Rechter wijst claim af: inklaring auto Sint Eustatius niet vertraagd door EJL — OGEABES:2026:286
schadevergoeding wegens vertraagde inklaring van auto en huisraad
Eiser / verzoeker
Eiseres, een inwoonster van Sint Eustatius
Verweerder / gedaagde
EJL Services BV
Vorderingen afgewezen; eiseres moet USD 535,58 proceskosten aan EJL betalen, omdat de vertraging niet aan EJL te wijten was
- De vrouw eiste USD 275 (wassen van de auto, vervangende auto en buitengerechtelijke kosten) wegens vermeende vertraging bij de inklaring door EJL.
- EJL had de vrouw vooraf gewaarschuwd dat de douaneprocedure tijd kost, en voor een nog niet ingeschreven persoon geldt een tijdelijke procedure met zekerheidstelling bij de Douane in Bonaire.
- De Douane in Bonaire was op 25 juni 2026 wegens een teamdag gesloten, en de borg kon pas worden doorgestuurd nadat het Openbaar Lichaam op 29 juni betaalde.
- Het Gerecht oordeelt op basis van de chronologie dat geen enkele vertraging aan EJL te wijten is en wijst de vorderingen af.
- De vrouw moet USD 535,58 proceskosten betalen, met nakosten en wettelijke rente bij niet-betaling.
Samenvatting
Een vrouw op Sint Eustatius liet haar auto en huisraad vanuit Sint Maarten naar het eiland verschepen. Een groot deel van de huisraad zat in de auto. De auto kwam beschadigd en vervuild aan. Omdat zij haar auto pas dagen na aankomst van het schip kon meenemen, huurde zij zes dagen een vervangende auto. Die kosten wilde zij verhalen op EJL Services BV, het bedrijf dat als lokaal agent van het vrachtschip de inklaring verzorgde.
In deze zaak, die speelt bij het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, vorderde de vrouw USD 35 voor het wassen van haar auto, USD 90 voor de vervangende auto en USD 150 aan buitengerechtelijke kosten. Zij verweet EJL vertraging bij de afhandeling van de inklaring. EJL voerde verweer.
Het Gerecht reconstrueerde de gang van zaken aan de hand van de stukken en wat er op de zitting van 13 oktober 2026 is besproken. De vrouw benaderde EJL op 22 juni 2026. EJL waarschuwde toen dat de douaneprocedure tijd kost en dat zij haar lading mogelijk niet meteen zou krijgen. Omdat zij nog niet op Sint Eustatius stond ingeschreven, gold een tijdelijke procedure: na de aangifte moet de Douane in Bonaire per e-mail een zekerheidstelling (borg) goedkeuren, pas daarna kan de borg worden betaald en volgt de vrijgave.
Op 23 juni leverde de vrouw haar goederen en de volledig beladen auto in Sint Maarten af bij het schip de Orion. Het schip kwam op 24 juni aan op Sint Eustatius. Dezelfde dag wilde zij haar spullen al meenemen, maar EJL legde uit dat eerst de douaneprocedure moest worden doorlopen. Partijen spraken af dat EJL de inklaring op donderdagochtend 25 juni zou doen. EJL deed die ochtend de aangifte en vroeg om 06.49 uur de zekerheidstelling aan bij de Douane in Bonaire. Die bleek wegens een teamdag de hele dag gesloten, wat EJL de vrouw diezelfde middag meldde.
Op vrijdag 26 juni om 07.42 uur gaf de Douane toestemming om de borg te betalen. EJL stuurde om 10.40 uur de factuur naar het Openbaar Lichaam Sint Eustatius, de werkgever van de vrouw die de kosten zou dragen, en naar de vrouw zelf. Zij liet om 12.46 uur via WhatsApp weten dat de factuur al betaald was. Dat klopte niet: het Openbaar Lichaam maakte de USD 9.098,48 pas op 29 juni over. EJL stuurde de borg van USD 6.274,20 direct door aan de Belastingdienst. Om 15.30 uur ontmoetten partijen elkaar in de haven, waar de Douane definitief goedkeurde en de vrouw haar auto meenam.
Volgens het Gerecht kan op grond van deze feiten en chronologie niet worden gezegd dat enige vertraging aan EJL te wijten is. De vordering, die op die verweten vertraging rust, kan daarom niet worden toegewezen.
