Hoge Raad verwerpt cassatieberoep in civiele zaak zonder nadere motivering — HR:2026:911
civiele cassatie, verwerping zonder nadere motivering (art. 81 RO)
Eiser / verzoeker
eiser (naam geanonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
verweerster (naam geanonimiseerd)
Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep en veroordeelt eiser in de proceskosten van € 2.575,-- (verschotten € 375,-- en salaris € 2.200,--).
- Hoge Raad past artikel 81 lid 1 RO toe: klachten leiden niet tot vernietiging, geen motiveringsplicht omdat rechtseenheid of rechtsontwikkeling niet in geding zijn.
- Cassatieberoep van eiser wordt verworpen; het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 1 april 2025 blijft in stand.
- Eiser wordt veroordeeld in de proceskosten van de cassatieprocedure: € 375,-- verschotten en € 2.200,-- salaris, te vermeerderen met wettelijke rente bij niet-tijdige betaling.
Samenvatting
Een man spande een cassatieprocedure aan bij de Hoge Raad nadat het gerechtshof Amsterdam op 1 april 2025 arrest had gewezen in een civiele zaak tussen hem en een vrouw. Eerder had ook de rechtbank Noord-Holland zich over het geschil gebogen, met vonnissen in december 2022 en juli 2023.
De advocaat van de man diende klachten in tegen het arrest van het hof. De Advocaat-Generaal adviseerde de Hoge Raad het cassatieberoep te verwerpen, een conclusie waarop de advocaat van de man nog schriftelijk reageerde.
De Hoge Raad beoordeelde de klachten maar zag geen aanleiding om het arrest te vernietigen. Omdat de zaak geen vragen opwierp die van belang zijn voor de rechtsontwikkeling of de rechtseenheid, hoefde de Hoge Raad zijn oordeel niet nader te onderbouwen. Dit is een standaardprocedure op grond van artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie, die de Hoge Raad in staat stelt eenvoudiger zaken af te doen zonder uitvoerige motivering.
De Hoge Raad verwierp het beroep en veroordeelde de man in de proceskosten van de cassatieprocedure. Die kosten werden begroot op € 375,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris van de advocaat van de vrouw, te vermeerderen met de wettelijke rente als de man niet binnen veertien dagen betaalt.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:PHR:2025:1407, Parket bij de Hoge Raad, 19-12-2025, 25/00970
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:PHR:2025:1362, Parket bij de Hoge Raad, 12-12-2025, 25/00593
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht
ECLI:NL:PHR:2025:1255, Parket bij de Hoge Raad, 14-11-2025, 25/00980
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:PHR:2025:1046, Parket bij de Hoge Raad, 26-09-2025, 25/00081
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
25/02327
Procedure
Artikel 81 RO-zaken
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vastgoedbedrijf in Hengelo werd gefinancierd door ING en had in maart 2012 ongeveer € 17 miljoen van de bank geleend. ING had een stil pandrecht op de huurvorderingen van het bedrijf op Emtes Uitzendbureau. Toen het bedrijf zijn verplichtingen niet nakwam, maakte ING het pandrecht in juni 2015 openbaar, waardoor de bank de huur zelf mocht innen. Emtes weigerde de huur van juli 2017 tot en met februari 2018, in totaal € 28.156,72, te betalen vanwege gebreken aan het gehuurde bedrijfspand. Op 14 maart 2018 ging het vastgoedbedrijf failliet. Op 1 november 2018 sloot ING met Emtes een vaststellingsovereenkomst waarin de openstaande huurvordering werd verlaagd, zonder dat de curator daaraan meewerkte. De curator vond dat ING daarmee onrechtmatig had gehandeld en vorderde onder meer € 2.000 wegens een gemiste bijdrage aan de boedel. De rechtbank Overijssel wees zijn vorderingen af. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde anders, in een tussenarrest van 15 oktober 2024 en een eindarrest van 18 maart 2025. Volgens het hof gaf het recht om als pandhouder te innen ING niet de bevoegdheid om een deel van de vordering kwijt te schelden; die bevoegdheid blijft bij de pandgever. Ook de bepaling in de algemene voorwaarden van ING die de bank toestond voor rekening van de klant schikkingen te treffen, hielp niet: als die bedoeld was als uitbreiding van het pandrecht, was zij in strijd met de regel dat partijen geen nieuwe zakelijke rechten kunnen bedenken. Het hof verklaarde voor recht dat ING onrechtmatig had gehandeld en veroordeelde de bank tot betaling van € 2.000 aan de curator. ING ging tegen beide arresten van het hof in cassatie. De curator verscheen niet in de procedure bij de Hoge Raad. De advocaat-generaal adviseerde het beroep te verwerpen. ING betoogde allereerst dat de bevoegdheid van een pandhouder om te innen ook de bevoegdheid omvat om een schikking te treffen waarin een deel van de vordering wordt kwijtgescholden, als dat ertoe dient de rest te innen. De Hoge Raad wees dat af. Zodra de verpanding aan de schuldenaar is meegedeeld, mag de pandhouder nakoming eisen, betalingen ontvangen en de vordering opzeggen. Andere bevoegdheden blijven volgens de wet bij de pandgever. De wetgever dacht daarbij uitdrukkelijk aan kwijtschelding, het treffen van een afbetalingsregeling en het ontbinden of beëindigen van de overeenkomst waaruit de vordering voortkomt. Dat is een bewuste keuze: zulke handelingen raken de rechten van de pandgever diep, terwijl de pandhouder alleen belang heeft bij voldoening van zijn eigen vordering. Het recht om te innen omvat dus niet het recht om de vordering geheel of gedeeltelijk kwijt te schelden. Daarnaast stelde ING dat partijen bij de vestiging van het pandrecht wel mogen afspreken dat de pandhouder, met zakelijke werking, mag schikken en kwijtschelden. Ook dat verwierp de Hoge Raad. Het gesloten stelsel van zakelijke rechten brengt mee dat het pandrecht geen andere inhoud kan krijgen dan de wet het geeft, tenzij de wet anders bepaalt. Partijen hebben alleen ruimte waar de wet zwijgt of een afwijking uitdrukkelijk toestaat. De wettelijke regeling van de bevoegdheden van pandhouder en pandgever laat zo'n afwijking niet toe. Partijen kunnen de pandhouder dus niet met zakelijke werking de bevoegdheid geven de verpande vordering kwijt te schelden. De overige klachten van ING besprak de Hoge Raad niet afzonderlijk, omdat ze geen vragen opriepen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep van ING. Daarmee blijft het oordeel van het hof staan dat ING onrechtmatig handelde en de curator € 2.000 moet betalen. ING werd veroordeeld in de kosten van het geding in cassatie, die aan de kant van de curator op nihil werden begroot.
Twee buurbedrijven op een bedrijventerrein hadden een langlopend geschil over hun aangrenzende percelen. Het ene bedrijf, handelend onder de naam Total Security Oost, wilde via het perceel van de buren kunnen blijven parkeren op de eigen parkeerplaatsen, iets wat al meer dan twintig jaar gebeurde totdat de buren een hek plaatsten dat de doorgang blokkeerde. Total Security plaatste daarop op haar beurt een hek, waarna de buren een boete vorderden wegens overtreding van hun recht van weg. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in een arrest van 27 mei 2025 dat door bevrijdende verjaring een erfdienstbaarheid was ontstaan die Total Security het recht gaf om via het buurperceel te rijden om op de eigen parkeerplaatsen te komen. Het hof veroordeelde de buren, die het hek hadden geplaatst, tot verwijdering daarvan op straffe van een dwangsom. Tegelijk wees het hof de door de buren gevorderde boete tegen Total Security af, omdat Total Security op grond van haar verleggingsrecht een eigen hek mocht plaatsen nadat de buren de doorgang al hadden geblokkeerd. De buren moesten de al betaalde boete terugbetalen. Over het gootrecht bleef het hof bij het oordeel van de rechtbank dat de buren wel bevoegd waren geweest om werkzaamheden aan de riolering op het perceel van Total Security te laten uitvoeren. Tegen dit arrest van het hof stelden beide partijen cassatieberoep in bij de Hoge Raad: de buren in het principale beroep, Total Security in een incidenteel cassatieberoep. Voorafgaand aan dit arrest concludeerde de advocaat-generaal bij de Hoge Raad op 19 juni 2026 dat zowel het principale als het incidentele cassatieberoep moest worden verworpen. De Hoge Raad volgt dat advies. Beide cassatieberoepen worden verworpen zonder inhoudelijke motivering, omdat bij de beoordeling van de klachten geen vragen aan de orde zijn die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht, zoals bedoeld in artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie. Met de verwerping van beide cassatieberoepen blijft het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden ongewijzigd in stand: de erkenning van de door verjaring ontstane erfdienstbaarheid om te parkeren via het buurperceel, de verplichting om het hek te verwijderen, en de afwijzing van de boete met terugbetaling van het reeds betaalde bedrag. In het principale beroep worden de buren veroordeeld in de kosten van het geding in cassatie aan de zijde van Total Security, begroot op € 375 aan verschotten en € 2.200 aan salaris. In het incidentele beroep wordt Total Security veroordeeld in de kosten aan de zijde van de buren, begroot op € 2.200 aan salaris.
Twee buren strijden al jaren over een smalle strook grond van ongeveer 25 vierkante meter. De kern van het geschil: een ijzeren hek dat decennia geleden werd geplaatst door de toenmalige eigenaar, stond niet op de kadastrale erfgrens maar enkele meters daarvandaan. Daardoor ontstond een driehoekige strook die kadastraal toebehoort aan de buren, maar feitelijk achter het hek in de tuin van de andere partij ligt. De percelen waren tot 2013 in één hand. In dat jaar verkochten de toenmalige eigenaren een onbebouwd stuk grond aan de verweerders. De koopovereenkomst omschreef het verkochte perceel uitsluitend aan de hand van het adres, de kadastrale aanduiding en de oppervlakte. Bij de koopakte was een door beide partijen ondertekende kadastrale tekening gevoegd. Het hek werd in de overeenkomst niet genoemd als feitelijke begrenzing van het perceel. Later kochten de eisers in 2018 het naastgelegen perceel met woning. In 2021 lieten de verweerders een grensreconstructie uitvoeren door het Kadaster. Daarbij bleek dat het hek niet op de kadastrale grens stond. De verweerders wilden het hek verplaatsen naar de juiste grens. De eisers weigerden dat en stelden dat de strook grond altijd feitelijk bij hun perceel had gehoord. De rechtbank stelde de verweerders in het gelijk: zij zijn eigenaar van de volledige kadastrale kavel, inclusief de strook grond, en mogen het hek verplaatsen. Het gerechtshof in Den Bosch bevestigde dat oordeel. Het hof paste de objectieve uitlegmaatstaf toe die geldt voor leveringsakten van registergoederen: de omvang van het overgedragen perceel wordt bepaald door de notariële akte, uitgelegd naar objectieve maatstaven in het licht van de gehele akte. De akte verwees niet naar het hek als afbakening, maar uitsluitend naar de kadastrale aanduiding. Daarmee was het hele kadastrale perceel, strook grond inbegrepen, in 2013 overgedragen. De eisers stelden vervolgens dat de koopovereenkomst uit 2013 nooit de strook grond had omvat, zodat de levering verder reikte dan de titel rechtvaardigde. Het hof verwierp ook dat betoog. Het gebruikte de zogeheten Haviltex-maatstaf voor de uitleg van de koopovereenkomst: wat mochten partijen over en weer redelijkerwijs verwachten? De omschrijving in de koopakte bevatte alleen het adres, de kadastrale aanduiding en de oppervlakte, en de bij de akte gevoegde kadastrale tekening bevestigde dat de kopers het volledige kadastrale perceel kochten. Er was geen enkele verwijzing naar het hek als feitelijke grens. Bovendien hadden de kopers ten tijde van de aankoop niet geweten dat het hek niet op de kadastrale grens stond. Zonder uitdrukkelijke mededeling van de verkopers hoefden zij er niet op bedacht te zijn dat een deel van het kadastrale perceel buiten de koop viel. In cassatie voerden de eisers onder meer aan dat het hof de bewijslastverdeling had omgekeerd door het aan hen op te leggen aan te tonen dat de koopovereenkomst een titelgebrek vertoonde. De Hoge Raad verwierp die klacht. Het hof had geen oordeel gegeven over de bewijslast, maar slechts vastgesteld dat een derde zich mag beroepen op een gesteld gebrek in de titel van zijn wederpartij. De overige cassatieklachten, die de uitleg van de koopovereenkomst en de leveringsakte aanvochten, faalden eveneens. Het hof had de juiste maatstaven gehanteerd en zijn oordelen waren niet onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de eisers in de proceskosten van het cassatiegeding, begroot op € 375,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris, te vermeerderen met de wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen.
