ECLI:NL:OGEABES:2025:156, Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 15-08-2025, 400.00276-24, 400.00363-23 en 400.00323-21 — OGEABES:2025:156
Samenvatting
Veroordeling in twee zaken waarin de verdachte met een boot Bonaire binnenkwam. Invoer van 117 kilo drugs in de ene zaak; de drugs zaten verstopt in een bank van de boot. In de andere zaak werden in een dry bag in het water naast de pier vuurwapens aangetroffen. Bewezenverklaring van het voorhanden hebben van deze vuurwapens, en ook het niet juist aangeven van exotische vogels. Verweren over onrechtmatigheden in het onderzoek verworpen. Bewijsverweren verworpen. Gevangenisstraf van 8 jaar opgelegd.
Betrokken advocaten
mr. E.F. Sulvaran
verdachte
mr. D.C. Smits
verdachte
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGHACMB:2025:339, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 18-12-2025, H-80/24
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Strafrecht; Materieel Strafrecht
ECLI:NL:OGEABES:2025:139, Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 31-07-2025, BON200.00070-24
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Strafrecht
ECLI:NL:OGEABES:2025:143, Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 17-06-2025, 400.00262-24
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Strafrecht
ECLI:NL:OGHACMB:2024:280, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 18-11-2024, H-110/22
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Rechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
400.00276-24, 400.00363-23 en 400.00323-21
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. E.G.C. Groenendaal
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In de nacht van 8 juni 2025 vond rondom Club Rush op Bonaire een schietpartij plaats van een omvang die op het eiland ongekend was. Wat begon als een vechtpartij na een optreden van een Curaçaose rapper, groeide uit tot een geweldsexplosie waarbij tientallen schoten werden gelost. De vijftienjarige slachtoffer werd in zijn hoofd geraakt en overleed later aan zijn verwondingen. De verdachte, een jongeman die ten tijde van de feiten 20 jaar oud was, ontkende te hebben geschoten. Hij stelde al voor de schietpartij te zijn vertrokken. Camerabeelden van de Belastingdienst lieten echter het tegendeel zien: daarop was te zien hoe de verdachte om 2.54 uur een vuurwapen ontving van een ander persoon en daarmee op de hoek van de Kaya L.D. Gerharts in de lucht schoot. Meerdere verbalisanten herkenden hem op de beelden, en een getuige verklaarde gedetailleerd over zijn looproute en kleding. Het gerecht oordeelde dat alle geweldshandelingen van die nacht, hoewel gepleegd door verschillende personen op verschillende plekken, als één geweldsexplosie moesten worden beschouwd. Iedereen die een vuurwapen pakte en afvuurde tijdens die explosie, sloot zich daarmee aan bij de groep geweldplegers en maakte zich schuldig aan openlijk geweld met verenigde krachten. Dat de verdachte niet betrokken was bij het oorspronkelijke conflict en kennelijk uit baldadigheid of stoerdoenerij schoot, deed aan die kwalificatie niet af. De verdediging pleitte voor toepassing van het jeugdstrafrecht, zoals geadviseerd door zowel een psycholoog als een psychiater. Beiden stelden vast dat de verdachte ADHD heeft en een IQ van 79, wat kan wijzen op een lichte verstandelijke beperking. Het gerecht volgde die adviezen niet. De deskundigen hadden hun aanbeveling slechts voorzichtig geformuleerd en de verdachte had vóór zijn detentie een vaste baan en een relatie, wat op zelfredzaamheid wijst. Bovendien handelde hij die nacht doelbewust en zelfstandig: hij haalde het wapen zelf op, schoot en bracht het daarna zelf terug. Van meelopergedrag was geen sprake. De drie benadeelde partijen, onder wie de moeder van het slachtoffer en twee eigenaren van beschoten auto's, dienden schadevergoedingsvorderingen in. Het gerecht verklaarde alle drie niet-ontvankelijk. Voor de moeder gold dat niet kon worden vastgesteld wie verantwoordelijk was voor de dood van haar zoon, waardoor civielrechtelijke aansprakelijkheid niet kon worden aangenomen. Een bewezenverklaring van openlijk geweld brengt niet automatisch civielrechtelijke groepsaansprakelijkheid mee. Bij de autoschade kon evenmin worden bepaald wie op de betreffende voertuigen had geschoten, en de omvang van de schade was onvoldoende onderbouwd. De benadeelde partijen zijn verwezen naar de burgerlijke rechter. Het gerecht veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 36 maanden, gelijk aan de eis van de officier van justitie. De eerder doorgebrachte tijd in voorlopige hechtenis wordt in mindering gebracht op die straf.
