ECLI:NL:OGEAA:2026:9, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 07-01-2026, AUA202301464 — OGEAA:2026:9
Samenvatting
Civiel, valselijk opgemaakte facturen in strijd met artikel 18c Rv. Ingevolge die wettelijke bepaling zijn partijen onder meer verplicht de voor de uitspraak van dit vonnis van belang zijnde feiten naar waarheid aan te voeren. Als die verplichting niet wordt nageleefd kan het Gerecht daaraan krachtens die bepaling het hem geraden/juist voorkomende gevolg verbinden.
Betrokken advocaten
mr. L.A.J. Banis
eiser
mr. M.O. Lopez
gedaagde
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGEAA:2026:5, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 07-01-2026, AUA202503698
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAA:2025:345, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 12-11-2025, AUA202503327 KG
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAA:2025:320, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 22-10-2025, AUA202201456, AUA2023I00001 en AUA2023I00009
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAA:2025:241, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 20-08-2025, AUA202300966
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerecht in Eerste Aanleg van ArubaRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
AUA202301464
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een notaris op Aruba naderde de leeftijd van 65 jaar, de leeftijd waarop Arubaanse notarissen volgens de Landsverordening op het notarisambt bij landsbesluit eervol worden ontslagen. In Nederland kunnen notarissen doorwerken tot hun 70e. De notaris vond dit verschil in behandeling discriminerend en spande een zaak aan tegen het Land Aruba bij het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba. Hij vroeg de rechter te verklaren dat de lagere pensioenleeftijd voor Arubaanse notarissen in strijd is met het gelijkheidsbeginsel uit de Staatsregeling van Aruba, met de harmonisatieverplichting uit het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden en met het discriminatieverbod uit het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR). Als de rechter hem gelijk zou geven, moest de bepaling die hem verplicht op zijn 65e af te treden voor hem buiten toepassing blijven. Het Land voerde aan dat de notaris niet-ontvankelijk moest worden verklaard, maar het Gerecht verwierp dat verweer: de vordering was niet gericht op het ongeldig verklaren van de wet voor alle Arubaanse notarissen, maar alleen op het buiten toepassing laten ervan voor deze ene notaris, en dat kon wel worden beoordeeld. Inhoudelijk wees het Gerecht de vergelijking met Nederlandse notarissen van de hand. Voor een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel moet het gaan om gelijke gevallen die binnen Aruba ongelijk worden behandeld, en daarvan was hier geen sprake: het ging om een vergelijking tussen notarissen in verschillende landen van het Koninkrijk, elk met hun eigen wetgeving. Ook de vergelijking met andere voor het leven benoemde Arubaanse functionarissen, zoals leden van het Gemeenschappelijk Hof of van de Algemene Rekenkamer, ging niet op: die functionarissen zijn geen notaris, worden op een andere grondslag benoemd of vervullen geen voltijdse betrekking. Vervolgens beoordeelde het Gerecht of de keuze voor een ontslagleeftijd van 65 jaar op zichzelf redelijk was. Het Land had toegelicht dat Aruba wettelijk maximaal zeven notarisstandplaatsen kent, en dat een vaste, relatief lage ontslagleeftijd waarborgt dat jonge kandidaat-notarissen op tijd kunnen doorstromen naar het ambt. Daarnaast sluit de leeftijd van 65 aan bij de Arubaanse pensioengerechtigde leeftijd. Het Gerecht vond dit een redelijke en objectieve rechtvaardiging en verwierp het beroep op het gelijkheidsbeginsel uit de Staatsregeling. Ook het beroep op het discriminatieverbod uit het IVBPR verwierp het Gerecht. Onder verwijzing naar een uitspraak van de Nederlandse Centrale Raad van Beroep over de ontslagleeftijd van rechters, waarin het bevorderen van doorstroming binnen een beroepsgroep met een beperkt aantal posities als legitiem doel werd aanvaard, oordeelde het Gerecht dat hetzelfde geldt voor het beperkte aantal notarisplaatsen op Aruba, waar de noodzaak tot doorstroming zelfs klemmender is dan in Nederland, waar geen beperking op het aantal notarissen geldt. Verder wees het Gerecht erop dat de gemiddelde levensverwachting in Aruba met 76,6 jaar aanzienlijk lager ligt dan de 82,4 jaar in Nederland, wat mede de aansluiting bij een lagere pensioenleeftijd rechtvaardigt met het oog op de kwaliteit van het notariaat. Het onderscheid tussen beide landen diende dus legitieme doelen en was objectief en redelijk. Tot slot verwierp het Gerecht het beroep op artikel 39 van het Statuut, dat voorschrijft dat de wetgeving over het notarisambt in de Koninkrijkslanden zoveel mogelijk op overeenkomstige wijze wordt geregeld. Uit de woorden 'zoveel mogelijk' volgt volgens het Gerecht geen absolute verplichting tot identieke regels, zodat de Arubaanse wetgever mocht afwijken zolang daarmee legitieme, objectieve en redelijke doelen worden gediend, wat hier het geval was. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba wees alle vorderingen van de notaris af en veroordeelde hem in de proceskosten van het Land, begroot op Afl. 2.750,--, te vermeerderen met nakosten en wettelijke rente.
