Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:PHR:2026:1092Civiel Recht

ECLI:NL:PHR:2026:1092, Parket bij de Hoge Raad, 13-11-2026, 25/03461 — PHR:2026:1092

Samenvatting

Beroepsaansprakelijkheid advocaat in verband met verrichten van werkzaamheden in Duitsland. Schending klachtplicht? Beroep op aansprakelijkheidsbeperking in algemene voorwaarden? Incidenteel cassatieberoep: beroepsfout bij leggen conservatoir beslag in Duitsland?

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

25/03461

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

PHR:2026:1094
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht
PHR:2026:1097
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht
PHR:2026:1093
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht
A-G: bruiklener mag woning niet zomaar verhuren; arrest hof moet worden vernietigd

Twee broers kochten in 2019 een woning van de familie van de man die er al woonde. Met hun vader, die namens hen onderhandelde, werd afgesproken dat de verkoper de woning vijftien jaar lang mocht blijven gebruiken, zonder huur te betalen. Hij betaalt alleen gas, water, licht en de WOZ-aanslagen. Hij verblijft geregeld in Spanje en verhuurde de woning aan derden. De broers vinden dat hij dat niet mocht en ontbonden de overeenkomst in februari 2023. Partijen zijn het erover eens dat het om bruikleen gaat: gebruik van een zaak om niet. De rechtbank Noord-Holland en het gerechtshof Amsterdam wezen de vorderingen van de broers af. Volgens het hof was de bruiklener niet verplicht zelf in de woning te wonen en was niet gebleken dat verhuur was verboden. Het hof vond dat de regel uit het huurrecht, die onderverhuur van een woning verbiedt, niet geldt omdat het hier om bruikleen gaat. De broers gingen in cassatie. In zijn conclusie vindt advocaat-generaal Valk (Parket bij de Hoge Raad) dat het hof is uitgegaan van het verkeerde vertrekpunt. Zijn uitgangspunt: een bruiklener mag de zaak die hij om niet in gebruik heeft gekregen niet aan een derde in gebruik geven, tenzij anders is overeengekomen. Hij wijst erop dat de oudere Nederlandse literatuur dat zo zag en dat het ontwerp voor het nieuwe Burgerlijk Wetboek dat voorschreef. Ook in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Frankrijk, België en Engeland geldt die regel. De wettelijke regeling van bruikleen stamt uit 1838 en noemt het onderwerp niet uitdrukkelijk, maar volgens de A-G kan de rechter het als regel van aanvullend recht aanvaarden. De A-G bespreekt ook de nieuwere Nederlandse schrijvers die meer ruimte willen laten voor een beoordeling per geval. Hij vindt hun argumenten niet overtuigend. Een geleend renpaard dat tijdelijk aan een ander wordt gegeven is volgens hem een uitzonderlijk geval. Bruikleen wordt gewoonlijk verleend met het oog op de persoon van de bruiklener. Bij verhuur komt daar iets bij: de bruiklener haalt dan geldelijk gewin uit wat hem om niet is gegund. Bij een woning zijn de argumenten volgens hem nog sterker. Voor huur van woonruimte verbiedt de wet onderverhuur, mede omdat een onderhuurder bescherming geniet. Dat geldt volgens de A-G ook voor bruikleen van een woning, want de uitlener mag niet worden geconfronteerd met huurders of onderbruikleners. Wil de bruiklener toch verhuren, dan moet hij stellen en bewijzen dat dit is overeengekomen. Het hof liet dat niet op hem rusten maar zette het gebrek aan bewijs op rekening van de uitleners. Over het middel zelf is de A-G kort. Onderdeel 1 slaagt, omdat het hof de hoofdregel en de verdeling van stelplicht en bewijslast heeft miskend. De feitelijke beoordeling van het hof is volgens hem van dat onjuiste vertrekpunt doortrokken. Onderdeel 2 bespreekt hij bewust niet, omdat dat aan het verwijzingshof is. Als de overeenkomst alsnog zo wordt uitgelegd dat verhuur was toegestaan, kan de uitkomst anders zijn, maar dan moet het hof van de juiste regel uitgaan. Voor het geval dat de bruiklener zonder toestemming verhuurt, wijst hij erop dat de uitlener de overeenkomst kan beëindigen en de zaak kan terugvorderen. De conclusie van de A-G strekt tot vernietiging van het arrest van het hof en verwijzing van de zaak. De Hoge Raad beslist later of hij dat advies volgt. Tegen de bruiklener is in cassatie verstek verleend.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht
A-G: BNG miste € 57 miljoen rentekorting terecht door te late rapportage aan DNB, cassatie verwerpen