In de nacht van 7 op 8 juni 2025 vond op Bonaire een schietpartij plaats bij Club Rush die naar eigen zeggen ongekend was op het eiland. Na een vechtpartij voor de ingang van de drukbezochte discotheek escaleerde de situatie snel: tientallen schoten werden gelost door verschillende personen. Hierbij kwam het vijftienjarige broertje van de verdachte om het leven. De verdachte, geboren in 2006 en ten tijde van de feiten 19 jaar oud, was zelf ook aanwezig bij Club Rush en schoot zijn vuurwapen af. Na de schietpartij vertrok hij samen met twee anderen in een witte Toyota Yaris naar de wijk Nort'i Saliña, waar een groep van zeven mannen op straat stond. Vanuit de rijdende auto werd meerdere keren op die groep geschoten. Eén van hen, aangeduid als slachtoffer 1, werd door een kogel in de rug geraakt. Zijn nier, lever en longen raakten beschadigd; hij overleefde het na een operatie op Curaçao. Het gerecht oordeelde dat de verdachte medepleger was van een poging tot moord. Telefoniegegevens plaatsten hem in de witte Yaris: zijn telefoon verbrak precies op het moment dat de auto wegreed de wifi-verbinding met de locatie waar hij zich bevond. Ook zeiden zijn uitlatingen vlak na de eerste schietpartij veel. Op camerabeelden was te horen hoe hij riep: 'Hey laten we gaan, laten we naar de mannen gaan' en 'Laten we de Glock lange patroonhouder gaan laden.' Een getuige verklaarde dat hij na het zien van zijn dode broertje zei: 'Kom we gaan naar noord. Nu gaan ze zien wie is wie.' Het gerecht concludeerde dat de rit naar Nort'i Saliña een doelgerichte wraakactie was, waarbij de groep voldoende gelegenheid had om van het plan af te zien maar dat niet deed. In een andere zaak, COOT genaamd, werd de verdachte vrijgesproken. Daarin ging het om een vuurwapen dat was aangetroffen in een dashboardkastje van een auto waar hij als passagier achterin zat. Op het wapen werd geen DNA van de verdachte gevonden, en een foto van een wapen op zijn telefoon bood onvoldoende bewijs: de persoon op de foto was niet herkenbaar en er was geen zekerheid over de datum of de identiteit van het wapen. In de zaak KILIMANJARO, waarbij hij op Snapchat-video's te zien was met een vuurwapen van het merk Bryco op schoot in een auto, werd hij wel veroordeeld voor het voorhanden hebben van een wapen. Een forensisch psycholoog stelde bij de verdachte een lichte verstandelijke beperking en een ernstige gedragsstoornis vast. Hij werd als verminderd toerekeningsvatbaar beoordeeld. De verdediging pleitte voor toepassing van het jeugdstrafrecht, maar het gerecht wees dat af. Uit het psychologisch rapport bleek juist dat de verdachte geen gezag aanvaardt, zelfbepalend is en financieel onafhankelijk. Het gerecht zag hem als de initiator van het geweld: hij was de eerste uit zijn groep die bij Club Rush schoot en de drijvende kracht achter de aanslag in Nort'i Saliña. De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 16 jaar. Het gerecht legde 12 jaar gevangenisstraf op, waarbij de verminderde toerekenbaarheid en de jonge leeftijd van de verdachte als strafverminderende factoren golden. De vorderingen tot schadevergoeding van twee benadeelde partijen voor autoschade werden niet-ontvankelijk verklaard, omdat civielrechtelijke aansprakelijkheid niet kon worden vastgesteld binnen het kader van de strafprocedure. Zij kunnen hun vorderingen bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
In de nacht van 8 juni 2025 gaat het bij Club Rush op Bonaire mis. Na het optreden van de Curaçaose rapper [naam rapper] breekt in de club een vechtpartij uit, die zich naar buiten verplaatst. Bij de ingang van de club en in de straten eromheen wordt daarna tientallen keren geschoten, een omvang die op Bonaire ongekend is. De vijftienjarige [slachtoffer 1] wordt in het hoofd geraakt en overlijdt aan zijn verwondingen. De kogel kwam uit een revolver van het kaliber .38 of .357 Magnum. De verdachte, een 38-jarige man uit Bonaire, ontkende te hebben geschoten. Hij zei dat hij schuin tegenover de club stond en na de schoten naar binnen vluchtte. Het Gerecht gelooft dat niet. Een getuige die om veiligheidsredenen anoniem is gehoord door de rechter-commissaris, zag hem midden op de weg staan en recht omhoog schieten. Dat verhaal wordt gesteund door drie andere getuigen, door een medeverdachte die de verdachte zag schieten, en door een heimelijk opgenomen gesprek waarin zijn stiefzoon zegt dat hij in de lucht heeft geschoten. Het Gerecht vindt de anonieme verklaring betrouwbaar, maar