Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:OGEABES:2025:61Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:OGEABES:2025:61, Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 29-10-2025, BON202500550 — OGEABES:2025:61

Samenvatting

Kort geding. Geen sprake van dringende redenen die het ontslag op staande voet rechtvaardigen. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden vanwege verandering in de omstandigheden (art. 7A:1615w BW BES). Geen ontbindingsvergoedingen voor werknemer, want ontbinding is aan werknemer te verwijten.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. E.J. Winkel

verweerder

mr. E. Fa Si Oen

verweerder

Betrokken rechters

mr. R.P.P Hoekstra

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

BON202500550

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Plaza Boat Charters moet ontslagen kapitein deels schadevergoeding betalen

Een 'captain/host' die bij een botenverhuurbedrijf op Bonaire op staande voet werd ontslagen wegens grensoverschrijdend gedrag en fraude met overuren, krijgt gelijk dat zijn ontslag niet zorgvuldig is gegeven. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba veroordeelt Plaza Boat Charters (PBC) tot betaling van een schadevergoeding, achterstallig loon en een deel van de gevorderde overuren, maar wijst zijn vordering voor een billijke schadevergoeding en tipgeld af. De man werkte sinds mei 2025 voor PBC, dat boottochten en snorkeltochten rond Bonaire aanbiedt. Toen de bestuurder en de operationeel directeur van het bedrijf tussen januari en april 2026 met een nieuwe zeilboot van Europa naar Bonaire voeren en daardoor nauwelijks bereikbaar waren, kreeg de man extra taken: hij stuurde het team aan, zorgde voor de bevoorrading van de boten, beheerde de fooien en meldde schade aan een herstelbedrijf. Op 24 april 2026, kort nadat de leidinggevenden weer terug waren op Bonaire, kreeg hij een ontslagbrief overhandigd: op staande voet, wegens seksueel grensoverschrijdend gedrag, het kleineren en beledigen van collega's en fraude met geregistreerde overuren. PBC voerde eerst aan dat de man helemaal geen beroep kon doen op de gewone arbeidswetgeving, omdat er sprake zou zijn van een arbeidsovereenkomst tussen een rederij en een schipper, waarvoor andere regels gelden. Het gerecht verwierp dat verweer: het enkele feit dat PBC eigenaar is van een schip en de man daarop werkte, maakt hem geen schipper in de zin van die uitzondering. Inhoudelijk oordeelde het gerecht dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was gegeven. Een werkgever moet een werknemer eerst horen voordat hij tot zo'n ontslag overgaat, en dat is hier niet gebeurd: de ontslagbrief werd tijdens hetzelfde gesprek overhandigd waarin de man voor het eerst met de concrete beschuldigingen werd geconfronteerd. PBC had er ook voor kunnen kiezen om de man te schorsen in plaats van meteen te ontslaan, zeker nu zijn tijdelijke contract toch al over twee weken zou aflopen. Omdat het ontslag onzorgvuldig was, heeft de man recht op de door hem gevorderde gefixeerde schadevergoeding. Die schadevergoeding komt echter niet neer op een maand loon, zoals hij zelf berekende, maar op het loon over de periode tot de datum waarop zijn tijdelijke contract sowieso zou aflopen: van 24 april tot en met 4 mei 2026. Een aanvullende billijke schadevergoeding wegens kennelijk onredelijk ontslag kreeg de man niet. PBC had twee ondertekende verklaringen van medewerkers overgelegd met gedetailleerde beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag, en de man had onvoldoende weerlegd dat die beschuldigingen onjuist waren. Dat er geen behoorlijk hoor- en wederhoor had plaatsgevonden bij het ontslag zelf, betekende volgens het gerecht niet automatisch dat het ontslag ook kennelijk onredelijk was. Op de andere financiële punten kreeg de man deels gelijk. Zijn loon over de periode 1 tot en met 23 april 2026 moet PBC alsnog betalen: het bedrijf had daarop een bedrag verrekend wegens gestelde privékosten voor bootgebruik, maar omdat partijen elkaar op dat punt lijnrecht tegenspraken, kon dat verrekeningsverweer niet standhouden. Van zijn vordering voor onbetaalde overuren kreeg hij eveneens een deel toegewezen, USD 495,00 voor bijna 25 uur aan extra werk voor fooiverwerking, voorraadbeheer en onderhoud aan boten, taken die hij tijdens de afwezigheid van de directie kreeg opgedragen. Zijn claim op een deel van het fooiengeld wees het gerecht af, omdat daarvoor geen juridische grondslag bestond: PBC had de fooienverdeling feitelijk aan hem zelf overgelaten en niets gedaan om uitbetaling aan hem tegen te houden. Omdat beide partijen op onderdelen gelijk kregen en op andere onderdelen ongelijk, compenseerde het gerecht de proceskosten: iedere partij draagt de eigen kosten.

Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Rechter verplicht Stichting Afterschool tot doorbetaling loon na eenzijdige functiewijziging

Een vrouw die als manager werkt bij de Stichting Afterschool Instituut voor Huiswerkbegeleiding op Bonaire, stapte naar de rechter nadat haar werkgever het loon had ingehouden. De stichting verzorgde buitenschoolse opvang voor basisschoolkinderen en had de vrouw per 1 januari 2025 aangesteld als manager voor USD 4.000 bruto per maand. Zij was verantwoordelijk voor de dagelijkse operationele leiding, de aansturing van personeel en de kwaliteit en veiligheid binnen de organisatie. Na een arbeidsconflict met de bestuurders van de stichting, haar schoonzus en broer, probeerde de werkgever de arbeidsovereenkomst te beëindigen. In november 2025 wees de Minister van Sociale Zaken dat verzoek af, omdat niet was gebleken van omstandigheden die een ontslag rechtvaardigden. Bemiddelingsgesprekken via Arbeidszaken liepen op niets uit: de stichting wees de eerste uitnodiging af, en de tweede sessie vond geen doorgang nadat de manager meer tijd vroeg om juridische bijstand te regelen. Zonder dat er overleg had plaatsgevonden, stuurde de stichting op 27 januari 2026 een e-mail waarin de vrouw werd opgedragen de volgende dag het werk te hervatten, maar dan uitsluitend voor uitvoerende en facilitaire taken op aanwijzing van haar leidinggevende. Haar rol als operationeel manager, met bevoegdheden om personeel aan te sturen en beslissingen te nemen, werd daarmee volledig weggenomen. De vrouw liet weten bereid te zijn het werk te hervatten, maar verzocht om overleg over de gewijzigde taakverdeling. De stichting weigerde dat overleg en hield in januari en februari 2026 bedragen op haar loon in. Vanaf maart 2026 stopte de loonbetaling volledig. In kort geding oordeelde het gerecht dat de stichting haar taken niet eenzijdig mocht wijzigen. In de arbeidsovereenkomst was geen wijzigingsbeding opgenomen, en de stichting onderbouwde onvoldoende waarom de drastische inperking van taken gerechtvaardigd was. Een verwijzing naar notulen waaruit zou blijken dat collega's verontrust waren over de terugkeer van de manager, achtte het gerecht onvoldoende, nu onduidelijk bleef wie dat hadden verklaard en waarom. Bovendien bleek uit de e-mail van 27 januari 2026 niet dat de aanpassing tijdelijk zou zijn; de stichting sprak zelf van een keuze voor een bepaalde organisatie-inrichting. Omdat de vrouw zich herhaaldelijk bereid had verklaard haar werk als manager te hervatten en de oorzaak van het niet werken aan de stichting toerekenbaar was, behield zij recht op haar volledige loon. Het gerecht wees de vordering toe en veroordeelde de stichting tot betaling van USD 4.000 bruto per maand vanaf 1 januari 2026, vermeerderd met een wettelijke verhoging van 10% over het achterstallige loon en de wettelijke rente. De stichting moet ook de proceskosten betalen.

Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Werknemer van restaurant op Bonaire krijgt loon doorbetaald na onterecht ontslag op staande voet

Een werknemer van het restaurant 'Seaside Krioyo Fusion & Bar' op Bonaire werd op 17 juli 2025 ontslagen via een WhatsApp-bericht. Zijn werkgever liet hem weten dat hij niet meer op het werk hoefde te verschijnen omdat het bedrijf geen 'valse mensen' in het team wilde. Beide partijen waren het er later over eens dat dit ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was gegeven. De werknemer werkte als all around waiter en had een schriftelijke arbeidsovereenkomst aangeboden gekregen voor de periode van 1 november 2024 tot 1 november 2025, met een vast brutosalaris van USD 2.500 per maand voor een werkweek van 40 uur. Die overeenkomst werd echter nooit ondertekend. De werknemer wilde eerst overleggen over zijn arbeidsuren tijdens het laagseizoen, toen het restaurant op rustige dagen minder personeel nodig had. Tot dat gesprek kwam het nooit, en in de tussentijd werkte hij op basis van daadwerkelijk ingeroosterde uren, die werden bijgehouden op urenstaten die hij zelf tekende. Nadat zijn gemachtigde op 4 november 2025 de nietigheid van het ontslag inriep, vorderde de werknemer doorbetaling van loon tot het einde van de overeengekomen contractperiode, betaling van achterstallig loon en het alsnog verstrekken van loonstroken. Het gerecht oordeelde dat de werknemer recht had op doorbetaling van loon, ook al had hij pas maanden na het ontslag de nietigheid ingeroepen en zich niet eerder bereid verklaard om te werken. Dat kon ook niet van hem worden verwacht: het bericht van zijn werkgever was zo expliciet dat duidelijk was dat hij niet meer welkom was. Het risico van het onterechte ontslag komt volledig voor rekening van de werkgever. Over de hoogte van het loon liepen de meningen uiteen. De werknemer wilde aanspraak maken op het vaste maandloon van USD 2.500 uit de niet-ondertekende arbeidsovereenkomst. Het gerecht ging daar niet in mee. Omdat de overeenkomst nooit was getekend en de werknemer feitelijk werd betaald op basis van gewerkte uren, kon niet worden vastgesteld dat partijen het vaste salaris hadden afgesproken. Het gerecht berekende het door te betalen loon op basis van het gemiddelde brutoloon over de drie maanden voor het ontslag: april, mei en juni 2025. Dat gemiddelde bedroeg USD 1.827,31 per maand. De vordering tot betaling van achterstallig loon over de periode vóór het ontslag werd afgewezen, omdat de werknemer zijn loon over de gewerkte uren al had ontvangen. Over de loonstroken: de werknemer had die nooit ontvangen. Zijn werkgever stuurde loonstroken per e-mail, maar had het e-mailadres van de werknemer niet. Het gerecht veroordeelde de werkgever om de ontbrekende loonstroken alsnog te verstrekken. Het gerecht veroordeelde de werkgever tot betaling van het brutosalaris van USD 1.827,31 per maand over de periode van 17 juli tot en met 31 oktober 2025, vermeerderd met een gematigde wettelijke verhoging van 10% wegens te late betaling en de wettelijke rente. Daarnaast moet de werkgever de loonstroken verstrekken over de periode vanaf indiensttreding tot en met april 2025 en de proceskosten betalen.

Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Arbeidsovereenkomst elektricien ontbonden na conflict over vervoer naar werklocatie op Bonaire

Een elektricien die al jarenlang op Bonaire werkte voor het Curaçaose bedrijf Garnet N.V. raakte in conflict met zijn werkgever over vervoer naar een nieuwe werklocatie. Het geschil mondde uit in een ontbindingsprocedure bij het gerecht op Bonaire, waarbij ook de werknemer zelfstandige vorderingen instelde. De man was in 2014 in dienst getreden bij Garnet en werkte sinds 2018 op Bonaire. In de zomer van 2025 wendde hij zich tot de afdeling Arbeidszaken van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die rapporteerde dat mogelijk sprake was van arbeidsuitbuiting. Daarna escaleerde de situatie: Garnet sommeerde hem terug te keren naar Curaçao, zijn officiële standplaats. Toen hij dat weigerde, ontsloeg Garnet hem op 2 december 2025 op staande voet. In een kortgedingprocedure oordeelde het gerecht in januari 2026 dat dit ontslag onterecht was. De werknemer kreeg tot 1 maart 2026 de tijd om zijn zaken te regelen en zijn werkzaamheden op Bonaire te hervatten. Na zijn werkhervatting in januari 2026 werd de elektricien vanaf 27 januari overgeplaatst naar een nieuw project bij Seru Blenchi, op ruime afstand van zijn woning. Tot oktober 2025 had hij altijd een bedrijfsauto tot zijn beschikking gehad, maar die was hem zonder duidelijke reden afgenomen. Hij stuurde Garnet dagelijks een e-mail waarin hij aangaf bereid te zijn te werken, mits hij vervoer kreeg. Garnet weigerde dat en beschouwde zijn afwezigheid als werkweigering. Het gerecht oordeelde dat Garnet de werknemer ten onrechte geen vervoer verschafte. Nu hij altijd een bedrijfsauto had gehad en die zonder redelijke grond was ingenomen, mocht hij van Garnet verwachten dat zij voor vervoer zou zorgen. Dat de werknemer na 27 januari niet meer werkte, was daarom een gevolg van een oorzaak die voor rekening van Garnet komt. Hij had recht op loondoorbetaling tot 1 maart 2026, vermeerderd met een wettelijke verhoging van tien procent. De arbeidsovereenkomst werd niet ontbonden wegens een dringende reden, zoals Garnet primair had gevraagd, maar wel wegens verandering van omstandigheden. Dat subsidiaire verzoek had de werknemer niet bestreden. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden per 9 juni 2026, zonder toekenning van een vergoeding aan de werknemer. De vordering van de werknemer tot betaling van een cessantia-uitkering, een eenmalige ontslagvergoeding op grond van Bonairiaans recht, werd afgewezen. Het gerecht stelde vast dat de werknemer zelf de keuze had gemaakt niet naar Curaçao te gaan, terwijl hij daar voor Garnet had mogen blijven werken. Het einde van het dienstverband was daarmee aan zijn eigen keuze toe te rekenen. Wel erkende het gerecht dat de elektricien recht had op achterstallig loon. De directeur van Garnet had ter zitting bevestigd dat al het personeel verplicht was een halfuur vóór de officiële aanvangstijd aanwezig te zijn voor voorbereidende werkzaamheden. Dat halfuur gold als betaalde arbeidstijd. De vordering over de periode vóór 6 mei 2021 werd wegens verjaring afgewezen. De werknemer kreeg de gelegenheid zijn achterstallige loonvordering over de periode vanaf 6 mei 2021 nader te onderbouwen; de beslissing over dat deel wordt aangehouden.

Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
OGEABES:2026:73
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba·
Civiel Recht; Arbeidsrecht