Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:OGEAM:2025:140Strafrecht

ECLI:NL:OGEAM:2025:140, Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten, 23-12-2025, 100.00058/25 — OGEAM:2025:140

Samenvatting

Rauwelijkse vordering inbewaringstelling van de officier van justitie. Zo een vordering kan ook worden ingesteld als de eerdere inverzekeringstelling onrechtmatig is bevonden. De rechter-commissaris toetst dan of er voldoende ernstige bezwaren en gronden voor de bewaring bestaan. Aan het verlenen van een bevel tot bewaring staat niet in de weg dat de inverzekeringstelling eerder onrechtmatig is bevonden.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. S.R. Bommel

verdachte

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

100.00058/25

Procedure

Beslissing RC

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

OGEAM:2026:119
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten·
Strafrecht
Rechter-commissaris staat overplaatsing verdachte mensenhandel naar Curaçao toe

De rechter-commissaris in Sint Maarten heeft het verzoek van een gedetineerde vrouw afgewezen om te bepalen dat zij niet naar Curaçao mag worden overgebracht. De vrouw wordt verdacht van mensenhandel en zit in voorlopige hechtenis. Omdat er op Sint Maarten op dit moment geen geschikte en veilige detentieafdeling voor vrouwen beschikbaar is, wilde justitie haar overplaatsen naar Curaçao. Daartegen kwam zij met een spoedverzoek op grond van artikel 43 van het Wetboek van Strafvordering, een bepaling die een voorziening mogelijk maakt in gevallen waarin het wetboek zelf geen regeling biedt maar een goede strafrechtsbedeling die dringend nodig maakt. Haar advocaten voerden aan dat zij in Sint Maarten wordt vervolgd, dat het strafrechtelijk onderzoek daar plaatsvindt en dat haar raadslieden daar zijn gevestigd. Een overplaatsing naar Curaçao zou de verdediging bemoeilijken, zeker nu mogelijk een uitgebreid vooronderzoek zal worden geopend. Ook wezen zij op het capaciteitsprobleem dat al langere tijd op Sint Maarten speelt en dat volgens hen niet in haar nadeel mocht worden gebruikt. Subsidiair vroegen zij om haar bij gebrek aan geschikte celruimte op Sint Maarten meteen in vrijheid te stellen. De officier van justitie stelde daar tegenover dat de overplaatsing steunt op het Statuut van het Koninkrijk der Nederlanden en op de zogeheten ORD-regeling, waarmee de Koninkrijkslanden elkaar tijdelijk detentiecapaciteit ter beschikking stellen. De vrouwenafdeling van het Huis van Bewaring op Sint Maarten wordt momenteel gebruikt voor mannelijke gedetineerden, terwijl de bouw van een nieuwe gevangenis pas in 2027 klaar zal zijn. Volgens justitie kon de vrouw vanuit Curaçao contact houden met haar advocaten en zou zij naar Sint Maarten worden teruggebracht zodra haar aanwezigheid daar nodig was. De rechter-commissaris stelde vast dat er inderdaad op dit moment geen geschikte en veilige plek voor vrouwelijke gedetineerden op Sint Maarten is, ook al is dat probleem mede het gevolg van eerdere beleidskeuzes. Vervolgens moest worden beoordeeld of overplaatsing naar Curaçao evenredig was gezien alle omstandigheden. Daarbij weegt zwaar mee dat zij wordt verdacht van een ernstig misdrijf waarbij de vrijheid, integriteit en waardigheid van andere mensen op het spel staan. Tegenover dat belang stond haar wens om de hechtenis in Sint Maarten te ondergaan, waar zij eerder woonde en werkte, maar zonder dat sprake was van familie of een ander zwaarwegend sociaal belang dat door de overplaatsing zou worden geraakt. Ook het beroep op het recht op effectieve rechtsbijstand uit artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens haalde niets uit: niet aannemelijk werd dat zij vanuit Curaçao geen vertrouwelijk overleg met haar advocaten zou kunnen voeren, en nodig onderzoek in Sint Maarten kon gewoon doorgaan. Een verwijzing naar een recentere uitspraak van het Gerechtshof Den Haag over een andere gedetineerde, waarin een langdurige overplaatsing wel disproportioneel werd geacht, ging volgens de rechter-commissaris niet op: in die zaak had de detentie buiten Sint Maarten bijna negen jaar geduurd en speelde het gezinsleven een grote rol, terwijl deze overplaatsing pas net begint en naar verwachting tijdelijk is. De rechter-commissaris oordeelde dat de overplaatsing naar Curaçao noodzakelijk en niet disproportioneel is, met de kanttekening dat opnieuw getoetst moet worden als de duur of de gevolgen ervan wezenlijk toenemen of als Sint Maarten weer over geschikte detentiecapaciteit voor vrouwen beschikt. Het verzoek om de overplaatsing te voorkomen en het subsidiaire verzoek om onmiddellijke invrijheidstelling worden beide afgewezen.

Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten·
Strafrecht
OGEAM:2026:118
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten·
Strafrecht
Rechter-commissaris staat overplaatsing gedetineerde moeder naar Curaçao toe

Een vrouw die in voorlopige hechtenis zit op verdenking van het medeplegen van moord of doodslag, vroeg de rechter-commissaris in Sint Maarten om te voorkomen dat zij wordt overgeplaatst naar een gevangenis op Curaçao. Zij is moeder van een vijfjarig kind en vreesde dat de overplaatsing haar recht op gezinsleven, beschermd door artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, ernstig zou aantasten omdat contact met haar kind daardoor sterk zou worden bemoeilijkt. De advocaat van de vrouw voerde aan dat het capaciteitsprobleem op Sint Maarten mede het gevolg is van keuzes van de overheid zelf: de voormalige vrouwenafdeling in de gevangenis van Point Blanche is namelijk omgezet in een mannenafdeling. Volgens de advocaat mocht zijn cliënte niet uitsluitend om die zelf gecreëerde reden naar Curaçao worden overgeplaatst. Primair vroeg de vrouw dan ook om haar voorlopige hechtenis op Sint Maarten te mogen ondergaan. Subsidiair vroeg zij om bij een eventuele overplaatsing rekening te houden met het belang van haar kind en een werkbare contact- en bezoekregeling te treffen, en meer subsidiair om een andere voorziening die het contact tijdens haar hechtenis waarborgt. Het Openbaar Ministerie bracht daartegenin dat overplaatsing feitelijk noodzakelijk was: door de beperkte detentiecapaciteit en het ontbreken van een geschikte en veilige vrouwenafdeling was een veilige tenuitvoerlegging van haar voorlopige hechtenis op Sint Maarten niet mogelijk. Voor die overplaatsing bestaat een wettelijke basis in de onderlinge regeling tussen Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten over detentiecapaciteit. Het Openbaar Ministerie erkende dat de overplaatsing inbreuk maakt op het gezinsleven van de vrouw, maar vond die inbreuk gerechtvaardigd gelet op de ernst van de verdenking en het belang van de openbare orde en veiligheid. Vrijlating was volgens het Openbaar Ministerie, gezien die ernst, geen optie. De rechter-commissaris stelde vast dat de beperkte detentiecapaciteit en het ontbreken van een veilige vrouwenafdeling op Sint Maarten inderdaad meebrengen dat de voorlopige hechtenis daar op dit moment niet veilig ten uitvoer kan worden gelegd. Dat die situatie mede het gevolg is van eerdere keuzes van de overheid, doet daar niets aan af: het gaat erom of de hechtenis nu veilig en rechtmatig kan worden uitgevoerd, en dat is niet het geval. De overplaatsing vormt weliswaar een inmenging in het recht op gezinsleven, maar deze inmenging is bij wet voorzien, dient een legitiem doel en is volgens de rechter-commissaris, alle belangen afwegend, niet disproportioneel. Er is geen minder ingrijpend alternatief voorhanden waarmee de hechtenis op Sint Maarten wel veilig kan worden voortgezet. Toch vond de rechter-commissaris dat de gevolgen voor het contact tussen de vrouw en haar kind niet zomaar aanvaardbaar zijn. Het kind was mogelijk getuige van het geweldsincident waarvan de vrouw wordt verdacht, en de Voogdijraad is al bij de situatie betrokken, maar er is nog geen duidelijkheid over de toestand en behoeften van het kind en welke vorm van contact verantwoord is. Een fysieke bezoekregeling ligt bovendien niet voor de hand: de vrouw heeft geen geld om te reizen tussen Sint Maarten en Curaçao. Daarom moet eerst worden onderzocht of telefonisch contact of beeldbellen een passende oplossing kan zijn. De rechter-commissaris wees het primaire verzoek om de overplaatsing te verhinderen af. Het subsidiaire en meer subsidiaire verzoek werden wel toegewezen, in beperkte zin: het Openbaar Ministerie is bevolen om binnen twee weken, in overleg met de Voogdijraad en met inachtneming van de belangen van het kind, vast te stellen welke vorm van contact tussen de vrouw en haar kind mogelijk en verantwoord is, en de rechter-commissaris en de advocaat van de vrouw daarover schriftelijk te informeren.

Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten·
Strafrecht
Voormalig minister Sint Maarten veroordeeld voor corruptie en oplichting

Een voormalig minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening, Milieu en Infrastructuur (VROMI) van Sint Maarten is veroordeeld voor passieve ambtelijke omkoping, misbruik van functie en oplichting. De zaak draait om vermeende onregelmatigheden bij de afgifte van bouwvergunningen en de aanbesteding van overheidsprojecten na orkaan Irma in 2017. De minister stond terecht in het zogenoemde onderzoek Jasmine. Het Openbaar Ministerie stelde dat hij als eindverantwoordelijke voor bouwvergunningen en aanbestedingen bepaalde personen en bedrijven een voorkeursbehandeling gaf in ruil voor geld, versluierd aangeduid als 'mango's' in WhatsApp-gesprekken. De verdediging bepleitte onder meer schending van het ne bis in idem-beginsel — omdat een eerdere rechterlijke uitspraak in een ander onderzoek al iets zou hebben vastgesteld over de rol van de verdachte — maar het gerecht verwierp dit verweer. De verdachte was in dat eerdere onderzoek nooit vervolgd, en de feiten verschilden bovendien. Het gerecht sprak de minister vrij van twee onderdelen van de aanklacht. De beschuldiging dat hij steekpenningen had aangenomen in ruil voor een bouwvergunning voor een specifiek project (feit 1 en 2 deels) kon niet worden bewezen omdat WhatsApp-gesprekken onvoldoende direct verband toonden. Ook de beschuldiging van passieve omkoping in het kader van een overheidsproject waarbij een NAf 23.500,- cheque aan hemzelf was uitgeschreven (feit 3), leidde tot vrijspraak: het gerecht twijfelde weliswaar sterk aan de juistheid van de verklaringen over die cheque, maar kon niet vaststellen dat sprake was van een klassieke omkoopconstructie. Voor de overige feiten achtte het gerecht de verdachte wél schuldig. Uit WhatsApp-gesprekken bleek overtuigend dat hij zijn medebestuurder opdrachten gaf over vergunningsprocedures, interne overheidsdocumenten doorstuurde en zijn handtekening bewust vertraagde of versnelde in ruil voor 'grafted mango's' — geld. Dat de man liever geen elektronische overdracht wilde omdat dit traceerbaar zou zijn, bevestigde voor het gerecht dat het om geld ging en niet om fruit. Na orkaan Irma verleende de minister aanbestedingsopdrachten voor herstelwerkzaamheden aan een bedrijf waarvan zijn eigen Chef de Kabinet aandeelhouder bleek te zijn. De concurrerende offertes kwamen van een bedrijf waarvan later bleek dat de eigenaar verklaarde de offertes nooit te hebben opgesteld — ze waren vals. De projecten waren al gegund voordat enig adviestraject was afgerond, en bezwaren van de financiële controller en het ministerie van Financiën werden genegeerd. Van de ontvangen overheidsgelden werd een groot deel contant opgenomen of overgemaakt naar derden zonder verband met de projecten. Bij de strafbepaling hield het gerecht rekening met de ernst van de feiten — als minister had de verdachte een bijzondere voorbeeldfunctie en genoot hij het volle vertrouwen van de bevolking — maar ook met het blanco strafblad en de impact van de zaak op zijn leven. Het OM had 36 maanden gevangenisstraf geëist; het gerecht achtte 32 maanden passend, maar verlaagde dit met drie maanden wegens overschrijding van de redelijke termijn (ruim tien maanden). De definitieve straf bedraagt 29 maanden gevangenisstraf, aangevuld met een ontzetting uit het passief kiesrecht en het recht om enig ambt te bekleden, beide voor de duur van vijf jaar.

Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten·
Strafrecht