Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:PHR:2024:281Strafrecht

ECLI:NL:PHR:2024:281, Parket bij de Hoge Raad, 19-03-2024, 23/00206 — PHR:2024:281

Samenvatting

Conclusie AG. Caribische zaak. Profijtontneming. 1. Klacht over gebruik verklaringen van niet ondervraagde getuigen als onderbouwing voor de beslissing. 2. Klacht over onderbouwing van de beslissing onder verwijzing naar middelen in de hoofdzaak. 3. Klacht over schending redelijke termijn in hb. Conclusie strekt tot verwerping. Samenhang met 23/00205, 23/00207, 23/00208 en 23/00209.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Parallelle uitspraken in dezelfde zaak

Parket bij de Hoge Raad heeft op dezelfde dag uitspraak gedaan in deze gerelateerde zaken:

  • ECLI:NL:PHR:2024:28223/00209 / Strafrecht

Betrokken advocaten

mr. C. Reijntjes-Wendenburg

verdachte

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

23/00206

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Procureur-generaal wil beroep verwerpen van man met drugslab in garagebox en schuur, straf 42 maanden

Op 7 november 2017 controleerden gemeenteambtenaren in een Brabantse gemeente een terrein met garageboxen en een schuur. Ze troffen daar chemicaliën en laboratoriumspullen aan waarmee grote hoeveelheden XTC (MDMA) en metamfetamine gemaakt kunnen worden, en daarnaast spullen voor een grootschalige hennepkwekerij. Een officier van justitie gelastte daarna een strafrechtelijke doorzoeking. In de berging van de woning van de verdachte lag in februari 2018 bovendien een doos jood, een stof die bij de productie van metamfetamine wordt gebruikt. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeelde de man bij arrest van 17 december 2024 voor het voorhanden hebben van die stoffen en voorwerpen, wetende dat ze voor de drugsproductie bestemd waren. Het hof legde 42 maanden gevangenisstraf op. De advocaat-generaal had 16 maanden en een geldboete van € 10.000 gevorderd. Het hof vond dat te laag en ging uit van 48 maanden, waarvan het zes maanden aftrok omdat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep was overschreden. Procureur-generaal Van Kampen concludeert nu tot verwerping van het cassatieberoep van de verdachte. Het eerste middel richt zich tegen het oordeel dat het openbaar ministerie ontvankelijk was. De verdediging stelde dat de bestuurlijke controle feitelijk als opsporingsmiddel was gebruikt, dat camerabeelden waren achtergehouden en dat het onderzoek onzorgvuldig was verslagen. Het hof vond het niet aannemelijk dat de controle een verkapt strafrechtelijk onderzoek was. De opmerking dat 'de regie bij ondermijning lag' betekende volgens het hof alleen dat contact moest worden opgenomen met het team ondermijning als er een strafbaar feit werd ontdekt. De procureur-generaal vindt dat niet onbegrijpelijk. Hij wijst erop dat een controlebevoegdheid niet onrechtmatig wordt doordat er al een vermoeden van schuld bestaat. De procureur-generaal erkent wel dat het hof de maatstaf voor niet-ontvankelijkheid verkeerd heeft toegepast. Sinds 2020 hoeft niet meer te worden vastgesteld dat de inbreuk op het recht op een eerlijk proces doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte plaatsvond. Het hof ging daar nog wel van uit. Dat leidt volgens de procureur-generaal niet tot cassatie, omdat het verweer ook met de juiste maatstaf had gefaald. De camerabeelden zijn alsnog aan de verdediging verstrekt en door de politie onderzocht, zodat een eventueel verzuim is hersteld. Dat van de bestuurlijke controle geen stukken zijn opgemaakt noemde het hof slordig, maar na het aantreffen van de goederen is de situatie bevroren en heeft de officier van justitie een doorzoeking gelast. Het hof sloot bovendien de inhoud van een door een toezichthouder geopende houten kist van het bewijs uit. De klacht dat het hof de verzuimen niet in de straf heeft verdisconteerd faalt volgens de procureur-generaal, omdat de verdediging daar in hoger beroep niet om vroeg en artikel 359a Sv een bevoegdheid biedt, geen plicht. Het tweede middel gaat over de strafmotivering. Het hof vond dat het LOVS (het landelijke overleg van strafrechters) geen oriëntatiepunt heeft voor voorbereidingshandelingen en sloot aan bij het punt voor het voltooide delict: meer dan 20 kilo harddrugs, in beginsel zes jaar. Via de verhouding tussen de strafmaxima (6 en 8 jaar) kwam het uit op 48 maanden. De procureur-generaal noemt die rekensom niet navolgbaar, want de verhouding zou op 54 maanden uitkomen. Omdat dat in het voordeel van de verdachte uitvalt, heeft hij daar geen belang bij. Dat de straf ver boven de eis ligt, is volgens de procureur-generaal uitgebreid gemotiveerd met de ernst van de feiten, de gezondheids- en milieurisico's en de omvang van de aangetroffen stoffen. Ook de richtlijn voor strafvordering voor synthetische drugs verandert dat niet, want niemand had zich daarop beroepen en feit 2 valt er niet onder. Het betoog dat de nieuwe wet van 1 juli 2025 gunstiger is voor stoffen als jood faalt, omdat het om voorbereiding gaat van misdrijven met middelen uit lijst I. Bovendien is de man ook veroordeeld voor andere stoffen, zoals 244 liter PMK en 380 liter hypofosforzuur. Het derde middel is wel terecht voorgesteld: het cassatieberoep werd ingesteld op 17 december 2024 en het dossier kwam pas op 27 augustus 2025 bij de Hoge Raad binnen, dus de inzendtermijn van acht maanden is overschreden. Omdat de overschrijding minder dan een maand bedraagt, kan volgens de procureur-generaal worden volstaan met de vaststelling dat de redelijke termijn is overschreden. Ambtshalve zag hij geen reden om het arrest te vernietigen. Zijn conclusie strekt tot verwerping van het beroep, waarmee de straf van 42 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest overeind blijft.

Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
Advocaat-generaal: veroordeling voor hamerslagen op Mini Cooper in cassatie houdt stand

In de nacht van 27 op 28 augustus 2023 hoorde een vrouw in een woning aan een straat in Brabant een harde knal. Toen ze uit het raam keek, zag ze twee mannen bij een geparkeerde grijze Mini Cooper. Een van hen trok een hamer uit zijn broekband en sloeg er tweemaal mee tegen de achterkant van de auto. De vrouw belde 112. Toen de politie arriveerde, haalde een van de mannen een hamer uit zijn broeksband en zei dat hij die van de ander had afgepakt. Volgens hem had de ander ermee tegen de auto geslagen. De politie zag krassen en deuken achter op de Mini. De eigenaar kon zijn achterklep daarna niet meer openen. De ander, een man geboren in 1975, werd aangehouden. Hij ontkende tijdens zijn verhoor dat hij met een hamer tegen de auto had geslagen en dat hij de hamer bij zich had gehad. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeelde hem op 28 februari 2025 voor deze vernieling en voor een mishandeling in een andere zaak. Het hof legde een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden op, met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 100 uren. Ook kreeg hij een schadevergoedingsmaatregel en beval het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van zeven dagen. De verdachte ging in cassatie. Zijn advocaat voerde één middel aan, gericht tegen de bewezenverklaarde vernieling. Volgens de verdediging had het hof niet gereageerd op een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt. In hoger beroep had de raadsman gesteld dat de getuige de twee mannen kennelijk door elkaar haalde. Daardoor kon niet met zekerheid worden vastgesteld wie met de hamer had geslagen. Haar verklaringen mochten volgens hem niet als bewijs dienen. Advocaat-generaal Paridaens vindt dat de verdediging een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt had ingenomen. Het hof hoefde daar volgens hem niet uitvoeriger op in te gaan. Het hof overwoog dat de bewijsmiddelen het verweer weerspreken, en dat oordeel acht hij niet onbegrijpelijk. De getuige beschreef de man die sloeg als kleiner, wat zwaarder en met een petje op. In het proces-verbaal van de politie heet die man 'persoon 1'. Volgens dat proces-verbaal wees de andere man hem aan als degene die met de hamer tegen de auto sloeg. De hamer had hij van hem afgepakt. De bewijsmiddelen samen laten daarom voldoende zien dat de verdachte de hamerslagen gaf. De advocaat-generaal vindt dat het middel faalt en met een korte motivering kan worden afgedaan. Ambtshalve zag hij geen reden om het arrest te vernietigen. Zijn conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt.

Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
A-G: cassatie van man (69) die nichtje misbruikte moet worden verworpen, genoeg steunbewijs

Een man die zijn nichtje van haar achtste tot en met haar twaalfde misbruikte, kreeg in hoger beroep 36 maanden gevangenisstraf. De zaak draait om de vraag of het bewijs wel sterk genoeg is. Het meisje paste hij vaak op, nadat haar ouders waren gescheiden. Volgens haar verklaring betastte hij haar, bracht hij zijn vingers in haar vagina, likte hij haar vagina en liet hij haar zijn geslachtsdeel aanraken. Het gebeurde bij haar thuis, op de camping waar de man woonde, in het bos en bij een brug. Cadeaus als eten van de McDonalds kreeg ze, maar daar moest ze volgens haar altijd een seksuele handeling voor terugdoen. De man ging in cassatie tegen het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 14 februari 2025. Zijn advocaat voert één middel aan: het hof zou ten onrechte hebben aangenomen dat er voldoende steunbewijs is voor de verklaring van het slachtoffer. Volgens de wet mag de rechter het bewijs niet alleen baseren op de verklaring van één getuige. Er moet ander bewijsmateriaal zijn dat die verklaring op relevante punten ondersteunt. Procureur-generaal Frielink van de Hoge Raad adviseert het beroep te verwerpen. Hij wijst erop dat de ouders en de zus van het meisje en een getuige van de camping bevestigden dat de man in die jaren heel regelmatig op haar paste. De vader en de zus zagen ook dat ze cadeaus van hem kreeg, en de vader vertelde dat de twee soms lang wegbleven en dan naar de McDonalds bleken te zijn geweest. Dat zijn volgens de A-G geen algemeenheden, maar punten die nauw samenhangen met het misbruik, want dat vond volgens het meisje plaats tijdens het oppassen, als tegenprestatie voor cadeaus en na een bezoek aan de McDonalds. De man ontkende bovendien niet alleen het misbruik, maar ook dat hij op haar had gepast en haar had meegenomen. Een scenario dat slechts op onderdelen afwijkt van haar lezing is volgens de A-G nooit gepresenteerd, en zo'n scenario kan niet voor het eerst in cassatie worden aangevoerd. Ook de overige steun houdt volgens de A-G stand. Een getuige trof de man en het meisje aan in een blokhut op de camping: het meisje zat op het toilet, de man stond met zijn kruis voor haar gezicht en deed snel zijn broek dicht. Dat is geen bewijs van een seksuele handeling, maar het betreft een opmerkelijke situatie op een plek waar volgens het meisje het misbruik ook plaatsvond. Dat zij zich dit voorval niet herinnert, doet daar niet aan af. Verder zagen haar vriendin en haar moeder dat ze hevig moest huilen toen ze, ongeveer twee jaar na afloop van het misbruik, voor het eerst over het misbruik vertelde. Een kort tijdsverloop is volgens de A-G geen harde eis voor steunbewijs over emoties. De moeder merkte bovendien dat het meisje op tienjarige leeftijd verdrietig zei niet meer naar de camping te willen. Eén klacht is volgens de A-G wel terecht: het hof stelde vast dat het misbruik ook in de blokhut plaatsvond, maar die vaststelling volgt niet uit de gebezigde bewijsmiddelen. Zij blijkt wel uit de verklaringen van het meisje, die hierover vertellen dat ze met de man in bad ging en hij haar toen aanraakte. Het hof heeft die passages kennelijk abusievelijk niet tot het bewijs gebruikt. Omdat de stukken in hoger beroep zijn voorgehouden, heeft de man daar geen rechtens te respecteren belang bij. De conclusie van de A-G luidt dat het hof niet blijk gaf van een onjuiste rechtsopvatting en dat zijn oordeel niet onbegrijpelijk is. Hij adviseert het cassatieberoep te verwerpen met een verkorte motivering. Ambtshalve zag hij geen gronden voor vernietiging. De Hoge Raad beslist nog.

Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
A-G: rechtbank mocht beslag op laptops en telefoon niet handhaven zonder dossier voor vrouw

Op 24 en 26 juni 2024 werd bij een vrouw thuis in het zuiden van het land beslag gelegd op een groot aantal spullen. Het ging om een Apple Macbook Air, twee iPads, een iPhone 15 Pro, handgeschreven notities, een ruitjesschrift, een hechtmap met huurovereenkomsten, een exportformulier en een Lamborghini-sleutel. Zij zelf was geen verdachte. Het beslag hing samen met een strafrechtelijk onderzoek tegen haar partner en diens bedrijf, en was gelegd om de waarheid aan het licht te brengen en om wederrechtelijk verkregen voordeel aan te tonen. De vrouw diende op 4 juli 2024 een klaagschrift in. Daarin vroeg zij om opheffing van het beslag en teruggave van haar spullen. Ook vroeg zij om de stukken die bij de zaak horen. Het Openbaar Ministerie gaf voor de meeste voorwerpen alsnog een last tot teruggave. Zes voorwerpen en de vier gegevensdragers bleven in beslag. Volgens de officier van justitie was het onderzoek daarnaar nog niet afgerond. De gegevensdragers waren nog niet ontgrendeld, en de vrouw kon dat proces versnellen door haar inlogcodes te geven. Op de zitting van 26 november 2024 zei haar raadsvrouw dat zij nog steeds geen dossier had gekregen. Zij kon daardoor niet toetsen of aan de vereisten voor het beslag was voldaan. De officier van justitie zei dat hij het redelijk vermoeden van schuld tegen de partner en zijn bedrijf eerder die dag had toegelicht, bij de behandeling van het klaagschrift van de partner. De raadsvrouw zat daarbij. Hij voegde eraan toe dat er waarschijnlijk ook een redelijk vermoeden van schuld tegen de vrouw zelf bestond. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beklag deels niet-ontvankelijk, omdat veel spullen al waren teruggegeven of voor teruggave waren aangewezen. Voor de overige voorwerpen verklaarde zij het beklag ongegrond. Haar reden: het onderzoek tegen de partner en zijn bedrijf was nog niet klaar, en de voorwerpen konden daarvoor nog van betekenis zijn. De vrouw ging in cassatie, en de advocaat-generaal concludeert dat beide middelen slagen. Eerst de ontvankelijkheid: een deel van de voorwerpen is inmiddels teruggegeven of voor teruggave aangewezen. Voor die voorwerpen eindigde het beslag, dus daarvoor moet de vrouw niet-ontvankelijk worden verklaard in het cassatieberoep. Het beslag op de Macbook, de iPads en de iPhone loopt nog wel. Het eerste middel gaat over art. 23 lid 5 Sv. Het Openbaar Ministerie legt de stukken aan de raadkamer voor, en de klager en zijn raadsman mogen die inzien. Volgens de advocaat-generaal is die regel zo wezenlijk voor een behoorlijke procesorde dat schending ervan de behandeling en de beschikking nietig maakt. De mondelinge toelichting van de officier op het proces-verbaal van verdenking tegen de partner is geen vervanging, want de verdediging heeft de stukken zelf niet kunnen lezen. De rechtbank heeft ook niet vastgesteld dat het onderzoeksbelang ernstig zou worden geschaad, wat art. 23 lid 6 Sv als uitzondering toelaat. Het tweede middel gaat over de motivering. De rechtbank toetste in de kern aan de juiste maatstaf, maar legde niet vast op welke wettelijke grondslag het beslag rustte. Daarnaast bleef onduidelijk waarom precies deze voorwerpen konden bijdragen aan de waarheidsvinding of aan het aantonen van wederrechtelijk voordeel. Uit de beschikking en de overige stukken blijkt namelijk niet van welk strafbaar feit de partner en zijn bedrijf worden verdacht. Ambtshalve zag de advocaat-generaal geen andere gronden voor vernietiging. De conclusie strekt tot vernietiging van de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 26 november 2024 en tot terugwijzing van de zaak naar die rechtbank. Het bestaande beklag moet dan opnieuw worden beoordeeld en afgedaan. De Hoge Raad moet nog beslissen of hij die conclusie volgt.

Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
AG: veroordeling voor belaging van ex met brieven en cadeaus houdt stand, cassatieberoep ongegrond

Een jonge man bleef zijn ex-vriendin brieven, kaarten en cadeaus sturen nadat zij op 9 november 2021 de relatie had verbroken. In ongeveer vijf weken tijd kreeg zij zestien brieven door de brievenbus. Op 21 december 2021 voerde de politie een eerste 'stopgesprek' met hem. De agenten legden uit dat zijn ex het ontvangen van zoveel brieven heel vervelend vond en dat hij een stalkingszaak kon krijgen als hij doorging. Hij beloofde te stoppen, maar zette de brieven voort. Op 17 februari 2022 volgde een tweede stopgesprek, waarbij hij aangaf toch door te gaan met het posten van brieven. Daarna kwamen er nog twee brieven, een kaart, een bos van honderd rozen en een envelop met 100 euro bij haar thuis terecht. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de man op 30 januari 2025 voor belaging tot zestien dagen gevangenisstraf, waarvan veertien dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van honderd uren (subsidiair vijftig dagen hechtenis) en een contact- en locatieverbod van drie jaar. Van een deel van de tenlastelegging werd hij vrijgesproken. Bewezen verklaard is de periode van 21 december 2021 tot en met 4 maart 2022. De man zei zelf dat hij met de brieven het contact wilde herstellen en dat hij wist dat zijn ex ze niet wilde ontvangen. Deze zaak ligt nu bij de Hoge Raad. De advocaat van de man, mr. J. Boksem uit Leeuwarden, stelde één middel van cassatie voor met twee klachten. Ten eerste zou het hof een onjuiste rechtsopvatting hebben gehad, of onbegrijpelijk hebben geoordeeld, door te zeggen dat er 'stelselmatig' inbreuk is gemaakt op de persoonlijke levenssfeer. Ten tweede zou het hof onvoldoende zijn ingegaan op het verweer dat het gedrag te licht was om belaging op te leveren. Het hof had in zijn arrest overwogen dat het verweer van de man werd weersproken door de bewijsmiddelen. In zijn conclusie bespreekt de advocaat-generaal beide klachten samen. Hij wijst op de vaste rechtspraak van de Hoge Raad: bij 'stelselmatig' wegen de aard, duur, frequentie en intensiteit van het gedrag mee, evenals de omstandigheden en de invloed op het leven van het slachtoffer. Dat oordeel is verweven met feitelijke waarderingen, dus de Hoge Raad toetst terughoudend. Het versturen van brieven en cadeaus is volgens hem qua aard een lichte vorm van inbreuk. Maar het grote aantal brieven, kaarten en geschenken, de periode van ruim twee maanden en vooral de twee stopgesprekken die de man niet tegenhielden, maken dat het hof kon oordelen dat er sprake was van belaging. De wetgever noemde het schriftelijk ongewenst benaderen ook zelf als voorbeeld. Dat de man het contact van zijn ex als opening zag, doet daar niet aan af. Het hof stelde vast dat uit die contactmomenten niet bleek dat zij zijn brieven of cadeaus wilde ontvangen. De tweede klacht berust volgens de advocaat-generaal op een verkeerde lezing van het arrest, omdat de verwerping van het verweer besloten ligt in de bewijsvoering. De advocaat-generaal concludeert dat het middel in al zijn onderdelen faalt en kan worden afgedaan met een korte motivering op grond van art. 81 lid 1 RO. Ambtshalve zag hij geen reden om het arrest te vernietigen. Hij adviseert de Hoge Raad daarom het cassatieberoep te verwerpen. De Hoge Raad zelf beslist later.

Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht