ECLI:NL:OGEAC:2023:56, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 27-03-2023, CUR202002263 — OGEAC:2023:56
Samenvatting
Diefstal uit restaurant na ontbinding overeenkomst tot overname van exploitatie en inventaris. Ongedaanmakingsverbintenissen. Koper heeft niet voldaan aan zorgplicht om teruggave mogelijk te maken, maar er is ook eigen schuld van verkoper. Schade gelijkelijk verdeeld over koper en verkoper.
Betrokken advocaten
mr. P.A. van Dort
eiser
mr. E. Bokkes
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGEABES:2025:110, Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 26-11-2025, BON202400384
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:OGEAC:2025:274, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 25-11-2025, CUR202504283
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAC:2025:219, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 22-10-2025, CUR202404826
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAC:2025:202, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 04-09-2025, CUR202502576
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerecht in eerste aanleg van CuraçaoRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
CUR202002263
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. P.E. de Kort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen. VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt. Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen. Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief. Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig. De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende. De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging. Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Een man uit Curaçao overleed in 2026, kort nadat hij kanker had gekregen. Hij liet een levenspartner met wie hij ongehuwd samenwoonde en twee dochters achter. Een testament was er niet: de notaris had wel een concept opgesteld, maar dat is nooit ondertekend. Over het geld op een gezamenlijke bankrekening en over de woning ontstond ruzie tussen de partner en de dochters. Op de gezamenlijke bankrekening bij Maduro & Curiel's Bank (MCB) stond onder meer een eindafrekening van het salaris van de man, Cg 225.331,25, die zijn werkgever na zijn overlijden bijschreef. In de maanden daarna maakte de partner in totaal Cg 247.920 over naar haar eigen rekening. Een van de dochters liet conservatoir beslag leggen, een beslag dat dient om geld veilig te stellen zolang de rechter nog moet beslissen. Via een kort geding tegen de bank kwam zij te weten welke bedragen waren overgeschreven. De eigen rekeningen van de man bij MCB bevatten ongeveer Cg 1,8 miljoen. Beide dochters vorderden samen onder meer terugbetaling van de overgeschreven bedragen, rekening en verantwoording en ontruiming van de woning. De partner wilde juist dat de beslagen werden opgeheven. Het gerecht gaf een voorlopig oordeel, zoals gebruikelijk in een kort geding. Eerst liet het de tweede dochter, die in België woont, zich aan de zijde van haar zus voegen, omdat zij als mede-erfgename belang heeft bij de uitkomst. De vordering tot rekening en verantwoording was volgens het gerecht achterhaald, omdat de dochter via de bank al alle rekeningafschriften had gekregen. Bij het geld maakte het gerecht onderscheid. Wat vóór het overlijden op de gezamenlijke rekening was bijgeschreven, hoefde niet terug. Het gerecht achtte aannemelijk dat de man zijn salaris op die rekening liet storten om de partner over het geld te laten beschikken, nadat hij ziek bleek. Dat past bij het concepttestament, waarin hij haar onder meer een legaat van Cg 250.000 toedacht. Ook de overlijdensuitkering van Cg 126.696, die in de eindafrekening zat, was volgens een brief van de werkgever uitdrukkelijk bedoeld als steun voor de achterblijvende partner. Het restant van de eindafrekening, Cg 98.635, behoort volgens het gerecht voorlopig wel tot de nalatenschap. Ontruiming van de woning wees het gerecht af. Op grond van artikel 4:28 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek mag de partner de woning en de inboedel negen maanden na het overlijden blijven gebruiken. Of artikel 4:30b BW haar nog verdergaande bescherming biedt, liet het gerecht in het midden. Partijen stemden ter zitting ermee in dat een deskundige een boedelbeschrijving opmaakt van onder meer de woning, de auto's en de inboedel. Het gerecht veroordeelt de partner om Cg 98.635 terug te storten op de rekening van de overledene bij MCB. Dat kan door overboeking van het saldo van Cg 59.680 op de gezamenlijke rekening, aangevuld vanaf een eigen rekening van de partner. De conservatoire beslagen worden opgeheven onder de voorwaarde dat dit bedrag is bijgeschreven. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en de overige vorderingen worden afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Veertig jaar lang was een Curaçaose vrouw lid van de Jehovah's Getuigen. Nadat ze in 2024 vertrok, werd haar vertrek ondanks haar uitdrukkelijke verzoek bekendgemaakt in de gemeente. Daarna kreeg ze te maken met sociale uitsluting, tot in haar eigen familie. Volgens de vrouw, die zonder advocaat procedeerde, is zij jarenlang het slachtoffer geweest van onrechtmatig handelen. Ze stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, met twee procedures: één tegen de stichting die de gemeenschap in Curaçao en Bonaire vertegenwoordigt, en één tegen zeven ouderlingen van haar voormalige gemeente. De vrouw voerde vier verwijten aan. Zij stelde dat zij tientallen jaren onbetaald werk heeft verricht onder sociale en religieuze dwang, omdat weigeren zou leiden tot verlies van status en reputatie. Ook zou zij onder druk een 'bloedkaart' hebben moeten dragen, waarop staat dat ze geen bloedtransfusie wil. Drie keer was zo'n transfusie nodig en kreeg ze die niet. Verder maakte ze bezwaar tegen de mededeling van haar vertrek aan de gemeente, en tegen de uitsluiting die daarop volgde. Van de stichting vroeg ze een verklaring voor recht dat die onrechtmatig heeft gehandeld, schadevergoeding en een onafhankelijk onderzoek naar de machtsstructuren binnen de gemeenschap. Van de ouderlingen eiste ze Cg 400.000 schadevergoeding. De stichting betoogde dat het handelen van ouderlingen haar niet kan worden toegerekend, omdat zij slechts het juridische vehikel van de gemeenschap is. Het gerecht ging daar niet in mee. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat de stichting de lokale gemeenten organiseert en daarop toezicht houdt. Bovendien handelden de ouderlingen in hun functie, dus namens de organisatie. Wie schade stelt te hebben geleden, moet zich tot die organisatie kunnen wenden. Inhoudelijk kreeg de vrouw toch geen gelijk. Het gerecht legde uit dat de vrijheid van godsdienst een geloofsgemeenschap de ruimte geeft zichzelf te organiseren, en dat de rechter zich onthoudt van een oordeel over de inhoud van geloofsovertuigingen. Dat geldt ook voor besluiten over het toelaten en uitsluiten van leden. Een lid heeft binnen een geloofsgemeenschap geen recht op afwijkende meningen. Tegelijk is het de vrouw vrij gelaten om de gemeenschap te verlaten, en dat bestreden gedaagden ook niet. Het verwijt van onbetaald werk was volgens het gerecht onvoldoende concreet. In veel organisaties, van kerken tot verenigingen, wordt van leden onbetaalde inzet verwacht, en wie zich onttrekt, krijgt vaak te maken met afkeuring. Dat maakt nog geen dwangarbeid. Op de betwisting van de stichting had de vrouw in wezen niet gereageerd. Ook de bloedkaart leverde geen onrechtmatig handelen op. Het weigeren van bloedtransfusies hangt samen met een geloofsovertuiging waarover de rechter niet oordeelt, en dat de leer later is herzien maakt geen verschil. De vrouw had niet concreet gemaakt dat ze tegen haar wil de kaart moest dragen. Dat ze druk voelde omdat dit van leden werd verwacht, is daarvoor te weinig. De mededeling van haar vertrek was wel een inbreuk op haar privéleven, omdat zij had gevraagd dit niet te doen. Het gerecht woog haar recht op privacy af tegen de godsdienstvrijheid van gedaagden, en liet de laatste zwaarder wegen. De gemeenschap ziet een publieke mededeling over vertrek als vergelijkbaar met de publieke doop van een nieuw lid, en die opvatting moet het gerecht respecteren. Bovendien was de mededeling volgens gedaagden zakelijk, en dat heeft de vrouw niet weersproken. Voor de sociale uitsluiting nam het gerecht aan dat de vrouw dit werkelijk heeft meegemaakt, ondersteund door een verklaring van haar psycholoog, en dat het samenhangt met de opvattingen binnen de gemeenschap. Een leerstellig boekje en teksten op de website van de stichting zeggen dat contact met uitgesloten personen moet worden vermeden. Toch handelen gedaagden daarmee niet onrechtmatig. Die opvattingen vallen onder de godsdienstvrijheid, en iedereen mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Een recht op sociale omgang is in het civiele recht niet af te dwingen. Het zou anders zijn als gedaagden leden aanspoorden om een uitgetreden lid lastig te vallen of te bedreigen, maar dat speelde hier niet. Het gevraagde onderzoek naar de machtsstructuren wees het gerecht af omdat de vrouw daar geen eigen belang bij had. Zij wilde vooral opkomen voor kwetsbare leden in het algemeen. Voor zo'n collectieve actie is een andere regeling bedoeld, die alleen openstaat voor stichtingen en verenigingen. Het gerecht wees alle vorderingen af. De vrouw moet de stichting Cg 4.000 aan proceskosten betalen, met Cg 150 extra bij betekening van het vonnis en de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. De zeven ouderlingen krijgen Cg 4.500 aan proceskosten van haar.
Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen. De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat. De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig. Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond. De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af. Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist. De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.