ECLI:NL:OGHACMB:2024:236, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 28-11-2024, CUR2023H00345, CUR2023H00346, CUR2023H00347, CUR2023H00348 en CUR2023H00349 — OGHACMB:2024:236
Samenvatting
Is de vergoeding van materiële kosten voor funderend en voortgezet onderwijs in Curaçao toereikend? Verschillende beschikkingen over voorschot- en vastgestelde vergoedingen over meerdere schooljaren. Exceptieve toetsing van de normbedragen in het V&V-stelsel, neergelegd in het Landsbesluit bekostiging onderwijs. Uit het wettelijke stelsel vloeit voort dat de hoogte van de normbedragen periodiek moet worden geëvalueerd. Als vuistregel kan gelden dat iedere vijf jaar een evaluatie plaats moet vinden. Dat is in dit geval onvoldoende gebeurd. De bekostiging is daarmee niet toereikend geweest. Het Hof beslecht het geschil tussen partijen definitief door aan te geven hoe de minister een percentuele verhoging moet doorvoeren. Van strijd met het gelijkheidsbeginsel is geen sprake. Vernietiging aangevallen uitspraak met opdracht om met inachtneming van de uitspraak binnen drie maanden opnieuw te beschikken. De aangevallen uitspraak wordt, voor zover aangevochten, voor het overige bevestigd.
Betrokken advocaten
mr. W.R. Flocker
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGHACMB:2025:124, Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 11-06-2025, CUR2024H00210
Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAC:2025:66, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 26-05-2025, CUR202403131
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAC:2025:47, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 17-04-2025, CUR202500959
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAC:2025:109, Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 14-04-2025, CUR202403016
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Rechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
CUR2023H00345, CUR2023H00346, CUR2023H00347, CUR2023H00348 en CUR2023H00349
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M. Simons
- dhr. mr.drs. W.H. Bel
- dhr. mr.dr. E.J. Daalder
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee verzekeraars op Aruba, onderdeel van een groep met het hoofdkantoor op Sint Maarten, hadden hun zaken jarenlang niet op orde. De Centrale Bank van Aruba, die toezicht houdt op het verzekeringsbedrijf op het eiland, stelde 35 gedragingen vast die in strijd waren met de regels voor een deugdelijk bestuur en een integere bedrijfsvoering. Er was geen systematische analyse van integriteitsrisico's, het beleid kwam grotendeels van de groep en was niet toegesneden op Aruba, er was geen herkenbare compliance officer, er was sprake van ernstige belangenverstrengeling, de raad van commissarissen hield nauwelijks toezicht en de bestuursvoorzitter van de groep was tegelijk directeur van de Arubaanse bedrijven. Ook op het gebied van IT schoot het tekort: er was geen behoorlijk IT-beleid en niemand controleerde wie toegang had tot de systemen, waardoor ongeautoriseerde toegang en schending van privacy mogelijk waren. De verzekeraars betwistten die gedragingen op zich niet. De Centrale Bank bracht de 35 gedragingen terug tot negentien overtredingen en legde op 22 februari 2023 een boete op van in totaal Afl. 5.928.750. Die berekening begon bij Afl. 15,5 miljoen, de som van de boetes per overtreding, en werd verlaagd met 50 procent vanwege de draagkracht, met 10 procent omdat de bedrijven zich verbeterbereid toonden en met nog eens 15 procent vanwege hun persoonlijke financiële situatie. Het bezwaar daartegen verklaarde de bank op 21 september 2023 ongegrond, waarbij zij de boete in twee gelijke delen over de twee verzekeraars verdeelde. Het Gerecht in eerste aanleg van Aruba gaf de verzekeraars op 29 januari 2025 grotendeels gelijk. Volgens het Gerecht hingen de overtredingen zo sterk samen dat de bank had moeten volstaan met drie boetes: Afl. 1 miljoen voor het deugdelijk bestuur, Afl. 1 miljoen voor de integere bedrijfsvoering en Afl. 750.000 voor het ontbreken van controle op de toegang tot de systemen. Een aantal integriteitsovertredingen en drie van de vier IT-overtredingen mocht