Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:PHR:2026:363Strafrecht

AG adviseert Hoge Raad cassatie te verwerpen in bedreigingszaak met tolkgeschil — PHR:2026:363

bedreiging / tolkgeschil / cassatie strafrecht

Eiser / verzoeker

verdachte (geboren 1995)

VS

Verweerder / gedaagde

Openbaar Ministerie

De AG concludeert tot verwerping van het cassatieberoep, waarmee de veroordeling tot één maand gevangenisstraf plus tenuitvoerlegging van vier maanden voorwaardelijke straf in stand blijft.

  • Een tolk is geen 'belastende getuige' in de zin van de Keskin-rechtspraak; zijn vertaling wordt juridisch toegerekend aan de verdachte zelf, niet aan de tolk als getuige.
  • Het bewijsminimumvereiste van art. 342 lid 2 Sv is niet van toepassing omdat sprake is van een proces-verbaal van bevindingen waarin verbalisanten waarnemen wat de verdachte zegt (art. 344 lid 2 Sv).
  • Voorwaardelijk opzet op het bedreigen volstaat: de verdachte aanvaardde bewust de aanmerkelijke kans dat de politie het slachtoffer zou informeren over de bedreiging, gelet op de taak van de politie burgers te beschermen.
  • Getuigenverzoeken mochten worden afgewezen: de tolk herinnerde zich het gesprek niet meer en was aantoonbaar beëdigd; de verbalisanten konden de Arabische uitlating niet beoordelen.
  • Het hof mocht bij de afwijzing van herhaalde getuigenverzoeken verwijzen naar de eerdere beslissing van de poortraadsheer, nu geen nieuwe argumenten waren aangevoerd.

Samenvatting

Een man werd op 8 december 2023 veroordeeld wegens bedreiging, nadat hij tijdens een gehoor door de vreemdelingenpolitie in een penitentiaire inrichting had geroepen: 'Als ik zo naar Marokko moet, dan ga ik haar kop afhakken.' De uitspraak was gericht aan een medewerker van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA), met wie hij een conflict had. De politierechter in Limburg veroordeelde hem tot één maand gevangenisstraf, naast de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde straf van vier maanden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bevestigde dat vonnis.

In cassatie voerde de verdachte drie middelen aan. Het eerste betrof de weigering van het hof om een tolk en twee verbalisanten als getuigen te horen. De verdediging betoogde dat er mogelijk een misverstand was bij de vertaling van de bedreiging en dat de kwaliteit van de tolk twijfelachtig was. Het hof wees deze verzoeken af, omdat de tolk al had verklaard zich het gesprek niet meer te herinneren, terwijl het hof via het openbare tolkregister had vastgesteld dat de tolk wél beëdigd was en de taal van de verdachte — Marokkaans Arabisch — beheerste. De verbalisanten spraken die taal niet en konden dus ook geen licht werpen op de vraag of de vertaling correct was geweest.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Advocaat-generaal Van Wees concludeert dat de tolk in deze zaak juridisch gezien geen 'belastende getuige' is in de zin van de Keskin-rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. De tolk vertaalt slechts wat de verdachte zegt en spreekt zelf niet 'over' de verdachte; zijn werk is een 'linguïstisch verlengstuk' van de verdachte. Daarmee is het ruimere recht op ondervraging van belastende getuigen — waarbij het belang bij horen in beginsel wordt verondersteld — niet van toepassing. Voor de verbalisanten gold dat wel, maar ook hun verhoor was onmiskenbaar overbodig, omdat zij de Arabische taal niet machtig waren en enkel opmerkten dat er geen onduidelijkheid was tijdens de vertaling.

Het tweede middel richtte zich op de vraag of de bewezenverklaring steunde op slechts één getuigenverklaring — wat in strijd zou zijn met het bewijsminimumvereiste van artikel 342 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering. De AG verwerpt ook dit middel. Het hof heeft vijf bewijsmiddelen gebruikt, waaronder een aangifte van het slachtoffer, een voicemailbericht van de verdachte aan de vader van het slachtoffer, en processen-verbaal van meerdere verbalisanten. Bovendien is hier sprake van een proces-verbaal van bevindingen — verbalisanten relateren wat zij zelf hebben waargenomen — en niet van een enkele getuigenverklaring. Daarmee geldt de bijzondere bewijskracht van artikel 344 lid 2 Sv, zodat het bewijsminimumvereiste van artikel 342 lid 2 Sv überhaupt niet van toepassing is.

Het derde middel betrof het opzet. De verdediging stelde dat de verdachte, die sprak tijdens een besloten ambtelijk gehoor in een gevangenis, niet de bedoeling had gehad dat zijn uitlating het slachtoffer zou bereiken. De AG wijst dit argument van de hand. Voor strafbare bedreiging is voldoende dat de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de bedreigde van de uitlating op de hoogte zou raken — zogeheten voorwaardelijk opzet. De politie heeft als taak burgers te beschermen tegen strafbare feiten, en het informeren van potentiële slachtoffers hoort daartoe. Dat is een feit van algemene bekendheid, aldus de AG.

De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De AG adviseert de Hoge Raad om de drie middelen af te doen met een verkorte motivering op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie, wat betekent dat de uitspraak van het hof in stand blijft en de verdachte zijn straf uitzit.

Betrokken advocaten

mr. M.I. L'Ghdas

verdachte

Keizerhof Advocaten, AMSTERDAM

10 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

24/04463

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

PHR:2026:1055
Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
PHR:2026:1080
Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
PHR:2026:1052
Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
PHR:2026:1068
Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht
PHR:2026:1069
Parket bij de Hoge Raad·
Strafrecht