Gerecht verklaart beroep tegen verblijfsvergunning niet-ontvankelijk — OGEAA:2026:210
niet-ontvankelijk beroep wegens ontbrekende beroepsgronden
Eiser / verzoeker
appellant met een verblijfsvergunning onder voorwaarde
Verweerder / gedaagde
de minister belast met vreemdelingen- en integratiebeleid
Gerecht verklaart het beroep tegen de afwijzing van het bezwaar niet-ontvankelijk omdat de beroepsgronden ook na een hersteltermijn ontbraken.
- Beroepschrift was een pro-forma beroepschrift zonder de wettelijk vereiste beroepsgronden
- Appellant kreeg tot 29 september 2025 de gelegenheid om het verzuim te herstellen
- Appellant heeft geen beroepsgronden ingediend binnen de gestelde termijn
- Gerecht verklaart het beroep niet-ontvankelijk zonder inhoudelijke beoordeling van de zaak
- Beslissing van de minister om de vergunningsvoorwaarde te handhaven blijft daardoor in stand
Samenvatting
Een man in Aruba kreeg een verblijfsvergunning met daaraan de voorwaarde verbonden dat deze niet zou worden verlengd. Tegen die voorwaarde maakte hij op 8 juli 2024 bezwaar bij de minister belast met vreemdelingen- en integratiebeleid. Ruim een jaar later, op 14 juli 2025, wees de minister dat bezwaar af. De man liet het daar niet bij zitten en stapte naar het Gerecht in Eerste Aanleg om tegen die beslissing in beroep te gaan.
Op 21 augustus 2025 diende hij daartoe een beroepschrift in. Dat beroepschrift was echter een zogenoemd pro-forma beroepschrift: een beroepschrift dat op tijd wordt ingediend om de beroepstermijn veilig te stellen, maar dat de inhoudelijke onderbouwing nog mist. De wet, de Landsverordening administratieve rechtspraak (Lar), schrijft voor dat een beroepschrift in elk geval de gronden moet bevatten waarop het beroep berust. Zonder die gronden kan het gerecht namelijk niet beoordelen waarom de indiener het niet eens is met de beslissing waartegen hij opkomt.
Omdat dit vereiste in het beroepschrift van de man ontbrak, kreeg hij van het gerecht de gelegenheid om dit verzuim te herstellen. Hij moest zijn beroepsgronden uiterlijk op 29 september 2025 alsnog indienen. Deze mogelijkheid tot herstel van verzuim is een standaardwaarborg in het bestuursprocesrecht: een rechtzoekende wordt niet meteen afgestraft voor een onvolledig beroepschrift, maar krijgt eerst de kans om het gebrek te herstellen voordat de zaak om die formele reden wordt afgewezen.
De man maakte van die geboden gelegenheid geen gebruik. Hij diende geen enkele beroepsgrond in, ook niet na het verstrijken van de gestelde termijn. Daarmee bleef het beroepschrift zonder inhoudelijke onderbouwing, ondanks de uitdrukkelijke waarschuwing dat dit gevolgen zou kunnen hebben voor de ontvankelijkheid van zijn beroep.
Het Gerecht in Eerste Aanleg stelde vast dat, nu de gronden van het beroep ook na het bieden van een hersteltermijn nog altijd ontbraken, niet was voldaan aan een van de wettelijke vereisten voor het in behandeling nemen van een beroepschrift. Op grond van de Lar kan een beroepschrift in zo'n geval niet-ontvankelijk worden verklaard: het beroep wordt dan niet inhoudelijk beoordeeld, omdat de indiener niet heeft voldaan aan de formele voorwaarden om de zaak aan de rechter voor te leggen. Dat betekent dat het gerecht geen enkel inhoudelijk oordeel heeft gegeven over de vraag of de voorwaarde dat de verblijfsvergunning niet verlengd zou worden, terecht was opgelegd, of over de manier waarop de minister op het bezwaar van de man had beslist.
Het gerecht verklaarde het beroep dan ook niet-ontvankelijk. Dit betekent dat de beslissing van de minister op het bezwaar, waarin de voorwaarde over het niet verlengen van de vergunning in stand bleef, onaangetast blijft staan. Tegen deze uitspraak staat voor beide partijen nog wel de mogelijkheid open om binnen zes weken hoger beroep in te stellen bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie.