de bank niet apart beboeten. Het Gerecht matigde het totaal van Afl. 2.750.000 nog met 20 procent omdat het onderzoek te lang had geduurd, en met Afl. 5.000 omdat de redelijke termijn met meer dan zeven maanden was overschreden. Het Gerecht stelde de boete vast op tweemaal Afl. 1.095.000. Beide partijen gingen in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie. De verzekeraars vonden dat de bank er maar twee boetes had mogen opleggen, en vroegen een grotere korting wegens de lange duur. Het Hof stelde hen op geen enkel punt in het gelijk. De richtlijnen die de bank op basis van de toezichtwet aan verzekeraars geeft, zijn volgens het Hof algemeen verbindende voorschriften, die op zichzelf kunnen worden overtreden en beboet. Ook het beroep op het recht om zichzelf niet te belasten faalde, zoals bij het Gerecht. De Centrale Bank kreeg wel grotendeels gelijk. Het ontbreken van eigen beloningsbeleid, van een herkenbare compliance officer en van doorlopende screening van integriteitsgevoelige functies zijn volgens het Hof afzonderlijke gedragingen, die ook in afzonderlijke regels staan. IT-risicobeheer is een essentieel en apart onderdeel van een deugdelijk bestuur, en mocht dus ook apart worden beboet. De bank had terecht negentien overtredingen aangenomen. Op één punt ging de bank volgens het Hof te ver. Haar eigen beleid schrijft voor dat de boete wordt verlaagd als er veel overtredingen tegelijk zijn, bij zeven of meer met 50 procent. Die korting had de bank niet toegepast, omdat zij het aantal al van 35 naar negentien had teruggebracht. Dat is volgens het Hof geen geldige reden. Gezien de ernst, het stelselmatige karakter en de positie van de verzekeraars als belangrijke systeemverzekeraar op Aruba vond het Hof een extra korting van 25 procent passend, in plaats van de volle 50 procent. Een extra korting voor de lange duur van het onderzoek zag het Hof niet, want deze zaak verliep anders dan die tegen de directeur. De korting van Afl. 5.000 voor de overschreden redelijke termijn liet het Hof staan, hoewel Afl. 2.500 volgens zijn eigen rechtspraak genoeg was geweest. Het Hof vernietigde de uitspraak van het Gerecht voor zover die de boete had vastgesteld, en stelde de boete zelf vast op tweemaal Afl. 2.138.437,50, samen Afl. 4.276.875, Afl. 2.086.875 meer dan het Gerecht had bepaald. De Centrale Bank hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Een vrouw op Curaçao probeerde in hoger beroep te gaan tegen een uitspraak van het Gerecht in eerste aanleg over een geschil met de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Zij diende haar hoger beroepschrift echter één dag te laat in: de uiterste datum was 4 maart 2026, maar zij deed haar beroep pas daarna. Nadat de voorzitter van het Gemeenschappelijk Hof had gevraagd waarom de termijn was overschreden, reageerde de vrouw niet. Daarop verklaarde de voorzitter het hoger beroep in april 2026 niet-ontvankelijk via een zogenoemde vereenvoudigde procedure — dat wil zeggen: zonder de vrouw op een zitting te horen, omdat het beroep kennelijk te laat was ingediend. De vrouw tekende verzet aan tegen deze werkwijze. In dat verzet legde zij alsnog uit waarom zij te laat was: zij had haar psycholoog meerdere keren gevraagd een rapport op te stellen, maar die reageerde niet. Ook haar huisarts stelde niet tijdig een verklaring op, terwijl zij daar al ruim voor het verstrijken van de beroepstermijn om had gevraagd. Volgens haar kon dit gedrag van de artsen haar niet worden aangerekend. Bovendien stelde zij dat de SVB aansprakelijk is voor het tekortschieten van artsen bij het bijhouden van haar ziektedossier. Het Hof volgde dit betoog niet. De vertraging door een niet-reagerende psycholoog of een te late huisartsverklaring is volgens het Hof geen bijzondere omstandigheid die een termijnoverschrijding verschoonbaar maakt. Daarbij wees het Hof op een opvallend gegeven: de vrouw wás wél in staat om één dag na het verstrijken van de termijn een hogerberoepschrift in te dienen. Dat maakt het onbegrijpelijk waarom zij dat niet een dag eerder — dus tijdig — had gedaan. Het Hof verklaarde het verzet ongegrond. De SVB hoeft geen proceskosten te vergoeden.