reconventie om toedeling van het huis aan hem, onder overname van de hypotheekschuld en met ontslag van de vrouw uit haar hoofdelijke aansprakelijkheid. Ook wilde hij dat het bedrag dat hij aan de vrouw moet betalen voor de overbedeling, wordt verminderd met wat hij bij de aankoop méér had betaald dan zijn helft. De rechtbank Gelderland wees het huis aan de man toe en bepaalde dat beiden de helft van de overwaarde krijgen, zonder verrekening. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde anders. Het hof vond dat de man door zijn extra betaling een vordering van € 50.809,35 op de vrouw had gekregen. Die vordering was volgens het hof wel verjaard, omdat de man pas op 22 augustus 2022 om betaling vroeg, meer dan vijf jaar na de levering van het huis. Toch mocht de man van het hof dat bedrag verrekenen met wat hij de vrouw moet betalen voor haar helft van de overwaarde, als hij het huis zou overnemen. Het hof baseerde dat op artikel 6:131 lid 1 BW, dat bepaalt dat de bevoegdheid tot verrekening niet eindigt door verjaring. De vrouw ging in cassatie. Zij klaagde dat het hof die bepaling verkeerd had uitgelegd. De Hoge Raad geeft haar gelijk. Artikel 6:131 lid 1 BW laat een bestaande verrekeningsbevoegdheid voortbestaan nadat een vordering verjaart. Maar de bepaling geeft geen recht om een vordering die al is verjaard te verrekenen met een schuld die pas daarna is ontstaan. Dan geldt gewoon het vereiste uit artikel 6:127 lid 2 BW: wie wil verrekenen, moet zijn eigen vordering kunnen afdwingen. In deze zaak was de vordering van de man verjaard vóórdat de vrouw een vordering op hem kreeg wegens overbedeling. De man kon dus niet meer verrekenen, en het oordeel van het hof was onjuist. De man had onder voorwaarde ook zelf incidenteel cassatieberoep ingesteld, tegen het oordeel dat zijn vordering was verjaard. Omdat het hoofdberoep slaagt, is aan die voorwaarde voldaan en beoordeelt de Hoge Raad dit beroep alsnog. Het beroep is niet geslaagd. De man had in de feitelijke instanties niet aangevoerd dat zijn vordering pas bij het einde van de relatie opeisbaar werd, en evenmin dat het een vordering na onbepaalde tijd was. Hij was er zelf van uitgegaan dat de vordering in februari 2017 opeisbaar was. Zijn verweer was dat het beroep op verjaring onaanvaardbaar was, omdat de termijn maar een paar maanden was overschreden. Het hof wees dat argument af, en volgens de Hoge Raad is dat oordeel niet onjuist of onbegrijpelijk. Verjaring is dwingend recht, en de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid moet daar zeer terughoudend op worden toegepast. De overige klachten verwerpt de Hoge Raad zonder nadere motivering. De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof van 20 mei 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof 's-Hertogenbosch, dat de verdeling opnieuw moet beoordelen. Het incidentele beroep van de man wordt verworpen. De proceskosten in cassatie worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Een moeder probeerde via de Hoge Raad de verlenging van de uithuisplaatsing van haar peuter terug te draaien. Het kind, geboren in oktober 2021, werd al op een maand leeftijd voorlopig uit huis geplaatst vanwege zorgen over de opvoedomgeving, middelengebruik van de moeder en een instabiele thuissituatie. Sindsdien woont het bij pleegouders, bij wie het goed is gehecht. De moeder werkte de afgelopen jaren hard aan haar situatie en heeft inmiddels een stabiel leven opgebouwd. Toch lukte het niet om een band op te bouwen tussen haar en het kind. Vanaf november 2023 is alle omgang stopgezet, omdat het kind na contactmomenten met de moeder ernstig ontregeld gedrag vertoonde. Een behandeltraject bij therapieinstelling Basic Trust moest eind 2024 vroegtijdig worden beëindigd omdat het kind door de therapie juist verder ontregelde in plaats van stabiel werd. De oorzaak van deze extreme reacties is tot nu toe niet vastgesteld. De rechtbank Den Haag verlengde in januari 2025 de ondertoezichtstelling en de machtiging tot uithuisplaatsing, omdat de zogenoemde aanvaardbare termijn was verstreken: de maximale periode waarbinnen een kind onduidelijkheid kan verdragen over zijn opvoedperspectief. De rechtbank onderschreef het perspectiefbesluit van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming en Jeugdreclassering, inhoudende dat het kind niet bij de moeder zal opgroeien. Het hof Den Haag bevestigde dat oordeel in oktober 2025 en voegde toe dat ook voor de moeder en de pleegouders de onzekerheid moet worden beëindigd, omdat aanhoudende onzekerheid bij hen ook onrust bij het kind kan veroorzaken. In cassatie voerde de moeder twee klachten aan. Ten eerste dat het hof nader onderzoek had moeten laten doen naar de oorzaak van de ontregelingsproblemen van het kind, gelet op de uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens voortvloeiende verplichting om in te spannen voor het behoud van het gezinsleven. Ten tweede dat een tijdelijke jeugdbeschermingsmaatregel altijd gericht moet zijn op gezinshereniging en het hof dat beginsel had miskend. De Hoge Raad stelt in zijn beschikking vast dat een machtiging tot uithuisplaatsing inderdaad in beginsel verenigbaar moet zijn met het doel van hereniging van ouder en kind. Dat volgt ook uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, onder meer in de recente zaak Van Slooten tegen Nederland. Maar het belang van het kind om niet van gezin te veranderen kan zwaarder wegen dan het belang van de ouder bij terugplaatsing. De Hoge Raad oordeelt dat het hof dat afwegingskader correct heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De klachten van de moeder stuiten daar op af. De Hoge Raad voegt hieraan een verduidelijking toe over de betekenis van een perspectiefbesluit. Als een rechter zo'n besluit 'onderschrijft', betekent dat uitsluitend dat hij zich kan vinden in het standpunt van de gecertificeerde instelling bij zijn beslissing in de voorliggende zaak. Dat oordeel bindt een volgende rechter niet: bij toekomstige procedures over hetzelfde kind, zoals een verzoek tot beëindiging van het gezag, wordt de afweging opnieuw gemaakt. De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep van de moeder.