BNG Bank leende vijftien miljard euro in het kader van een stimuleringsprogramma van de Europese Centrale Bank (ECB). Het programma, TLTRO-III genoemd, moest banken aanzetten om geld door te lenen aan bedrijven en huishoudens om de economie te stimuleren. Banken die aan bepaalde voorwaarden voldeden, kregen een extra rentekorting van 0,5 procent. Voor BNG ging het om bijna € 57 miljoen. Wie de korting wilde, moest vóór 17 augustus 2021 een aparte rapportage indienen bij De Nederlandsche Bank (DNB). BNG diende die rapportage niet op tijd in. Ook binnen de extra termijn van veertien dagen die het ECB-besluit biedt, kwam er niets binnen. Pas nadat DNB had laten weten dat de korting niet zou worden toegekend, leverde BNG de gegevens alsnog aan. Volgens het ECB-besluit vervalt het recht op de korting dan. DNB hield na overleg met de ECB aan die lijn vast. BNG vorderde in de procedure het misgelopen bedrag alsnog, zowel via de redelijkheid en billijkheid als via het Europese evenredigheidsbeginsel. De rechtbank Amsterdam wees de vorderingen af op 31 mei 2023, en het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis op 27 mei 2025. BNG ging in cassatie. Advocaat-generaal Drijber, die dit advies schreef voor de Hoge Raad, concludeert tot verwerping van het beroep. Het middel van BNG heeft twee hoofdonderdelen. Het eerste onderdeel betoogt dat het ECB-besluit niet rechtstreeks van toepassing is op de verhouding tussen DNB en BNG. Dan zou het Nederlandse contractenrecht gelden en zou ruimte bestaan om de korting toch toe te kennen omdat het beroep van DNB op de termijn onaanvaardbaar is. De A-G meent dat dit onderdeel geen belang heeft. Een bank die vrijwillig meedoet aan het programma aanvaardt de voorwaarden uit het besluit, ook als dat besluit niet uit zichzelf voor haar bindend zou zijn. Bovendien heeft het hof de termijnregel wel degelijk getoetst aan het Europese evenredigheidsbeginsel, en daarmee juist het beroep op een billijkheidscorrectie beoordeeld. Inhoudelijk acht de A-G de overweging van het hof juist. Een algemeen besluit van een EU-instelling is verbindend en rechtstreeks toepasselijk, zonder dat het in nationaal recht hoeft te worden omgezet. BNG verwart volgens hem rechtstreekse toepasselijkheid met directe werking van afzonderlijke bepalingen. Het tweede onderdeel gaat over het evenredigheidsbeginsel. Een hoofdvraag is of het verval van de rentekorting een sanctie is. Dat is van belang, omdat sancties strenger worden getoetst dan een ongunstig gevolg van een overschreden termijn. De A-G volgt het hof: het gaat in wezen om een dwingende aanvraagtermijn, en het niet ontstaan van een aanspraak is het normale gevolg van het overschrijden daarvan. Hij verwijst naar eerdere arresten van het Hof van Justitie over landbouwpremies, zoals Denkavit/FORMA, Toeters en Verberk en Schonewille-Prins. Dat de ECB in de considerans van het wijzigingsbesluit over 'sancties' spreekt, verandert dat niet. Het besluit is alleen aangepast om de regeling evenrediger te maken. De boete tijdens de extra termijn is wel een sanctie, maar dat maakt het verval van het recht daarna nog geen sanctie. Verordening 2532/98 over sancties van de ECB is om dezelfde reden niet van toepassing. Daarna toetst de A-G de maatregel zelf. Op het gebied van monetair beleid heeft de ECB een ruime beoordelingsvrijheid, zodat alleen een kennelijke beoordelingsfout telt. De termijnen in het ECB-tijdschema vormen een samenhangend geheel: banken moeten tijdig rapporteren, centrale banken moeten daarna de gegevens controleren en de rente vaststellen, en banken stemmen hun doorleengedrag af op de uitkomst. Een strikte uiterste termijn dient een eenvormige werking van het programma en gelijke behandeling van alle deelnemende banken. Dat BNG inhoudelijk wel aan de voorwaarden voldeed en dat de vertraging beperkt was, doet daar volgens de A-G niet aan af. Op de vraag of een andere indiening een andere uitkomst had opgeleverd, gaat de toetsing van de maatregel zelf niet in. Het oordeel van het hof over de gevolgen in het concrete geval was bovendien een overweging ten overvloede, waartegen de klachten geen belang hebben. De A-G ziet ook geen reden om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Alle onderdelen van het middel falen. Zijn conclusie: verwerping van het cassatieberoep.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht