ECLI:NL:PHR:2025:397, Parket bij de Hoge Raad, 28-03-2025, 24/03897 — PHR:2025:397
Samenvatting
Arbeidsrecht. Ontbinding arbeidsovereenkomst; nevenwerkzaamheden en aandeelhouderschap werknemer en leidinggevende in spin-off universiteit; ernstig verwijtbaar handelen
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:HR:2026:98, Hoge Raad, 23-01-2026, 24/04670
Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:PHR:2025:786, Parket bij de Hoge Raad, 11-07-2025, 24/02505
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:HR:2025:467, Hoge Raad, 28-03-2025, 23/04247
Hoge Raad · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2634, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20-08-2024, 200.337.793_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Parket bij de Hoge RaadRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
24/03897
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies. HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024. De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer. De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders. Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet. Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig. De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Een werkneemster is sinds 30 juli 2023 arbeidsongeschikt. Haar werkgever betaalde twee jaar lang loon door, tot 27 juli 2025. Daarna had zij recht op een WIA-uitkering, maar haar dienstverband liep nog door tot 21 augustus 2025. Zo'n periode waarin de arbeidsovereenkomst bestaat zonder dat nog loon wordt betaald, heet een slapend dienstverband. De vraag is of de werkneemster in die weken nog vakantiedagen heeft opgebouwd die haar werkgever moet uitbetalen. Die vraag is niet alleen voor haar van belang. De kantonrechter in Rotterdam legt haar voor aan de Hoge Raad, omdat veel soortgelijke zaken te verwachten zijn. Een slapend dienstverband ontstaat vaak aan het einde van de twee ziektejaren: de werkgever moet toestemming voor ontslag vragen bij het UWV, dat kost tijd, en daarna loopt nog een opzegtermijn. In de feitenrechtspraak is de uitkomst verdeeld. De meeste kantonrechters oordeelden dat er tijdens een slapend dienstverband geen vakantiedagen worden opgebouwd. Twee rechters in Gelderland vonden juist van wel. De procureur-generaal bij de Hoge Raad (A-G) De Bock geeft de Hoge Raad in een conclusie een advies. Hij begint bij het Nederlandse recht. Artikel 7:634 BW laat vakantiedagen alleen ontstaan over jaren waarin recht op loon bestond. Tijdens een slapend dienstverband is dat recht er niet meer, dus volgens de tekst van de wet bouwt de werknemer dan niets op. Volgens de A-G is dat in strijd met het recht van de Europese Unie. Artikel 31 lid 2 van het Handvest van de grondrechten waarborgt een jaarlijkse vakantie met behoud van loon. Een werknemer kan zich daar ook tegenover een particuliere werkgever rechtstreeks op beroepen. Het Hof van Justitie van de EU heeft in vaste rechtspraak bepaald dat aan het ontstaan van dat recht geen voorwaarden mogen worden verbonden. Ziekte wordt daarbij gelijkgesteld met werken, omdat arbeidsongeschiktheid onvoorzienbaar is en buiten de wil van de werknemer ligt. Ook in zaken als KHS en Fraport ging het om werknemers die jarenlang ziek waren zonder loon, in Nederlandse termen dus slapende dienstverbanden. Voor hen heeft het Hof de opbouw niet beperkt. Wel staat het Hof toe dat opgebouwde dagen na verloop van tijd vervallen, om eindeloos ophopen te voorkomen. Die overdrachtsperiode moet dan wezenlijk langer zijn dan het jaar waarin de dagen zijn opgebouwd, en een termijn van vijftien maanden is aanvaard. Nederland kent voor langdurig zieken in plaats daarvan een verjaringstermijn van vijf jaar. Het Hof heeft nergens aanvaard dat de opbouw zelf wordt stopgezet, en een beperking van het Handvestrecht moet voldoen aan de strikte eisen van artikel 52 lid 1 Handvest. Volgens de A-G voldoet de koppeling aan het loon daar niet aan. Een werkgever heeft het bovendien grotendeels zelf in de hand of een slapend dienstverband ontstaat, en hij krijgt de transitievergoeding gecompenseerd. De A-G wijst ook de redenering van de kantonrechters af die zich op de beschikking GTC Dijon van het Hof van 15 juli 2025 beroepen. Die beschikking herhaalt volgens hem alleen de bestaande rechtspraak en geeft de nationale rechter geen ruimte om zelf 'specifieke omstandigheden' aan te wijzen die de opbouw uitsluiten. Het standpunt van de minister van Sociale Zaken, die in antwoord op Kamervragen de Nederlandse wet in lijn met Europees recht noemde, noemt hij onjuist. In de literatuur is vrijwel iedereen het met hem eens, op één auteur na. Volgens de A-G moet de rechter artikel 7:634 lid 1 BW voor de opbouw tijdens een slapend dienstverband buiten toepassing laten. Prejudiciële vragen aan het Hof in Luxemburg acht hij niet nodig. Zijn conclusie is dat de prejudiciële vraag bevestigend moet worden beantwoord: ook tijdens een slapend dienstverband bouwt een arbeidsongeschikte werknemer vakantiedagen op tegen loonwaarde. De Hoge Raad beslist zelf; het advies van de A-G is niet bindend.