Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:OGEAA:2023:127Bestuursrecht; Belastingrecht

ECLI:NL:OGEAA:2023:127, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 08-08-2023, AUA202002936 — OGEAA:2023:127

Samenvatting

Belanghebbende is eigenaar van een stuk grond met daarop een opstal in Aruba (de onroerende zaak). Voor de periode 2017-2021 is de waarde voor de onroerende zaak vastgesteld. Deze waarde, die overigens niet in geschil is, vormt de maatstaf van heffing voor de jaarlijks daarover geheven grondbelasting. Per 1 januari 2019 is als gevolg van een wetswijziging het belastingtarief van de grondbelasting verhoogd van 0,4% naar 0,6%. In geschil is, kort samengevat, of de verhoging van het tarief gedurende deze vijfjaarsperiode is toegestaan. Bij tussenuitspraak van 4 februari 2022 (ECLI:NL:OGEEA:2022:15) heeft het Gerecht prejudiciële vragen aan de Hoge Raad gesteld. De Hoge Raad heeft deze vragen bij beslissing van 14 april 2023 beantwoord (ECLI:NL:HR:2023:488). Na ontvangst van de antwoorden op de prejudiciële vragen is zowel door belanghebbende als door de inspecteur gereageerd. Uit de reactie van belanghebbende volgt dat zij weinig begrip heeft voor de antwoorden op de prejudiciële vragen door de Hoge Raad. Het Gerecht heeft in de onderhavige zaak einduitspraak gedaan en daarbij de door de Hoge Raad gegeven antwoorden op de prejudiciële vragen geïmplementeerd. Alvorens dat te doen heeft het Hof de context aangegeven waartegen die implementatie plaatsvindt, alsook de beperkte bewegingsvrijheid die het Gerecht daarbij heeft. Daarbij heeft het Gerecht onder andere gewezen op het feit dat de Hoge Raad reeds zelf de eigen prejudiciële beslissing heeft toegepast in een vergelijkbare zaak (ECLI:NL: HR:2023:571). In zijn uitspraak gaat het Gerecht uitgebreid in op de door belanghebbende aangevoerde grieven tegen de prejudiciële beslissing van de Hoge Raad en concludeert dat het geen reden ziet om af te wijken van de door de Hoge Raad gegeven prejudiciële beslissing en evenmin om opnieuw prejudiciële vragen te stellen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AUA202002936

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr.drs. M.M. de Werd
  • dhr. mr.drs. P.A.M. Pijnenburg
  • dhr. mr. R.L.H. IJzerman
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Gerecht Aruba verlaagt douanewaarde ingevoerde Harley Davidson motor