Het Gerecht wijst de vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van EJL betalen, begroot op USD 535,58, plus USD 138 aan nakosten zonder betekening of USD 222 na betekening van het vonnis, en bij niet-betaling de wettelijke rente vanaf 24 november 2026. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Betrokken advocaten
mr. S.D.M. Roseburg
gedaagde
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGEAM:2026:11, Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, 20-01-2026, SXM202500514
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAM:2026:12, Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, 20-01-2026, SXM202501214
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAM:2025:130, Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, 10-12-2025, SXM202501108
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAM:2025:113, Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, 11-10-2025, 100.00302-25 en 100.00211-25
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Rechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
EUX202600057
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bouwbedrijf en de eigenaar van een hotelresort op Bonaire liggen al jaren met elkaar overhoop over een oude rekening van 90.000 dollar. In deze tussenuitspraak buigt het Gerecht zich zowel over die hoofdvraag als over een stevige tegenclaim van het resort, gericht op de directeur van de bouwer persoonlijk. Bouwbedrijf Barbas Construction heeft in het verleden bouw en onderhoudswerkzaamheden verricht voor Eden Beach Resort, dat wordt geëxploiteerd door Latino Americana de Inversiones (LAI). Volgens Barbas is nog altijd 90.000 dollar onbetaald van een onderhoudscontract en verrichte bouwwerkzaamheden. Ter onderbouwing wijst Barbas op een saldo-overzicht dat in 2020 is opgesteld door het toenmalige hoofd van de boekhouding van LAI en in 2021 is ondertekend door een voormalig bestuurder van het bedrijf, met daarop een openstaand bedrag van precies dat bedrag. LAI betwist de vordering op verschillende manieren. Volgens LAI is niet duidelijk waar de vordering precies op is gebaseerd, is de authenticiteit van een brief uit 2013 over een onderhoudscontract twijfelachtig, en heeft de voormalig bestuurder die het saldo-overzicht ondertekende dat volgens zijn eigen verklaring alleen voor ontvangst gedaan, niet ter erkenning van de inhoud. Bovendien zou de vordering, als die al zou bestaan, inmiddels verjaard zijn. Het Gerecht komt tot een voorlopig oordeel in het voordeel van Barbas. Onbetwist is dat Barbas tot 2015 werkzaamheden voor LAI heeft verricht en dat het hoofd van de boekhouding van LAI zelf het saldo-overzicht heeft opgesteld, met een stempel van het resort en een handtekening erop. Dat de ondertekenaar op het moment van tekenen geen bestuurder meer was, doet aan de bewijswaarde van het document niet af, en zijn latere verklaring dat hij slechts voor ontvangst tekende staat niet met zoveel woorden op het stuk zelf. Ook staat vast dat LAI in het verleden al ruim 83.000 dollar aan Barbas heeft betaald, kennelijk als aanbetaling op de totale schuld. Het beroep op verjaring verwerpt het Gerecht: de laatste betaling van LAI in februari 2020 en een sommatiebrief van de advocaat van Barbas in maart 2023 hebben de verjaringstermijn telkens gestuit, zodat van een voltooide verjaring geen sprake is. Het Gerecht acht de vordering van 90.000 dollar daarom voorshands bewezen, maar geeft LAI nog de kans om tegenbewijs te leveren voordat een definitieve beslissing volgt. Omgekeerd wees LAI een fors tegenclaim in, gericht tegen zowel Barbas als de directeur van het bouwbedrijf persoonlijk. Die directeur heeft jarenlang in een kamer van het resort gewoond, en LAI vindt dat daarvoor nooit is betaald: zij eiste 243.000 dollar aan gebruiksvergoeding, plus kosten voor ontruiming, opslag en herstel van de kamer. Omdat een tegenvordering in dit soort procedures alleen tegen de eisende partij zelf kan worden ingesteld, en de directeur persoonlijk geen partij is in de procedure, verklaart het Gerecht LAI niet ontvankelijk voor zover de claim tegen hem persoonlijk is gericht. Voor zover de tegenclaim tegen Barbas zelf is gericht, wijst het Gerecht die volledig af. LAI probeerde het gebruik van de kamer aan Barbas toe te rekenen door te stellen dat de directeur en het bedrijf met elkaar moeten worden vereenzelvigd, maar daarvoor is nodig dat misbruik is gemaakt van het verschil tussen beide, en dat heeft LAI niet onderbouwd. Ook is niet gebleken van een huur of gebruiksovereenkomst tussen Barbas en LAI voor de kamer, van ongerechtvaardigde verrijking van Barbas, of van onrechtmatig handelen door Barbas. Om diezelfde reden lopen ook de vorderingen voor ontruimings, opslag en herstelkosten vast: een document waarin de directeur persoonlijk een bedrag toezegde voor de ontruiming bindt niet automatisch het bedrijf Barbas. Het Gerecht laat LAI toe tegenbewijs te leveren tegen de voorlopig bewezen vordering van Barbas van 90.000 dollar; over die hoofdvraag valt dus nog geen definitief oordeel. Wel is de tegenvordering van LAI nu al afgehandeld: LAI is niet ontvankelijk voor zover die tegen de directeur persoonlijk was gericht, en de vordering tegen Barbas zelf is volledig afgewezen. LAI moet de proceskosten van Barbas in de tegenvordering betalen, begroot op 3.213 dollar.