Betrokken advocaten
mr. J.J.C. Odor
appellant
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGHACMB:2023:145, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 08-08-2023, AUA2023H00126
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:OGEAA:2022:434, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 07-12-2022, AUA202101847
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAA:2022:315, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 07-09-2022, AUA202200986
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAA:2022:261, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 01-06-2022, AUA202201192
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerecht in Eerste Aanleg van ArubaRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AUA202502634
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een particulier laboratorium op Aruba vindt dat de overheidsverzekeraar voor ziektekosten oneerlijk concurreert. Medlab van Noord Medical Center klaagde dat het Uitvoeringsorgaan Algemene Ziektekostenverzekering (UOAZV) alle laboratoriumdiensten voor ziekenhuisgebruik exclusief afneemt van het laboratorium van het Horacio Oduber Hospital, en Medlab voor overige diagnostiek lagere tarieven betaalt. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba oordeelde dat UOAZV bij die inkoop geen onderneming is, zodat de Arubaanse mededingingsregels niet gelden. Medlab verloor. Medlab verzorgt laboratoriumdiensten voor huisartsen en medisch specialisten. UOAZV voert de algemene ziektekostenverzekering (AZV) uit. De Stichting Ziekenverpleging Aruba (SZA) exploiteert het Horacio Oduber Hospital en het daarbij horende LabHOH. Op 21 februari 2024 vroeg Medlab de Aruba Fair Trade Authority (AFTA) om handhavend op te treden tegen UOAZV en SZA, op grond van de Mededingingsverordening. AFTA wees dat verzoek op 20 januari 2025 af. De bezwaaradviescommissie adviseerde op 10 oktober 2025 het bezwaar gegrond te verklaren, omdat AFTA niet had onderzocht of de inkoop economisch van aard is. AFTA week daarvan af en verklaarde het bezwaar op 27 oktober 2025 ongegrond. Daartegen kwam Medlab op 5 december 2025 in beroep. De zitting was op 9 september 2026. Medlab betoogde dat UOAZV wel een onderneming is: de inkoop van zorg is privaatrechtelijk, UOAZV heeft geen bevoegdheid om tarieven vast te stellen en schrijft feitelijk maximumtarieven voor. AFTA, UOAZV en SZA vonden dat de AZV een stelsel is dat op solidariteit berust. Het gerecht keek naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU, waarvan het ondernemingsbegrip volgens de Arubaanse memorie van toelichting is overgenomen. Wie een zuiver sociaal doel nastreeft, volgens het solidariteitsbeginsel werkt, geen winstoogmerk heeft en onder toezicht van de staat staat, oefent geen economische activiteit uit. Het gerecht hield de AZV daartegen: iedereen is verplicht verzekerd, de premie hangt af van het inkomen, ook mensen zonder inkomen zijn verzekerd, ondernemers betalen een bestemmingsheffing en het Land vult tekorten aan. De aanspraken op zorg zijn bij wet bepaald en niet afhankelijk van de premie, particuliere concurrentie is uitgesloten voor het AZV-pakket, en de minister benoemt de bestuurders van UOAZV en kan overeenkomsten nietig laten verklaren. UOAZV heeft geen winstoogmerk en kan de premie en het niveau van de prestaties niet beïnvloeden. Ook de inkoop van laboratoriumdiensten is volgens het gerecht geen economische activiteit. In navolging van het Fenin-arrest van het Hof van Justitie bepaalt het gebruik waarvoor de ingekochte diensten dienen, de aard van de inkoop. UOAZV koopt zorg in om verzekerden hun aanspraken te laten gelden, zoals artikel 39 van de Landsverordening Algemene Ziektekostenverzekering voorschrijft. Dat UOAZV geen tarieven kan vaststellen en dat de tarieven in privaatrechtelijke overeenkomsten tot stand komen, verandert dat niet, evenmin als Medlabs stelling dat UOAZV een dominante positie heeft. Omdat UOAZV geen onderneming is, valt haar gedrag buiten het toezicht van AFTA. De andere beroepsgronden slaagden evenmin. AFTA had geen reden voor nader onderzoek, en Medlab hoefde niet gehoord te worden over een verwijzing naar het Landspakket, omdat die verwijzing niet dragend was. Het gerecht verklaarde het beroep van Medlab ongegrond: AFTA heeft het handhavingsverzoek terecht afgewezen. Een proceskostenveroordeling volgde niet.