Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:OGEAC:2025:173Civiel Recht

ECLI:NL:OGEAC:2025:173, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 07-08-2025, CUR202500421 — OGEAC:2025:173

Samenvatting

Ondercuratelestelling. Benoeming bijzondere curator naast curator.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. V.P. Maria

belanghebbende

Betrokken rechters

mr. M.E.B. de Haseth

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

CUR202500421

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

OGEAC:2026:214
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao·
Civiel Recht
OGEAC:2026:213
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao·
Civiel Recht
Gerecht wijst claim van Cg 400.000 af van ex-Jehovah's Getuige tegen kerkgenootschap en ouderlingen

Veertig jaar lang was een Curaçaose vrouw lid van de Jehovah's Getuigen. Nadat ze in 2024 vertrok, werd haar vertrek ondanks haar uitdrukkelijke verzoek bekendgemaakt in de gemeente. Daarna kreeg ze te maken met sociale uitsluting, tot in haar eigen familie. Volgens de vrouw, die zonder advocaat procedeerde, is zij jarenlang het slachtoffer geweest van onrechtmatig handelen. Ze stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, met twee procedures: één tegen de stichting die de gemeenschap in Curaçao en Bonaire vertegenwoordigt, en één tegen zeven ouderlingen van haar voormalige gemeente. De vrouw voerde vier verwijten aan. Zij stelde dat zij tientallen jaren onbetaald werk heeft verricht onder sociale en religieuze dwang, omdat weigeren zou leiden tot verlies van status en reputatie. Ook zou zij onder druk een 'bloedkaart' hebben moeten dragen, waarop staat dat ze geen bloedtransfusie wil. Drie keer was zo'n transfusie nodig en kreeg ze die niet. Verder maakte ze bezwaar tegen de mededeling van haar vertrek aan de gemeente, en tegen de uitsluiting die daarop volgde. Van de stichting vroeg ze een verklaring voor recht dat die onrechtmatig heeft gehandeld, schadevergoeding en een onafhankelijk onderzoek naar de machtsstructuren binnen de gemeenschap. Van de ouderlingen eiste ze Cg 400.000 schadevergoeding. De stichting betoogde dat het handelen van ouderlingen haar niet kan worden toegerekend, omdat zij slechts het juridische vehikel van de gemeenschap is. Het gerecht ging daar niet in mee. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat de stichting de lokale gemeenten organiseert en daarop toezicht houdt. Bovendien handelden de ouderlingen in hun functie, dus namens de organisatie. Wie schade stelt te hebben geleden, moet zich tot die organisatie kunnen wenden. Inhoudelijk kreeg de vrouw toch geen gelijk. Het gerecht legde uit dat de vrijheid van godsdienst een geloofsgemeenschap de ruimte geeft zichzelf te organiseren, en dat de rechter zich onthoudt van een oordeel over de inhoud van geloofsovertuigingen. Dat geldt ook voor besluiten over het toelaten en uitsluiten van leden. Een lid heeft binnen een geloofsgemeenschap geen recht op afwijkende meningen. Tegelijk is het de vrouw vrij gelaten om de gemeenschap te verlaten, en dat bestreden gedaagden ook niet. Het verwijt van onbetaald werk was volgens het gerecht onvoldoende concreet. In veel organisaties, van kerken tot verenigingen, wordt van leden onbetaalde inzet verwacht, en wie zich onttrekt, krijgt vaak te maken met afkeuring. Dat maakt nog geen dwangarbeid. Op de betwisting van de stichting had de vrouw in wezen niet gereageerd. Ook de bloedkaart leverde geen onrechtmatig handelen op. Het weigeren van bloedtransfusies hangt samen met een geloofsovertuiging waarover de rechter niet oordeelt, en dat de leer later is herzien maakt geen verschil. De vrouw had niet concreet gemaakt dat ze tegen haar wil de kaart moest dragen. Dat ze druk voelde omdat dit van leden werd verwacht, is daarvoor te weinig. De mededeling van haar vertrek was wel een inbreuk op haar privéleven, omdat zij had gevraagd dit niet te doen. Het gerecht woog haar recht op privacy af tegen de godsdienstvrijheid van gedaagden, en liet de laatste zwaarder wegen. De gemeenschap ziet een publieke mededeling over vertrek als vergelijkbaar met de publieke doop van een nieuw lid, en die opvatting moet het gerecht respecteren. Bovendien was de mededeling volgens gedaagden zakelijk, en dat heeft de vrouw niet weersproken. Voor de sociale uitsluiting nam het gerecht aan dat de vrouw dit werkelijk heeft meegemaakt, ondersteund door een verklaring van haar psycholoog, en dat het samenhangt met de opvattingen binnen de gemeenschap. Een leerstellig boekje en teksten op de website van de stichting zeggen dat contact met uitgesloten personen moet worden vermeden. Toch handelen gedaagden daarmee niet onrechtmatig. Die opvattingen vallen onder de godsdienstvrijheid, en iedereen mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Een recht op sociale omgang is in het civiele recht niet af te dwingen. Het zou anders zijn als gedaagden leden aanspoorden om een uitgetreden lid lastig te vallen of te bedreigen, maar dat speelde hier niet. Het gevraagde onderzoek naar de machtsstructuren wees het gerecht af omdat de vrouw daar geen eigen belang bij had. Zij wilde vooral opkomen voor kwetsbare leden in het algemeen. Voor zo'n collectieve actie is een andere regeling bedoeld, die alleen openstaat voor stichtingen en verenigingen. Het gerecht wees alle vorderingen af. De vrouw moet de stichting Cg 4.000 aan proceskosten betalen, met Cg 150 extra bij betekening van het vonnis en de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. De zeven ouderlingen krijgen Cg 4.500 aan proceskosten van haar.

Gerecht in eerste aanleg van Curaçao·
Civiel Recht
Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening

Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen. De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat. De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig. Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond. De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af. Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist. De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.

Gerecht in eerste aanleg van Curaçao·
Civiel Recht
Rechter staat veiling van woning toe: vrouw betaalde bijna een jaar niets aan Banco di Caribe

Een vrouw die in Nederland woont, wilde voorkomen dat haar woning op Curaçao morgen wordt geveild. Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao wees in kort geding haar vordering af. De bank mag de veiling van 21 oktober 2026 laten doorgaan. De vrouw had de woning gefinancieerd met een hypothecaire lening van Banco di Caribe. Daarnaast had zij bij de bank een autolening en een rekening-courant. Vanaf 2024 kwam zij in de problemen met haar betalingen. Er werd veel gemaild en gesproken, en er werden afspraken gemaakt om een opeising van de leningen te voorkomen. In april 2025 meldde de bank dat de schuld ruim XCG 453.000 bedroeg, bij een laatst getaxeerde marktwaarde van ANG 335.000. In mei 2025 volgde een 'laatste work-out scenario': als zij maandelijks voor de tiende betaalde, kwam zij in aanmerking voor herstructurering. Van mei tot en met november 2025 betaalde zij elke maand Cg 2.500. Op 30 september 2025 kwam een nieuwe kredietovereenkomst tot stand, waarmee de financiering werd geherstructureerd. Op 14 november 2025 zegde de bank de lening toch op, omdat de vrouw volgens de bank 'voor de zoveelste maal' niet op tijd had betaald. Het gerecht vindt die opzegging voorbarig. Het vond niet duidelijk waarom de bank deze stap zette. De vrouw had op één maand na steeds volgens de tijdelijke afspraken betaald, en over augustus was zij tien dagen te laat. Dat was voor de bank kennelijk geen beletsel om te herstructureren. Bovendien bepaalt artikel 19 van de voorwaarden van de nieuwe overeenkomst dat een betaling pas als verzuim telt als de bank haar niet binnen dertig dagen na de vervaldatum heeft ontvangen. De bank sprak de uitleg van de vrouw niet gemotiveerd tegen, en de termijnen over oktober en november had zij op de twintigste van die maanden betaald. Daarmee was zij toen nog niet in verzuim. Toch krijgt zij geen gelijk. Na november 2025 betaalde zij bijna een jaar lang niets meer. Volgens het gerecht had zij de maandelijkse termijnen moeten blijven betalen, ook al vond zij de opzegging terecht ongegrond. Ook nadat de bank haar eind juni 2026 op het uitblijven van betalingen wees, bleef zij in gebregebleven: het in juni aangekondigde bedrag van Cg 50.000 betaalde zij niet, en de gewone termijnen evenmin. Daardoor is zij alsnog in verzuim geraakt, en dat geeft de bank een zelfstandige grond om de woning zonder rechterlijke tussenkomst te verkopen. Ook de betekening van de veilingaanzegging redt haar niet. De bank liet de aanzegging openbaar betekenen, omdat de vrouw geen bekende woon- of verblijfplaats zou hebben. Dat was onjuist: in de hypotheekakte had zij woonplaats gekozen bij de notaris. Maar omdat de deurwaarder haar al een dag later via WhatsApp foto's van het exploot stuurde, is zij door de fout niet in haar belangen geschaad. Dan is er volgens het gerecht geen reden om de veiling daarom te verbieden. In de belangenafweging weegt zwaar dat de bank al elf maanden niets meer ontvangt terwijl een aanzienlijk bedrag is uitgeleend, dat de bank al voor de herstructurering veel moeite moest doen om betalingen los te krijgen, en dat de woning in waarde daalt. Het belang van de vrouw weegt minder zwaar: zij woont en is ingeschreven in Nederland, dus zij raakt met de veiling niet dakloos. Het gerecht wijst de vordering af en veroordeelt de vrouw in de proceskosten van de bank, begroot op Cg 1.000 aan gemachtigdensalaris, plus Cg 250 aan nakosten (Cg 150 extra bij betekening). Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat de veiling op 21 oktober 2026 kan doorgaan.

Gerecht in eerste aanleg van Curaçao·
Civiel Recht