Een bouwbedrijf op Bonaire dat jarenlang geld overmaakte voor het betalen van belasting, blijkt voor grote bedragen te zijn opgelicht door zijn eigen administratrice, haar accountantskantoor en haar partner. Het Gerecht in eerste aanleg houdt zowel het accountantskantoor als het autoverhuurbedrijf van de betrokkenen aansprakelijk voor de schade. De zaak draait om JV Construction, een bouwbedrijf waarvan de oprichter in 2022 overleed en dat sindsdien wordt geleid door zijn zoon. Jarenlang deed een vrouw, hier de administratrice genoemd, de boekhouding en belastingaangiftes van het bedrijf. Tussen 2020 en 2022 maakte JV Construction op haar instructie in totaal ruim 339.000 dollar over naar de bankrekening van accountantskantoor ATP, telkens met de omschrijving dat het geld bestemd was voor omzetbelasting en loonbelasting. In werkelijkheid werd een groot deel van dat geld door de accountant contant opgenomen of doorgesluisd naar de bankrekening van de administratrice zelf, haar autoverhuurbedrijf Vania Car Rentals en haar partner, die ook bestuurder van dat bedrijf is. Een boekenonderzoek van de Belastingdienst Caribisch Nederland in 2023 bracht aan het licht dat JV Construction al die jaren te weinig belasting had afgedragen, wat leidde tot naheffingsaanslagen van samen ruim een half miljoen dollar. JV Construction spande vervolgens een procedure aan tegen het accountantskantoor, de administratrice, haar partner en haar autoverhuurbedrijf, met als kern het verwijt dat zij samen een fraudeconstructie hadden opgezet. Het Gerecht rekent nauwkeurig na waar het geld is gebleven. Van het bedrag dat via de accountant contant aan de administratrice werd overhandigd, kon zij niet aannemelijk maken dat het bij de overleden bedrijfseigenaar terecht is gekomen: haar verklaringen daarover waren tegenstrijdig en onderbouwing ontbrak. Ook facturen van haar autoverhuurbedrijf voor zogenaamd ingehuurd personeel bleken volgens onderzoek van de Fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst achteraf, binnen twee uur tijd, te zijn opgemaakt om betalingen te verantwoorden die daar geen grondslag voor boden. Het bedrag dat naar de partner van de administratrice werd overgeschreven, kon evenmin worden verklaard: hij kon niet aantonen dat het geld alsnog bij het bouwbedrijf terechtkwam. Wel bleek dat een deel van het geld, ruim 115.000 dollar, via omwegen daadwerkelijk aan de Belastingdienst ten behoeve van JV Construction is betaald; dat bedrag komt in mindering op de schade. Het accountantskantoor en de accountant zelf worden voor het volledige schadebedrag aansprakelijk gehouden. Zij wisten dat het geld voor belastingbetaling bedoeld was, maar gaven het toch op verzoek van de administratrice contant of via bankoverschrijvingen af zonder navraag te doen bij de bedrijfsleiding, ook nadat zij zelf al schriftelijk had laten weten geen verantwoordelijkheid te willen dragen voor de geldstromen. Daarmee schond het kantoor zijn zorgplicht als financieel dienstverlener. Een beroep op eigen schuld van JV Construction wijst het Gerecht af: het bedrijf mocht erop vertrouwen dat het overgemaakte geld daadwerkelijk aan de fiscus werd betaald. De administratrice zelf wordt eveneens voor het volledige bedrag aansprakelijk gehouden, omdat zij de instructies gaf en het geld ontving of liet doorbetalen. Haar partner wordt niet aansprakelijk gehouden wegens onrechtmatige daad, maar wel omdat hij zich ten koste van het bouwbedrijf ongerechtvaardigd heeft verrijkt. Het autoverhuurbedrijf zelf is aansprakelijk voor het deel van het geld dat op haar rekening is beland zonder dat daar een aantoonbare tegenprestatie tegenover stond. Een door de administratrice en anderen gestelde groepsaansprakelijkheid, waarbij alle betrokkenen samen verantwoordelijk zouden zijn, wijst het Gerecht deels af omdat niet is gebleken dat het autoverhuurbedrijf en de partner betrokken waren bij alle onderdelen van de constructie. Het accountantskantoor had de betaalde bedragen ook proberen te verhalen op de administratrice en haar bedrijf via een aparte vrijwaringsprocedure, maar die vordering wijst het Gerecht af omdat het kantoor niet heeft onderbouwd waarom die partijen tegenover het kantoor zelf onrechtmatig zouden hebben gehandeld. Het Gerecht veroordeelt het accountantskantoor en de administratrice hoofdelijk tot betaling van USD 204.460,76 aan JV Construction, waarvan haar partner tot USD 83.302,60 en het autoverhuurbedrijf tot USD 42.255,16 mede aansprakelijk zijn. Daarnaast moeten het accountantskantoor en de kring rond de administratrice de proceskosten van JV Construction van in totaal USD 7.456 en de beslagkosten vergoeden.