De Centrale Bank van Aruba en haar president en twee directeuren zijn niet-ontvankelijk verklaard in hun poging om de Arubaanse wet die hun salaris aan een maximum bindt, via de burgerlijke rechter buiten werking te laten stellen. Volgens het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba hadden zij eerst naar de bestuursrechter moeten gaan. De Landsverordening normering topinkomens (Lnt) bindt de bezoldiging van topfunctionarissen bij daaronder vallende organisaties aan een maximum van Afl. 329.000 per jaar. De Centrale Bank van Aruba valt onder deze wet, waardoor ook haar president en de twee directeuren, als leiding van de bank, aan die salarisnorm zijn onderworpen. Zij vonden dat de wet niet op hen van toepassing zou moeten zijn en spanden een procedure aan tegen het Land Aruba. Primair vroegen zij de rechter om de wet voor hen buiten werking te stellen. Subsidiair vorderden zij een reeks verklaringen voor recht: dat de wet in strijd zou zijn met het eigendomsrecht uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens omdat een financiële noodzaak voor de maatregel zou ontbreken, dat de wet discriminerend zou zijn omdat het Openbaar Ministerie en medisch specialisten wel zijn uitgezonderd van de norm maar de bank niet, dat de berekening van de bezoldigingsgrens onjuist zou zijn omdat pensioenopbouw en de fiscale bijtelling voor een bedrijfsauto niet correct waren meegenomen, en dat de overgangsregeling ten onrechte zou afwijken van de vergelijkbare Nederlandse wet. Zij vroegen bovendien om de geleden schade in een aparte procedure te laten vaststellen. Het Gerecht kwam aan de inhoudelijke beoordeling van deze vorderingen niet toe. De wet zelf biedt namelijk een route waarlangs de bank en haar bestuurders een besluit kunnen uitlokken over de vraag of de toepassing van de salarisnorm op hen rechtmatig is: zij kunnen de minister vragen om een hogere bezoldiging goed te keuren, en tegen een afwijzend besluit daarop staat bezwaar en vervolgens beroep bij de bestuursrechter open. Omdat die bestuursrechtelijke weg met voldoende waarborgen is omkleed en voor hen openstaat, is er voor de burgerlijke rechter geen taak weggelegd om zich over de rechtmatigheid van de wet uit te spreken. Dat gold zowel voor de primaire vordering tot buitenwerkingstelling als voor de subsidiaire verklaringen voor recht, omdat een beoordeling daarvan feitelijk op hetzelfde zou neerkomen. Hoewel het Gerecht zich daarmee onbevoegd verklaarde, merkte het nog wel op, ten overvloede, dat de wetgever ruime beleidsvrijheid toekomt bij het bepalen of er financiële noodzaak is voor zo'n maatregel, dat de gehanteerde berekeningsmethode voor de bezoldigingsgrens naar zijn oordeel klopte, dat het de wetgever vrijstaat om af te wijken van de Nederlandse overgangsregeling als daarmee redelijke doelen worden gediend, en dat van discriminatie geen sprake was omdat de aangehaalde vergelijkingsgevallen niet gelijk waren aan de situatie van de bank. Het Gerecht verklaart de Centrale Bank van Aruba en haar bestuurders niet-ontvankelijk in hun vorderingen en veroordeelt hen in de proceskosten van het Land, die worden begroot op nihil omdat het Land zich liet vertegenwoordigen door een eigen ambtenaar.