Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over verliesverrekening bij aandeelhouderswisseling — HR:2026:1431
verliesverrekening vennootschapsbelasting bij aandeelhouderswisseling, cassatie
Eiser / verzoeker
vastgoedmaatschappij (belanghebbende, appellante in cassatie)
Verweerder / gedaagde
de Staatssecretaris van Financiën
Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond, waardoor het oordeel van het hof dat het verlies niet verrekenbaar is in stand blijft
- Hoge Raad bevestigt dat het woord geleden in artikel 20a Wet Vpb niet beperkend moet worden uitgelegd en ook latente verliezen omvat
- De verliesverrekeningsbeperking van artikel 20a continueert de eerdere regeling van artikel 20 lid 5 (oud), inclusief de rechtspraak daarover uit 2004 over latente verliezen
- De invoering van de verliesvaststellingsbeschikking in 1995 (artikel 20b) verandert niets aan de behandeling van latente verliezen bij een belangenwijziging
- Middel van belanghebbende over rechtszekerheid faalt: geen aanknopingspunt in wettekst of wetsgeschiedenis voor een andere uitleg
- Geen proceskostenveroordeling; beroep in cassatie ongegrond verklaard
Samenvatting
Deze zaak is de cassatieprocedure tegen het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 23 mei 2023, waarin het hof in hoger beroep tegen een uitspraak van de rechtbank Noord-Holland had geoordeeld dat de Belastingdienst een miljoenenverlies bij een vastgoedbedrijf terecht van verrekening had uitgesloten.
De achtergrond: het bedrijf beheerde dertien kantoorpanden en een bedrijfshal en kreeg in 2015 nieuwe aandeelhouders. Op dat moment lag de fiscale boekwaarde van het vastgoed (89,8 miljoen euro) veel hoger dan de overeengekomen verkoopprijs (72,5 miljoen euro), wat wees op een verborgen waardevermindering. Toen het bedrijf in 2017 drie panden overdroeg aan dochterondernemingen en daarbij een boekverlies van ongeveer 4,3 miljoen euro realiseerde, weigerde de Belastingdienst dit verlies te verrekenen met de winst. De inspecteur beriep zich op artikel 20a van de Wet op de vennootschapsbelasting, dat verliesverrekening beperkt bij een belangrijke wijziging van het uiteindelijke belang in een vennootschap.
De rechtbank had het bedrijf eerst nog gelijk gegeven, maar het gerechtshof Amsterdam vernietigde die uitspraak. Het hof oordeelde dat het woord 'geleden' in artikel 20a niet alleen ziet op verliezen die formeel bij een belastingaanslag zijn vastgesteld, maar ook op latente verliezen die op het moment van de aandeelhouderswisseling al in het vastgoed besloten lagen. Het hof baseerde dit op de wetsgeschiedenis: artikel 20a moest de lijn van een oudere, vergelijkbare bepaling voortzetten en aanscherpen, en onder die oudere bepaling had de Hoge Raad al beslist dat ook latente verliezen konden meetellen.
Het bedrijf ging in cassatie en voerde aan dat het hof ten onrechte betekenis had toegekend aan die oudere rechtspraak. Volgens het bedrijf had de wetgever met de invoering van de aparte verliesvaststellingsbeschikking in 1995 juist rechtszekerheid willen bieden over de omvang van verliezen, en zou het onwenselijk zijn als jaren later nog discussie kan ontstaan over verliezen die destijds nog niet formeel waren vastgesteld.
De Hoge Raad volgde dit betoog niet. Uit de wetsgeschiedenis van artikel 20a blijkt dat de wetgever met de invoering en latere aanscherping van dit artikel de eerdere verliesverrekeningsbeperking ongewijzigd wilde voortzetten, zodat de eerdere rechtspraak over latente verliezen ook voor artikel 20a blijft gelden. Verliezen die zijn ontstaan vóór de aandeelhouderswisseling kunnen dus niet worden verrekend met latere winsten die niet ten goede komen aan de oude aandeelhouders, ook als die verliezen destijds nog niet formeel waren vastgesteld. De regel over de verliesvaststellingsbeschikking uit 1995 doet daaraan volgens de Hoge Raad niets af, omdat noch de wettekst noch de wetsgeschiedenis daarvan aanknopingspunten biedt voor een andere uitleg met betrekking tot latente verliezen.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie ongegrond en zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. Het oordeel van het gerechtshof Amsterdam, dat het verlies van het vastgoedbedrijf niet verrekenbaar was, blijft daarmee definitief in stand.
Betrokken advocaten
A.O. Lubbers
belanghebbende
Gerelateerde uitspraken
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
23/02715
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.