Procureur-generaal adviseert Hoge Raad om oordeel over te laat hoger beroep bij hennepteelt te vernietigen — PHR:2026:1009
ontvankelijkheid hoger beroep / overschrijding appeltermijn / verjaring Opiumwet
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
De procureur-generaal concludeert tot vernietiging van het arrest van het gerechtshof 's-Hertogenbosch en terugwijzing naar dat hof voor nieuwe behandeling.
- Het hof verklaarde de verdachte niet-ontvankelijk omdat zijn dochter in 2014 met een machtiging een gerechtelijke brief had opgehaald, waaruit het hof afleidde dat de verdachte toen bekend raakte met het vonnis.
- De procureur-generaal oordeelt dat dit oordeel onvoldoende gemotiveerd is: uit de uitreikingsakte blijkt niet welk document werd uitgereikt, zodat niet vastgesteld kan worden dat de verdachte van het vonnis op de hoogte raakte.
- Voor bekendheid met de einduitspraak in de zin van art. 408 lid 2 Sv is vereist dat de verdachte op de hoogte is van de aard en zwaarte van de opgelegde straf, niet slechts dat hij met een uitspraak bekend kón zijn.
- Het verjaringsverweer faalt: de absolute verjaringstermijn bedraagt 24 jaar omdat het om meer dan 200 hennepplanten gaat en het verzwaarde strafmaximum van zes jaar van toepassing is.
- De conclusie strekt tot vernietiging van het arrest en terugwijzing naar het gerechtshof 's-Hertogenbosch.
Samenvatting
Een man van Vietnamese herkomst werd in 2008 bij verstek veroordeeld door de politierechter in Breda wegens het opzettelijk aanwezig hebben van 673 hennepplanten, een overtreding van de Opiumwet. De politierechter legde een werkstraf op van 200 uren. De man stelde pas in september 2022 hoger beroep in, veertien jaar nadat het vonnis was gewezen.
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch verklaarde dat hoger beroep niet-ontvankelijk. Het hof redeneerde dat de verdachte in augustus 2014 zijn dochter had gemachtigd om een gerechtelijke brief namens hem op te halen, en dat hij daarmee omstreeks dat moment op de hoogte moet zijn geraakt van het veroordelende vonnis. De appeltermijn van veertien dagen was daarna ruimschoots verstreken zonder dat hij beroep instelde.
De verdachte bestreed dit oordeel in cassatie. Zijn advocaten betoogden dat niet kon worden vastgesteld dat hij de machtiging had ondertekend, en dat ook onduidelijk bleef of en wanneer zijn dochter de brief aan hem had overhandigd. De dochter werd als getuige gehoord door de raadsheer-commissaris. Zij bevestigde dat de handtekening op de uitreikingsakte van haar was, maar kon zich niet herinneren of zij daadwerkelijk iets voor haar vader had opgehaald. De handtekening op de machtiging herkende zij niet.
De procureur-generaal bij de Hoge Raad concludeert nu dat het eerste cassatiemiddel terecht is voorgesteld. Het knelpunt zit niet in de vraag of de dochter de brief heeft opgehaald, of dat de vader haar daartoe heeft gemachtigd: die redenering van het hof acht de procureur-generaal nog te volgen. Het probleem zit een stap verder. Aan de uitreikingsakte was geen 'mededeling uitspraak' gehecht. In de akte zelf staan alleen het parketnummer, de persoonsgegevens van de verdachte en een CJIB-nummer, maar niet welk document er feitelijk werd uitgereikt. Uit de stukken valt dus niet vast te stellen dat de brief die in augustus 2014 werd opgehaald, daadwerkelijk de mededeling van het vonnis uit 2008 betrof. Zonder die vaststelling kan niet worden geconcludeerd dat de verdachte op dat moment op de hoogte raakte van de inhoud van het vonnis, in het bijzonder van de aard en zwaarte van de opgelegde straf.
Dit is juridisch van belang omdat de Hoge Raad strenge eisen stelt aan de conclusie dat een verdachte 'bekend was' met een einduitspraak. Niet voldoende is dat hij met de uitspraak bekend kón zijn, of dat het aannemelijk is dat hem een document met het vonnis is overhandigd. Vereist is dat hij op de hoogte is gesteld van datgene wat voor hem van belang is om te besluiten of hij hoger beroep wil instellen, zoals de opgelegde straf.
Het tweede cassatiemiddel, dat betoogde dat de tenlastegelegde feiten inmiddels zijn verjaard, slaagt niet. De procureur-generaal legt uit dat de verjaringstermijn voor dit feit langer is dan de verdediging aanvoert. Omdat het gaat om 673 hennepplanten, is vanaf 2006 de verzwaarde strafbepaling van toepassing die een maximum van zes jaar gevangenisstraf kent. Dat leidt tot een absolute verjaringstermijn van 24 jaar, die nog niet is verstreken. Bovendien is de verjaring tijdig gestuit door opeenvolgende uitprintingen van mededelingen uitspraak.
De conclusie van de procureur-generaal strekt ertoe dat de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof vernietigt en de zaak terugwijst naar dat hof om opnieuw te worden berecht en afgedaan.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:6292, Rechtbank Midden-Nederland, 24-11-2025, 16.099372.21
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:12746, Rechtbank Rotterdam, 25-09-2025, 10/067438-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:10094, Rechtbank Rotterdam, 18-08-2025, 83-336603-23
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:9891, Rechtbank Rotterdam, 30-07-2025, 10-227235-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlOp de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.