Een vrouw claimde in het faillissement van Triskalion B.V. twee vorderingen: een van € 2.450.000 wegens planschade en een van € 725.922 aan pensioengelden. Zij stelde dat de curator in het faillissement van haar echtgenoot, de bestuurder van Triskalion, haar die vorderingen in 2017 had overgedragen via een zogeheten cessieakte. Het schuldeisersbedrijf Cumberland Investments betwistte haar vorderingen, waarna de zaak bij de rechtbank belandde. De kern van het geschil draait om de vraag of de cessieakte de over te dragen vorderingen voldoende nauwkeurig omschreef. In de akte stond dat de curator alle activa en vorderingen overdroeg "voor zover deze hem bekend zijn en redelijkerwijs bekend kunnen zijn". Uitdrukkelijk werd alleen een vordering op Robi House II B.V. bij naam genoemd. De planschadevordering en de pensioenvordering werden nergens in de akte vermeld. Zowel de rechtbank Zeeland-West-Brabant als het gerechtshof 's-Hertogenbosch oordeelden dat de cessie niet geldig was voor deze twee vorderingen. Het hof stelde vast dat voor een geldige overdracht van vorderingen de akte zodanige gegevens moet bevatten dat achteraf, aan de hand van objectieve gegevens, kan worden vastgesteld welke vorderingen zijn overgedragen. De vrouw had weliswaar verwezen naar de jaarrekening van Triskalion, een e-mail van de curator en een faillissementsverslag, maar het hof vond dat die stukken geen eenduidig uitsluitsel gaven over de vraag of de curator met de bewuste vorderingen bekend was of had kunnen zijn. Bovendien wees het hof erop dat de planschadevordering en de pensioenvordering niet als activa in het faillissementsverslag waren opgenomen, wat juist erop wees dat de curator van hun bestaan niet uitging. In cassatie klaagde de vrouw dat het hof een te strenge maatstaf had gehanteerd. Zij betoogde dat een vordering ook voldoende bepaald is als achteraf via getuigenverklaringen, bijvoorbeeld door het horen van de curator zelf, kan worden vastgesteld dat hij de vorderingen kende. De Hoge Raad verwierp die redenering. De vaste rechtspraak vereist dat de bekendheid van de curator kan worden vastgesteld aan de hand van objectieve gegevens. Getuigenverklaringen over wat de curator wist zijn op zichzelf geen objectieve gegevens in de zin die de wet vereist. Omdat de vrouw onvoldoende had onderbouwd dat zulke objectieve gegevens bestonden, mocht het hof haar ook niet toelaten tot het leveren van bewijs. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris van de advocaat van Cumberland.
De Parochie H.H. Martelaren van Gorcum in Amsterdam verloor een civiele procedure bij zowel de rechtbank Amsterdam als het gerechtshof Amsterdam, en probeerde via cassatie alsnog gelijk te krijgen bij de Hoge Raad. De tegenpartij is een particuliere vrouw, wier naam in de uitspraak niet openbaar wordt gemaakt. De Hoge Raad beoordeelde de klachten die de Parochie had ingediend tegen het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 25 februari 2025. Wat de inhoud van het geschil precies was, blijkt niet uit het arrest van de Hoge Raad zelf: de zaak doorliep twee instanties bij de rechtbank en het hof voordat zij in cassatie belandde. De Hoge Raad past een vaste werkwijze toe bij zaken die geen nieuwe rechtsvragen opwerpen: hij kan volstaan met een verkorte motivering op grond van artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie. Dat betekent dat de klachten zijn beoordeeld, maar dat de Hoge Raad niet uitlegt waarom zij niet slagen, omdat de zaak geen vragen bevat die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. De Advocaat-Generaal had al geconcludeerd tot verwerping van het beroep. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep en veroordeelde de Parochie in de proceskosten: € 375,-- aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris van de advocaat van de wederpartij, te vermeerderen met de wettelijke rente als de Parochie niet binnen veertien dagen betaalt.