Een inwoner van Aruba kocht in de Verenigde Staten een gebruikte Harley Davidson Road King uit 2002 voor 3.200 dollar. Bij de invoer van de motor gaf hij die aankoopprijs op als douanewaarde, de waarde waarover invoerrechten worden berekend. De douaneambtenaar accepteerde dat bedrag echter niet en verhoogde de douanewaarde eigenmachtig naar 6.000 dollar. De man maakte hiertegen bezwaar, maar de Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen verklaarde dat bezwaar ongegrond. Daarop stapte hij naar het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba. De kern van het geschil was welk bedrag moet gelden als 'normale prijs' in de zin van de Arubaanse invoerwetgeving: de prijs die twee onafhankelijke partijen in vrije concurrentie voor het goed zouden overeenkomen. De koper onderbouwde zijn aangegeven prijs van 3.200 dollar met een verkoopovereenkomst, een kentekenbewijs, een kwitantie van de contante betaling en WhatsApp- en Messenger-berichten met de verkoper. De Inspecteur vond dat de werkelijke waarde hoger moest liggen en verwees naar online vraagprijzen van vergelijkbare Harley Davidsons, variërend van 5.800 tot bijna 11.000 dollar. Ook wees de Inspecteur erop dat de motor aanvankelijk voor 5.500 dollar te koop had gestaan, voordat de prijs naar 3.200 dollar zakte. Het Gerecht stelde voorop dat de tussen onafhankelijke partijen overeengekomen koopprijs in beginsel geldt als de normale prijs, tenzij blijkt dat partijen een bijzondere band hadden die de prijs heeft beïnvloed, of dat er andere redenen zijn om aan de prijs te twijfelen. Als de Inspecteur de aangegeven prijs niet gelooft, moet hij aannemelijk maken dat er in werkelijkheid meer is betaald. Dat is niet zomaar hetzelfde als aantonen dat een vergelijkbaar product elders duurder wordt aangeboden. Het Gerecht was niet overtuigd door de argumenten van de Inspecteur. Weliswaar was er een fors verschil tussen de aanvankelijke vraagprijs van 5.500 dollar en de uiteindelijke koopprijs van 3.200 dollar, maar de verkoper had zelf verklaard dat hij de prijs had verlaagd omdat er weinig belangstelling voor de motor was. De Inspecteur had bovendien geen onderzoek gedaan naar de concrete staat, kilometerstand of onderhoudsgeschiedenis van juist deze motor, en baseerde zich alleen op algemene online referentieprijzen. De koper had op zijn beurt advertenties overgelegd van vergelijkbare Harley Davidsons uit dezelfde bouwjaren die voor bedragen tussen 2.850 en 4.000 dollar werden aangeboden, wat zijn prijs juist aannemelijk maakte. Omdat de Inspecteur onvoldoende had aangetoond dat de opgegeven prijs niet de werkelijke marktwaarde weerspiegelde, oordeelde het Gerecht dat moest worden uitgegaan van de door de koper aangegeven douanewaarde van 3.200 dollar. Het Gerecht verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de uitspraak op bezwaar en stelde de douanewaarde van de motorfiets vast op 3.200 dollar, waarna de Inspecteur de invoerrechten en overige heffingen opnieuw op basis van dit bedrag moet berekenen. Ook moest de Inspecteur de proceskosten van de koper van Afl. 1.400 en het griffierecht van Afl. 25 vergoeden.

Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Gerecht wijst vrijstelling invoerrechten af voor boot van Arubaanse visser

Een visser op Aruba die dacht geen invoerrechten te hoeven betalen over zijn nieuwe boot, krijgt ongelijk van het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba. Volgens het Gerecht is de boot niet zozeer een vissersvaartuig als wel een pleziervaartuig, en geldt de vrijstelling daarom niet. De man exploiteert sinds 2022 een eenmanszaak en staat geregistreerd als commercieel visser. In juli 2024 voerde hij een vaartuig in vanuit de Verenigde Staten, een Harris Cuttyhunk van 28 voet uit 1986, met een douanewaarde van bijna Afl. 77.500. Hij vroeg vooraf om vrijstelling van invoerrechten voor vissersvaartuigen, een regeling die is bedoeld om de visserijsector te ondersteunen. Om voor die vrijstelling in aanmerking te komen, moet een vaartuig kwalificeren als vissersvaartuig volgens het invoertarief en uitsluitend worden gebruikt voor de bedrijfsmatige uitoefening van de visserij. De Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen wees het verzoek al vóór de invoer af, waarna de man het vaartuig alsnog invoerde en ruim Afl. 14.700 aan invoerrechten en andere heffingen betaalde. Tegen de afwijzing maakte hij bezwaar, dat de Inspecteur ongegrond verklaarde. Vervolgens stapte hij naar het Gerecht. Tussen partijen stond niet ter discussie dat de man daadwerkelijk een commerciële visser is die het vaartuig alleen voor zijn visserijbedrijf gebruikt. De kern van het geschil was of het vaartuig zelf, naar zijn bouw en uitrusting, geldt als vissersvaartuig of als plezier- en sportvaartuig. Voor vissersvaartuigen geldt een ander tarief dan voor jachten en andere pleziervaartuigen, en alleen vissersvaartuigen komen in aanmerking voor de vrijstelling. De man voerde aan dat zijn boot een zogenoemde 'Downeast lobsterboat' is, een scheepstype dat voortkomt uit de visserijtraditie van New England en van oorsprong is ontworpen voor de kustvisserij. Hij wees verder op zijn registratie als visser en op verklaringen dat hij de boot alleen voor visserij gebruikt. De Inspecteur bracht daartegen in dat de constructie, afwerking en gebruiksmogelijkheden van het vaartuig, zoals die blijken uit het eigendomscertificaat, wijzen op een pleziervaartuig. Het Gerecht volgt de Inspecteur. Voor de indeling van een vaartuig in het invoertarief tellen de objectieve kenmerken en eigenschappen van het vaartuig zelf, niet de bedoeling van de eigenaar of zijn registratie als visser. De man heeft niet aannemelijk gemaakt dat zijn boot over voorzieningen beschikt die typisch zijn voor een beroepsmatig vissersvaartuig, zoals een werkdek, installaties om netten of lijnen binnen te halen, koelruimte voor de vangst, of visserijapparatuur. Dat een boot ook voor visserij gebruikt kan worden, is volgens het Gerecht onvoldoende om hem als vissersvaartuig te laten gelden. Het stimulerende doel van de vrijstellingsregeling voor de visserijsector rechtvaardigt volgens het Gerecht geen ruimere uitleg van deze eis. De man beriep zich ten slotte nog op het gelijkheidsbeginsel: zijn broer zou voor een vergelijkbare boot wel vrijstelling hebben gekregen. Na onderzoek door de Inspecteur bleek dat geen sprake was van een vergelijkbaar geval. Bovendien is één geval volgens het Gerecht sowieso onvoldoende om met succes een beroep op het gelijkheidsbeginsel te doen; daarvoor is begunstigend beleid, een oogmerk van begunstiging of een meerderheid van vergelijkbare fout behandelde gevallen nodig. Het Gerecht verklaart het beroep van de man ongegrond: de Inspecteur heeft de vrijstelling terecht geweigerd. Voor een vergoeding van de proceskosten of het griffierecht ziet het Gerecht geen aanleiding.

Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Gerecht Aruba houdt boetes voor te late BBO-betaling in stand

Een eenmanszaak op Aruba kreeg over elke maand van 2018 een naheffingsaanslag opgelegd voor de belasting over bedrijfsomzetten (BBO) en de bestemmingsheffing AZV (BAZV), telkens vergezeld van twee verzuimboetes: een voor het niet tijdig doen van aangifte en een voor het niet tijdig betalen van de verschuldigde belasting. De eigenaar had voor die maanden geen tijdige aangifte gedaan en ook niets betaald. Na het opleggen van de naheffingsaanslagen diende de ondernemer alsnog de ontbrekende aangiften in. De Inspecteur der Belastingen verminderde daarop de naheffingsaanslagen tot de bedragen uit die aangiften en zette de boetes voor het niet tijdig doen van aangifte op nihil. De boetes voor het te laat betalen van de verschuldigde belasting werden voor elke maand verminderd tot het wettelijke minimum van Afl. 125. De ondernemer ging tegen die verminderingsbeschikkingen in beroep bij het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba. Op de zitting bevestigde hij echter dat het geschil alleen nog ging over de boetes wegens te late betaling: over de naheffingsaanslagen zelf en de aangifteboetes, die al tot nihil waren teruggebracht, had hij geen belang meer om te procederen. Het Gerecht verklaarde het beroep op die onderdelen dan ook niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. Voor de resterende boetes wegens te late betaling voerde de ondernemer twee argumenten aan. Ten eerste zou hij nooit zijn uitgenodigd om aangifte te doen. Het Gerecht liet in het midden of dat zo was, omdat de verplichting om belasting te betalen blijft bestaan ongeacht of iemand is uitgenodigd tot het doen van aangifte: het enkele niet kunnen doen van aangifte ontslaat een belastingplichtige niet van zijn betalingsverplichting. Ten tweede stelde de ondernemer dat hij nooit een aanmaning had ontvangen. Ook dat argument faalde, omdat voor het opleggen van een betaalverzuimboete bij BBO en BAZV, belastingen die op aangifte worden voldaan, geen aanmaning is vereist; die eis geldt alleen voor belastingen die bij wege van aanslag worden geheven. Het Gerecht stelde vast dat de opgelegde boetes van Afl. 125 per maand overeenkwamen met het wettelijke minimum voor een eerste verzuim en dus niet hoger waren dan het geldende boetebeleid toestaat. Gelet op alle omstandigheden achtte het Gerecht deze minimale boetes passend en geboden, omdat een verzuimboete nu eenmaal is bedoeld om het nakomen van fiscale verplichtingen in te scherpen. Wel stelde het Gerecht vast dat de redelijke termijn was overschreden: tussen het opleggen van de boetes en deze uitspraak, op 21 augustus 2026, waren meer dan twee jaar verstreken, zonder dat daarvoor een bijzondere reden was aangevoerd. Omdat de boetes per tijdvak echter onder de Afl. 1.000 bleven, volstond het Gerecht met de enkele constatering van die overschrijding, zonder de boetes verder te verminderen. Het Gerecht verklaarde het beroep tegen de betaalverzuimboetes over de maanden januari tot en met december 2018 ongegrond en voor het overige niet-ontvankelijk. Voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van het griffierecht zag het Gerecht geen aanleiding.

Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Gerecht Aruba houdt boetes voor te late BBO-betaling 2020 in stand

Een eenmanszaak op Aruba, al sinds 2006 bij de Kamer van Koophandel geregistreerd, kreeg over de maanden februari tot en met oktober 2020 naheffingsaanslagen opgelegd voor de belasting over bedrijfsomzetten (BBO) en de bestemmingsheffing AZV (BAZV). Bij elke naheffingsaanslag legde de Inspecteur der Belastingen ook verzuimboetes op, zowel voor het niet tijdig doen van aangifte als voor het niet tijdig betalen van de verschuldigde belasting. De ondernemer had voor die maanden geen aangifte gedaan en ook niets betaald. Na het opleggen van de aanslagen diende de ondernemer alsnog aangiften in, waaruit voor 2020 een totale omzet van Afl. 19.878 bleek. De Inspecteur verminderde de naheffingsaanslagen daarop overeenkomstig die aangiften en zette de boetes voor het niet tijdig doen van aangifte op nihil. De boetes voor het te laat betalen van de verschuldigde belasting werden voor elke maand verminderd tot het wettelijke minimum van Afl. 125. De ondernemer ging tegen de uitspraken op bezwaar in beroep bij het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, in een zaak die samen werd behandeld met vergelijkbare zaken van dezelfde ondernemer over andere belastingjaren. Op de zitting bevestigde hij dat het geschil alleen nog ging over de boetes wegens te late betaling; over de naheffingsaanslagen zelf en de aangifteboetes, die al tot nihil waren teruggebracht, had hij geen belang meer om te procederen. Het Gerecht verklaarde het beroep op die onderdelen dan ook niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. Voor de resterende boetes wegens te late betaling herhaalde de ondernemer het argument dat hij nooit was uitgenodigd om aangifte te doen en daarom geen boete kon worden opgelegd. Het Gerecht liet in het midden of dat zo was, omdat de verplichting om belasting te betalen blijft bestaan ongeacht of iemand is uitgenodigd tot het doen van aangifte. Ook het argument dat hij nooit een aanmaning had ontvangen, faalde: voor het opleggen van een betaalverzuimboete bij BBO en BAZV, belastingen die op aangifte worden voldaan, is geen voorafgaande aanmaning vereist. Die eis geldt alleen voor belastingen die bij wege van aanslag worden geheven. Het Gerecht stelde vast dat de opgelegde boetes van Afl. 125 per maand overeenkwamen met het wettelijke minimum voor een eerste verzuim en dus niet hoger waren dan het geldende boetebeleid toestaat. Gelet op alle omstandigheden achtte het Gerecht deze minimale boetes passend en geboden, omdat een verzuimboete bedoeld is om het nakomen van fiscale verplichtingen in te scherpen. Wel stelde het Gerecht vast dat de redelijke termijn was overschreden: tussen het opleggen van de boetes en deze uitspraak, op 21 augustus 2026, waren meer dan twee jaar verstreken, zonder dat daarvoor een bijzondere reden was aangevoerd. Omdat de boetes per tijdvak onder de Afl. 1.000 bleven, volstond het Gerecht met de enkele constatering van die overschrijding, zonder de boetes verder te verminderen. Het Gerecht verklaarde het beroep tegen de betaalverzuimboetes over de maanden februari tot en met oktober 2020 ongegrond en voor het overige niet-ontvankelijk. Voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van het griffierecht zag het Gerecht geen aanleiding.

Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Ondernemer op Aruba verliest bezwaar over boetes uit 2020

Een Arubaanse ondernemer heeft een langlopend belastinggeschil grotendeels achter zich gelaten, maar houdt aan het einde nog twee kleine boetes over die hij toch moet betalen. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba oordeelt dat zijn bezwaar tegen die boetes, elk Afl. 125, te laat is ingediend. De man drijft sinds 2006 een eenmanszaak. Over de maanden november en december 2020, en later opnieuw over de periode januari 2022 tot en met april 2023, had hij geen belastingaangiften gedaan en geen omzetbelasting (BBO), zorgheffing (BAZV) of de heffing voor aanvullende voorzieningen (BAVP) betaald. De Inspecteur der Belastingen legde daarom naheffingsaanslagen op, samen met verzuimboetes voor het niet doen van aangifte en voor het te laat betalen. Nadat de aanslagen en boetes waren opgelegd, diende de ondernemer alsnog de ontbrekende aangiften in. De Inspecteur paste de naheffingsaanslagen daarop aan naar de bedragen uit die aangiften, en verminderde de boetes voor het niet doen van aangifte over 2022 en 2023 tot nihil, net als vrijwel alle boetes voor te late betaling over die jaren. Alleen de boetes voor te late betaling over november en december 2020 bleven overeind, wel verminderd tot Afl. 125 per maand. Omdat de meeste geschilpunten daarmee al waren opgelost, spitste de zaak bij de rechter zich toe op die twee resterende boetes van Afl. 125. Voor alle andere aanslagen en boetes had de ondernemer geen belang meer bij een uitspraak, omdat hij daarin door de eigen correcties van de Inspecteur al zijn gelijk had gekregen. Het Gerecht verklaart het beroep op die onderdelen dan ook niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. Over de twee overgebleven boetes voerde de ondernemer aan dat hij de oorspronkelijke boetebeschikkingen, gedagtekend 19 februari 2021, nooit had ontvangen. Volgens hem waren deze verstuurd naar een adres waar hij al lange tijd niet meer stond ingeschreven, en hoorde hij pas in oktober 2023 van de boetes, via aanmaningen van de Ontvanger. Zijn bezwaarschrift van 16 oktober 2023 zou dan ook op tijd zijn ingediend. Het Gerecht volgt deze lezing niet. Het gebruikte adres kwam overeen met het adres waarop de eenmanszaak in het handelsregister staat ingeschreven, en er was niet gebleken dat de ondernemer ooit een adreswijziging had doorgegeven omdat dit adres onjuist zou zijn. Bovendien had hij latere verminderingsbeschikkingen, die naar hetzelfde adres waren gestuurd, wel gewoon ontvangen. Zonder nadere onderbouwing achtte het Gerecht zijn verklaring dat hij juist deze boetebeschikkingen niet had gekregen, niet geloofwaardig. Daarmee gold de dagtekening van 19 februari 2021 als bekendmakingsdatum, en was het bezwaar van oktober 2023 ruimschoots te laat. Omdat de ondernemer geen omstandigheden had aangevoerd die deze termijnoverschrijding verschoonbaar zouden maken, had de Inspecteur het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. Wel stelt het Gerecht vast dat de redelijke termijn voor deze procedure is overschreden: tussen het opleggen van de boetes en deze uitspraak zijn meer dan twee jaar verstreken, zonder dat daarvoor een bijzondere reden is aangevoerd. Omdat de boetes van Afl. 125 ver onder de drempel van Afl. 1.000 blijven, volstaat het Gerecht volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad met de enkele constatering van die overschrijding, zonder de boetes verder te verlagen. Het Gerecht verklaart het beroep over de boetes voor te late betaling van november en december 2020 ongegrond, en voor het overige niet-ontvankelijk. Voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van het griffierecht ziet het Gerecht geen aanleiding.

Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba·
Bestuursrecht; Belastingrecht