gaat er voorzichtig mee om, omdat de verdediging de getuige alleen schriftelijke vragen kon stellen en een deel van de antwoorden niet in het dossier staat. Het Gerecht oordeelt dat de verdachte met zijn schot in de lucht 'het startschot' gaf voor de schietpartij die daarna volgde. Dat hij niet gericht schoot, doet daar niets aan af: er werd op dat moment al gevochten, en door een vuurwapen te gebruiken droeg hij wezenlijk bij aan het geweld op de openbare weg. De geweldshandelingen in de omgeving van de club ziet het Gerecht als één geheel, omdat het ene schot steeds een reactie van nieuwe schoten uitlokte. Van de tenlasteleggingen van doodslag en poging tot doodslag spreekt het Gerecht de verdachte vrij, net als de officier van justitie en de raadsvrouw wilden: dat hij gericht heeft geschoten, is niet gebleken. Bewezen is openlijke geweldpleging met verenigde krachten, het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie op 8 juni 2025, en het voorhanden hebben van een revolver op 9 april 2026. Dat wapen lag onder de matras van de vriendin van de verdachte, die hem had laten weten dat ze 'het ding onder de matras' had gezet, en op het wapen zat zijn DNA. Bij de straf weegt zwaar dat de verdachte gewapend naar een druk uitgaansgebied kwam en daar zijn minderjarige stiefzoon met een vuurwapen achterliet. Ook telt mee dat hij na de dood van [slachtoffer 1] opnieuw een vuurwapen had, eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld, het nu bewezen verklaarde in een proeftijd pleegde en een eerdere taakstraf niet afmaakte. De reclassering ziet geen aanknopingspunten voor begeleiding. Het Gerecht rekent voor de openlijke geweldpleging met 3 jaar en kijkt voor het vuurwapenbezit naar 24 maanden op straat en 9 tot 12 maanden thuis, met een korting voor de samenloop. De vorderingen van de moeder van [slachtoffer 1] (USD 11.789,50) en van twee eigenaren van beschoten auto's (USD 1.035,00 en USD 3.000,00) worden niet-ontvankelijk verklaard. Het Gerecht kan niet vaststellen wie [slachtoffer 1] en de auto's heeft geraakt, en een bewezen openlijke geweldpleging is niet voldoende om civielrechtelijke groepsaansprakelijkheid aan te nemen. Zij kunnen hun vordering bij de burgerlijke rechter indienen. Het Gerecht veroordeelt de verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 5 jaar, met aftrek van voorarrest, een jaar minder dan de officier van justitie eiste. De revolver wordt onttrokken aan het verkeer, de twee telefoons gaan terug naar de verdachte.
In de nacht van 8 juni 2025 werd bij Club Rush op Bonaire op een schaal geschoten die het eiland nooit eerder had gezien. Na afloop van een optreden van een Curaçaose rapper ontstond in de club een vechtpartij die zich naar buiten verplaatste. Daar werd eerst geschoten, waarna vanaf verschillende plekken in de straat terug werd geschoten. De vijftienjarige [slachtoffer 1] werd in het hoofd geraakt en overleed. Voor het Gerecht stond de vraag centraal wie het dodelijke schot loste. Daarnaast ging het om de rol van een even oude verdachte, een jongen van vijftien die op het moment van de zitting gedetineerd was in het huis van bewaring op Bonaire. De verdachte erkende dat hij die avond een revolver had en daarmee gericht in de richting van een medeverdachte schoot. Dat hij [slachtoffer 1] doodschoot, ontkende hij. De officier van justitie stelde dat de verdachte en zijn vriend gezamenlijk op het slachtoffer hadden geschoten en dat het daarom niet uitmaakte wie van beiden het dodelijke schot loste, omdat sprake was van medeplegen. Die lijn rustte vooral op de verklaring van een anonieme, bedreigde getuige. Het Gerecht vond die getuige in beginsel betrouwbaar, maar ging er behoedzaam mee om. De verdediging kon slechts schriftelijke vragen stellen, een deel van de antwoorden stond niet in het dossier, en de wet eist dat zo'n verklaring belangrijke steun vindt in ander bewijs. Die steun ontbrak. De verklaring van de getuige botste met de plekken waar andere betrokkenen de verdachte en zijn vriend plaatsten. Ook paste ze niet bij het forensisch onderzoek: driemaal was met hetzelfde vuurwapen in de richting van het slachtoffer geschoten, en uit de geluidsopname bleek één enkel schot vlak voordat [slachtoffer 1] neerviel. Op de camerabeelden leken de verdachte en zijn vriend bovendien niet samen op te trekken. Veel vragen bleven onbeantwoord, zoals wie er nog meer een revolver had en wie het derde en vierde schot loste. Het Gerecht sprak de verdachte daarom vrij