Een sportschool op Bonaire die al jaren worstelt met een gebrekkig klimaatbeheersingssysteem in haar gehuurde pand, vangt bot bij het Gerecht in eerste aanleg. De sportschool sprak de verkeerde partij aan voor bijna de hele periode waarover zij klaagde, en voor het overblijvende stukje tijd kon zij niet aantonen dat de verhuurder iets te verwijten viel. De sportschool, opererend onder de naam Dreamz, huurt sinds 2022 een bedrijfspand op het terrein van Delfins Resort van verhuurder Belle Aire Corporation (BAC). Tot het gehuurde behoort een luchtbehandelings en koelsysteem, dat al langer onvoldoende koelcapaciteit had: de ruimtes van de sportschool werden niet koel genoeg en de luchtvochtigheid was te hoog. In de zomer van 2024 werden extra koelunits geplaatst, maar volgens Dreamz loste dat de problemen niet op. Op 27 augustus 2025 liet Dreamz voor eigen rekening negen losse airconditioningunits installeren, voor ruim 22.000 dollar, zonder daarvoor toestemming te hebben gekregen. De zaak wordt echter grotendeels beslist op een formeel punt. Halverwege de looptijd van de huur, op 1 januari 2024, nam een andere vennootschap, Belle Aire Exploitatiemaatschappij (BAE), via een keten van indeplaatsstellingsovereenkomsten alle rechten en plichten van BAC uit de huurovereenkomst over. Vanaf dat moment kon Dreamz voor klachten over de huur dus niet meer bij BAC terecht, maar alleen nog bij BAE. Omgekeerd was Dreamz zelf pas vanaf 1 december 2023 officieel in de plaats getreden van de oorspronkelijke huurder, Dreamz Fitness B.V. Het gevolg is dat Dreamz alleen voor het korte venster van 1 december 2023 tot 1 januari 2024 uberhaupt een vordering tegen BAC kon instellen. Voor alle klachten die vóór of ná die maand speelden, verklaart het Gerecht Dreamz niet ontvankelijk: zij heeft simpelweg de verkeerde partij gedagvaard. Dat raakt vrijwel alle vorderingen van Dreamz, want de meeste problemen en schadeposten waarover zij klaagt, zoals de herstelwerkzaamheden in 2024, de installatie van de split units, gederfde omzet, doorbelaste vaste energietarieven en gemiste zonnepaneelopbrengsten, dateren van na 1 januari 2024 en vallen dus buiten het venster waarin BAC nog kon worden aangesproken. Ook een vordering om BAC te verbieden het gebruik van de nieuwe airco-units te belemmeren strandt hierop, simpelweg omdat niet BAC maar inmiddels BAE de verhuurder is. Voor de resterende maand, december 2023, blijft weinig staande. Dreamz vorderde onder meer een verklaring voor recht dat BAC toen al tekortschoot in het onderhoud van het luchtbehandelingssysteem, maar het Gerecht stelt vast dat de gestelde gebrekkige herstelwerkzaamheden pas na 1 januari 2024 plaatsvonden en dat van een toerekenbare tekortkoming van BAC in die ene maand niet is gebleken. Ook de gevorderde huurprijsvermindering en schadevergoeding voor die maand lopen vast op artikel 9.6 van de huurovereenkomst: daarin is BAC uitgesloten van aansprakelijkheid voor gebreken die zij bij het aangaan van de huur niet kende of behoorde te kennen. Dreamz overlegde weliswaar een e-mail van de aannemer over de oplevering van het pand, maar daarin stond alleen dat een installateur naar Bonaire kwam voor de inbedrijfstelling van de installaties, niet dat er toen al gebreken bekend waren. Daarmee kon Dreamz niet aantonen dat BAC de gebreken kende of had moeten kennen. Ook een paar op zichzelf staande verklaringen voor recht, bijvoorbeeld over vermeende verborgen huurcomponenten en de opbrengsten van zonnepanelen, wijst het Gerecht af omdat Dreamz niet duidelijk heeft gemaakt welk belang zij daarbij afzonderlijk had, of omdat de gestelde verplichting van BAC nergens uit de overeenkomsten blijkt. Het Gerecht verklaart Dreamz voor het grootste deel van haar vorderingen niet ontvankelijk en wijst de rest af. Dreamz moet als de verliezende partij de proceskosten van BAC betalen, in totaal USD 2.932,50, te vermeerderen met wettelijke rente als niet tijdig wordt betaald.
Een man en een vrouw op Bonaire, ex-echtgenoten, hadden in een eerdere procedure over de verdeling van hun huwelijksgoederengemeenschap een schikking getroffen. Daarin was onder meer afgesproken dat de echtelijke woning aan de man zou worden toebedeeld, dat de man de vrouw daarvoor USD 207.500 verschuldigd was, en dat de gezamenlijke bank- en spaarrekeningen op naam van de vrouw zouden worden gezet, waarbij de saldi daarop in mindering zouden komen op dat bedrag. Na de zitting waarop deze afspraken werden vastgelegd, schreef de vrouw de saldi van de gezamenlijke rekeningen over naar haar eigen rekening. Toen de man vervolgens een notaris inschakelde om de woning aan hem te laten leveren, liet die weten de afwikkeling niet ter hand te kunnen nemen, omdat partijen van mening verschilden over hoe de banktegoeden precies in de verdeling moesten worden meegenomen en welk bedrag daardoor nog verrekend moest worden. De man vond dat het totale saldo van het bedrag van USD 207.500 moest worden afgetrokken, de vrouw vond dat maar de helft daarvan mocht worden afgetrokken omdat de andere helft van haarzelf was. Omdat de vrouw daardoor weigerde mee te werken aan de levering van de woning, spande de man een kort geding aan bij het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Hij eiste dat de vrouw werd veroordeeld tot medewerking aan de levering, en dat het vonnis in de plaats zou treden van haar handtekening als zij niet zou meewerken. De rechter oordeelde eerst dat de man een spoedeisend belang had bij zijn vordering: een schikking wordt juist gesloten om snel duidelijkheid te krijgen, en het was in dit geval van belang snel vast te stellen of de vrouw terecht weigerde mee te werken. Vervolgens beoordeelde de rechter de kern van het geschil, waarbij de discussie over de precieze uitleg van de afspraken over de banksaldi in het midden kon blijven. Volgens de rechter waren de afspraak om de woning aan de man toe te bedelen en de afspraak dat hij de vrouw USD 207.500 schuldig was, twee op zichzelf staande verplichtingen. Partijen hadden niet afgesproken dat eerst de banksaldi verdeeld moesten worden voordat de woning kon worden geleverd, en ook niet dat de levering pas mocht plaatsvinden nadat het volledige bedrag was betaald. Sterker nog, voor de betaling van het bedrag was een aparte termijn van zes maanden afgesproken. De vrouw mocht haar medewerking aan de levering daarom niet afhankelijk maken van de vraag hoeveel geld de man haar nog schuldig was. De rechter wees de vordering tot medewerking toe, onder de voorwaarde dat de man bij het passeren van de leveringsakte een bedrag van USD 57.951,52 aan de vrouw zou betalen, het bedrag dat hij zelf al had erkend verschuldigd te zijn. Voor het geval de vrouw niet binnen veertien dagen zou meewerken, bepaalde de rechter dat het vonnis dan in de plaats zou treden van haar benodigde handtekening. De vordering van de man om de woning te laten leveren tegen betaling van wat hij ‘het laatste bedrag’ noemde, wees de rechter af. Over de vraag welke uitleg aan de afspraken over de banksaldi moet worden gegeven, is in dit kort geding namelijk niets beslist; dat vergt mogelijk nader bewijs, waarvoor in een kort geding geen plaats is. Omdat de vrouw grotendeels in het ongelijk werd gesteld, veroordeelde de rechter haar in de proceskosten en nakosten van in totaal USD 1.109, uitvoerbaar bij voorraad, ook als zij in hoger beroep zou gaan.