AG adviseert Hoge Raad cassatie te verwerpen in bedreigingszaak met tolkgeschil — PHR:2026:363
bedreiging / tolkgeschil / cassatie strafrecht
Eiser / verzoeker
verdachte (geboren 1995)
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
De AG concludeert tot verwerping van het cassatieberoep, waarmee de veroordeling tot één maand gevangenisstraf plus tenuitvoerlegging van vier maanden voorwaardelijke straf in stand blijft.
- Een tolk is geen 'belastende getuige' in de zin van de Keskin-rechtspraak; zijn vertaling wordt juridisch toegerekend aan de verdachte zelf, niet aan de tolk als getuige.
- Het bewijsminimumvereiste van art. 342 lid 2 Sv is niet van toepassing omdat sprake is van een proces-verbaal van bevindingen waarin verbalisanten waarnemen wat de verdachte zegt (art. 344 lid 2 Sv).
- Voorwaardelijk opzet op het bedreigen volstaat: de verdachte aanvaardde bewust de aanmerkelijke kans dat de politie het slachtoffer zou informeren over de bedreiging, gelet op de taak van de politie burgers te beschermen.
- Getuigenverzoeken mochten worden afgewezen: de tolk herinnerde zich het gesprek niet meer en was aantoonbaar beëdigd; de verbalisanten konden de Arabische uitlating niet beoordelen.
- Het hof mocht bij de afwijzing van herhaalde getuigenverzoeken verwijzen naar de eerdere beslissing van de poortraadsheer, nu geen nieuwe argumenten waren aangevoerd.
Samenvatting
Een man werd op 8 december 2023 veroordeeld wegens bedreiging, nadat hij tijdens een gehoor door de vreemdelingenpolitie in een penitentiaire inrichting had geroepen: 'Als ik zo naar Marokko moet, dan ga ik haar kop afhakken.' De uitspraak was gericht aan een medewerker van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA), met wie hij een conflict had. De politierechter in Limburg veroordeelde hem tot één maand gevangenisstraf, naast de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf van vier maanden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bevestigde dat vonnis.
In cassatie voerde de verdachte drie middelen aan. Het eerste betrof de weigering van het hof om een tolk en twee verbalisanten als getuigen te horen. De verdediging betoogde dat er mogelijk een misverstand was bij de vertaling van de bedreiging en dat de kwaliteit van de tolk twijfelachtig was. Het hof wees deze verzoeken af, omdat de tolk al had verklaard zich het gesprek niet meer te herinneren, terwijl het hof via het openbare tolkregister had vastgesteld dat de tolk wél beëdigd was en de taal van de verdachte — Marokkaans Arabisch — beheerste. De verbalisanten spraken die taal niet en konden dus ook geen licht werpen op de vraag of de vertaling correct was geweest.
Advocaat-generaal Van Wees concludeert dat de tolk in deze zaak juridisch gezien geen 'belastende getuige' is in de zin van de Keskin-rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. De tolk vertaalt slechts wat de verdachte zegt en spreekt zelf niet 'over' de verdachte; zijn werk is een 'linguïstisch verlengstuk' van de verdachte. Daarmee is het ruimere recht op ondervraging van belastende getuigen — waarbij het belang bij horen in beginsel wordt verondersteld — niet van toepassing. Voor de verbalisanten gold dat wel, maar ook hun verhoor was onmiskenbaar overbodig, omdat zij de Arabische taal niet machtig waren en enkel opmerkten dat er geen onduidelijkheid was tijdens de vertaling.
Het tweede middel richtte zich op de vraag of de bewezenverklaring steunde op slechts één getuigenverklaring — wat in strijd zou zijn met het bewijsminimumvereiste van artikel 342 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering. De AG verwerpt ook dit middel. Het hof heeft vijf bewijsmiddelen gebruikt, waaronder een aangifte van het slachtoffer, een voicemailbericht van de verdachte aan de vader van het slachtoffer, en processen-verbaal van meerdere verbalisanten. Bovendien is hier sprake van een proces-verbaal van bevindingen — verbalisanten relateren wat zij zelf hebben waargenomen — en niet van een enkele getuigenverklaring. Daarmee geldt de bijzondere bewijskracht van artikel 344 lid 2 Sv, zodat het bewijsminimumvereiste van artikel 342 lid 2 Sv überhaupt niet van toepassing is.
Het derde middel betrof het opzet. De verdediging stelde dat de verdachte, die sprak tijdens een besloten ambtelijk gehoor in een gevangenis, niet de bedoeling had gehad dat zijn uitlating het slachtoffer zou bereiken. De AG wijst dit argument van de hand. Voor strafbare bedreiging is voldoende dat de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de bedreigde van de uitlating op de hoogte zou raken — zogeheten voorwaardelijk opzet. De politie heeft als taak burgers te beschermen tegen strafbare feiten, en het informeren van potentiële slachtoffers hoort daartoe. Dat is een feit van algemene bekendheid, aldus de AG.
De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De AG adviseert de Hoge Raad om de drie middelen af te doen met een verkorte motivering op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie, wat betekent dat de uitspraak van het hof in stand blijft en de verdachte zijn straf uitzit.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
Hoge Raad verwerpt cassatieberoep tegen celstraf voor diefstal
Hoge Raad · Strafrecht
Hoge Raad verwerpt cassatieberoep tegen celstraf voor winkeldiefstal
Hoge Raad · Strafrecht
Hof bekrachtigt ontruiming Ymere-huurder wegens jarenlange overlast
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Hof bekrachtigt voortzetting van bewind wegens dementie en schulden
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.