van het medeplegen van doodslag, en erkende dat het voor veel mensen onbevredigend is dat de belangrijkste vraag in deze zaak daarmee onbeantwoord blijft. Wel achtte het Gerecht bewezen dat de verdachte een poging tot doodslag pleegde op drie mannen die dicht bij elkaar tussen de auto's stonden, omdat hij met zijn schoten de aanmerkelijke kans aanvaardde dat ook de twee naast zijn doelwit zouden worden geraakt. Zijn beroep op noodweer en noodweerexces verwierp het Gerecht. De verdachte liep volgens het Gerecht niet weg van het gevaar, maar keerde om, stak de weg over en begaf zich gewapend naar de plek waar geschoten werd. Dat is aanvallend en niet verdedigend handelen. Ook bewezen werden openlijke geweldpleging met verenigde krachten tegen personen en goederen, en het medeplegen van het voorhanden hebben van vuurwapens en munitie. Bij de straf woog het Gerecht de ernst van de feiten zwaar, met een dode van vijftien, excessief vuurwapengeweld midden in een druk uitgaansgebied en grote maatschappelijke schok op Bonaire. Daartegenover staat dat de verdachte niet eerder was veroordeeld. Een psychiater, twee psychologen en de voogdijraad stelden bij hem een normoverschrijdende gedragsstoornis vast, met verminderde toerekenbaarheid. Hij is impulsief, beïnvloedbaar en kan de gevolgen van zijn gedrag slecht inschatten. De deskundigen adviseerden behandeling in een gesloten setting. Het Gerecht nam die adviezen over. Het adviseerde ook dat de maatregel in Europees Nederland wordt uitgevoerd, waar de moeder van de verdachte woont en waar op Bonaire geen passende behandeling mogelijk is, maar het Gerecht kan dat zelf niet bepalen. De drie benadeelde partijen, onder wie de moeder van [slachtoffer 1], werden niet-ontvankelijk verklaard in hun schadeclaims. Omdat niet vaststaat wie de dodelijke kogel afvuurde of op de geparkeerde auto's schoot, kon het Gerecht de civielrechtelijke aansprakelijkheid van de verdachte niet vaststellen, en de hoogte van de autoschade was niet onderbouwd. Zij kunnen hun vorderingen bij de burgerlijke rechter indienen. Het Gerecht veroordeelde de verdachte tot een jaar jeugddetentie, het wettelijke maximum, met aftrek van voorarrest, en gelastte plaatsing in een inrichting voor jeugdigen. Dat is een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel.
In de nacht van 8 juni 2025 liep een vechtpartij na een optreden van een Curaçaose rapper in Club Rush op Bonaire uit op een massale schietpartij. Tientallen schoten werden gelost door meerdere personen op en rond de Kaya L.D. Gerharts. Een vijftienjarige jongen werd in zijn hoofd geraakt en overleed later aan zijn verwondingen. Een jongeman, geboren in 2005, nam een vuurwapen aan van iemand anders bij de trappen tegenover het belastingkantoor. Kort daarna liep hij naar de hoek van de Kaya L.D. Gerharts en vuurde drie schoten in de lucht af. Hij herkende zichzelf op camerabeelden die door de politie waren veiliggesteld en bekende zijn rol openlijk ter zitting. Zijn advocaat betoogde dat zijn handelingen losstonden van het geweld voor Club Rush, en dat hij geen deel uitmaakte van een groep. Het gerecht verwierp dit verweer. Het oordeelde dat de schietpartij als één geweldsexplosie moet worden gezien: de eerste schoten lokten nieuwe schoten uit van steeds andere personen, tot op de hoek van het belastingkantoor. Door op dat moment en op die locatie te schieten, heeft de verdachte een wezenlijke bijdrage geleverd aan het openlijke groepsgeweld. Het gerecht hield er rekening mee dat de verdachte geen strafblad had en openheid van zaken gaf. Tegelijk woog zwaar dat het vuurwapengeweld van die nacht voor Bonaire ongekend was en de gemeenschap diep heeft geschokt. De officier van justitie eiste 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De verdachte werd veroordeeld tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Drie nabestaanden en gedupeerden dienden vorderingen tot schadevergoeding in: de moeder van de overleden jongen vorderde ruim USD 11.000, een eigenaar van een beschoten auto USD 3.000, en een verhuurder van een beschoten Kia Rio USD 1.035. Het gerecht verklaarde alle drie niet-ontvankelijk. Het kon niet vaststellen wie precies op de auto's of op het slachtoffer heeft geschoten, en een strafrechtelijke veroordeling voor openlijk geweld is naar het oordeel van het gerecht niet voldoende om civielrechtelijke groepsaansprakelijkheid aan te nemen. De benadeelde partijen kunnen hun vorderingen bij de burgerlijke rechter aanbrengen.