Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:HR:2026:1391Strafrecht

Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over aanwezigheidsrecht verdachte — HR:2026:1391

aanwezigheidsrecht van de verdachte bij niet-ontvankelijkverklaring van hoger beroep

Eiser / verzoeker

Verdachte, veroordeeld wegens het voorhanden hebben van een vals identiteitsbewijs

VS

Verweerder / gedaagde

Openbaar Ministerie

Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep, waardoor de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep en de veroordeling tot zestig dagen gevangenisstraf, waarvan veertig dagen voorwaardelijk, definitief worden.

  • Europees recht vereist niet dat een verdachte daadwerkelijk wist van zijn zitting, maar wel dat de wijze van kennisgeving hem redelijkerwijs de kans gaf daarvan op de hoogte te raken
  • Betekening op het BRP-adres aan iemand die zich daar bevindt en toezegt het stuk door te geven, voldoet aan die eis, tenzij bijzondere omstandigheden aanwezig zijn
  • Dat het adres een hotel betreft waar ook veel andere mensen kunnen verblijven, levert op zichzelf geen bijzondere omstandigheid op
  • Rechtspraak van het Hof van Justitie over het Europees aanhoudingsbevel is niet van toepassing, omdat die over overlevering tussen lidstaten gaat en niet over betekening van dagvaardingen in een gewone strafzaak
  • Overschrijding van de redelijke termijn in cassatie leidt niet tot vernietiging, omdat het vonnis door de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep al onherroepelijk is geworden

Samenvatting

Een man die is veroordeeld voor het voorhanden hebben van een vals identiteitsbewijs, krijgt bij de Hoge Raad geen gelijk in zijn klacht dat het gerechtshof Amsterdam hem ten onrechte bij verstek heeft berecht in hoger beroep. De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep, waarmee de eerdere veroordeling definitief wordt.

De politierechter in Amsterdam veroordeelde de man in november 2023 tot een gevangenisstraf van zestig dagen, waarvan veertig dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Namens hem werd hoger beroep ingesteld. Voor de zitting in hoger beroep, op 13 februari 2024, werd de dagvaarding niet aan de man zelf overhandigd, maar aan iemand anders op het adres waar hij volgens de basisregistratie personen woonde. Die persoon tekende voor ontvangst en beloofde het stuk door te geven. Op de zitting verschenen noch de man, noch zijn advocaat. Het hof stelde vast dat de dagvaarding rechtsgeldig was betekend, verleende verstek en verklaarde het hoger beroep vervolgens niet-ontvankelijk, omdat er geen bezwaren tegen het vonnis waren ingediend en niet bleek van enig ander belang bij verdere behandeling.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De advocaat-generaal bij de Hoge Raad adviseerde in een conclusie van 12 mei 2026 al om het cassatieberoep te verwerpen. Volgens die conclusie stelt het Europees recht niet de eis dat een verdachte daadwerkelijk wist van zijn zitting, maar alleen dat de manier van informeren hem redelijkerwijs de kans moet hebben gegeven om daarvan kennis te krijgen, en voldeed de betekening in dit geval aan die eis.

De Hoge Raad volgt dat advies. In het cassatiemiddel voerde de advocaat van de man aan dat het hof, gelet op de manier van betekenen, ondubbelzinnig had moeten vaststellen dat de man daadwerkelijk wist van de zitting. Zijn advocaat wees erop dat het adres een hotel betrof dat gedeeltelijk als opvanglocatie voor Oekraïense vluchtelingen dient, waardoor een grote groep mensen mogelijk als ontvanger van de dagvaarding kon optreden.

De Hoge Raad wijst dat betoog af. Uit de Europese richtlijn over het recht om bij het eigen proces aanwezig te zijn en uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens volgt niet dat een verdachte daadwerkelijk moet hebben geweten van zijn zitting. Voldoende is dat de manier van kennisgeving het voor hem mogelijk maakte om daarvan op de hoogte te raken. Betekening op het adres waar iemand volgens de basisregistratie personen woont, aan iemand die zich daar bevindt en toezegt het stuk door te geven, voldoet daaraan, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Dat op het adres ook veel andere mensen kunnen verblijven, levert op zichzelf geen bijzondere omstandigheid op.

De Hoge Raad wijst er verder op dat de man zelf hoger beroep had laten instellen en zich dus ook via zijn advocaat op de hoogte had kunnen houden van de zitting. Bovendien had hij op grond van de wet de mogelijkheid gehad om een ander adres op te geven waaraan stukken over zijn strafzaak konden worden gestuurd, maar heeft hij dat niet gedaan. Verwijzingen naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie over het Europees aanhoudingsbevel maken dit oordeel niet anders, omdat die rechtspraak over een andere situatie gaat, namelijk overlevering tussen lidstaten, en niet over de manier waarop dagvaardingen in een gewone strafzaak moeten worden betekend.

De Hoge Raad merkt ambtshalve op dat de redelijke termijn voor de behandeling van het cassatieberoep is overschreden, omdat er meer dan twee jaar zijn verstreken sinds het instellen daarvan. Omdat het cassatiemiddel faalt en het vonnis in eerste aanleg door de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep al onherroepelijk is geworden, kan die termijnoverschrijding echter niet leiden tot vernietiging van de uitspraak van het hof.

De Hoge Raad verwerpt het beroep. Daarmee blijft de niet-ontvankelijkverklaring van het hoger beroep in stand en is de veroordeling van de man tot zestig dagen gevangenisstraf, waarvan veertig dagen voorwaardelijk, definitief.

Betrokken advocaten

W.H. Jebbink

verdachte

Jebbink Soeteman advocaten, AMSTERDAM

248 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Instantie

Hoge Raad

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

24/00555

Procedure

Cassatie

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

HR:2026:1800
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1857
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1849
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1861
Hoge Raad·
Strafrecht
HR:2026:1864
Hoge Raad·
Strafrecht