Fastned verliest strijd om laadstation aan de A16: vergunning voor Greenflux en Ionity blijft — RBAMS:2020:5661
vergunning laadvoorziening verzorgingsplaats A16
Eiser / verzoeker
Fastned B.V.
Verweerder / gedaagde
de minister van Infrastructuur en Waterstaat
Beroep van Fastned ongegrond verklaard; de vergunning voor de laadvoorziening aan de A16 blijft in stand.
- De aanvraag van Greenflux viel onder het overgangsrecht en is terecht volgens het beleid van voor 2017 beoordeeld
- Artikel 3 Wbr stelt geen beperking aan de omvang van wijzigingen van een vergunning
- Deskundigenadvies van Rijkswaterstaat over verkeersveiligheid is niet weerlegd
- Beroep ongegrond, geen proceskostenveroordeling
Samenvatting
Twee bedrijven vroegen al in 2011 en 2012 een vergunning aan om een laadvoorziening voor elektrische auto's te bouwen op dezelfde verzorgingsplaats langs de A16. Fastned kreeg haar vergunning in 2013 maar bouwde nog niets. De concurrent Greenflux kreeg pas jaren later toestemming, en daar ging Fastned tegenin.
Greenflux en Fastned dienden hun aanvragen op 13 januari 2012 en 23 december 2011 in voor een vergunning op grond van de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Omdat zij de enige gegadigden waren en er genoeg ruimte was, hoefde er niet geloot te worden. Fastned kreeg op 4 november 2013 haar vergunning, die op 15 februari 2018 werd gewijzigd. Greenflux vulde haar aanvraag meerdere keren aan, voor het laatst op 5 december 2018. Op 3 januari 2019 maakte de minister van Infrastructuur en Waterstaat een ontwerpvergunning bekend. Fastned diende een zienswijze in, maar de minister verleende de vergunning toch, bij besluit van 28 mei 2019. Intussen werkte Greenflux samen met Ionity en de vergunning kwam bij besluit van 28 augustus 2019 op naam van Ionity.
Fastned vond dat de minister de aanvraag volgens nieuw beleid had moeten toetsen. Sinds de wijziging van de Kennisgeving in 2017 wordt op verzorgingsplaatsen waar al een basisvoorziening voor laden is, geen vergunning voor een nieuwe basisvoorziening verleend. Volgens Fastned liep de aanvraag van Greenflux niet echt meer, want de leges waren pas op 10 september 2018 betaald. De rechtbank volgde dat niet. De minister maakte met een uitdraai uit zijn registratiesysteem aannemelijk dat de leges al in 2012 waren betaald, zodat de aanvraag onder het overgangsrecht viel en volgens het oude beleid werd beoordeeld. Voor het betoog dat artikel 3 van de wet alleen wijzigingen van ondergeschikte aard toelaat, vond de rechtbank geen steun.
Fastned betoogde subsidiair dat de vergunning ook volgens het nieuwe beleid niet verleend had mogen worden, omdat de minister volgens haar nooit twee laadvoorzieningen op één plek toestond. De rechtbank liet dat buiten beschouwing, omdat Fastned alleen naar haar eerdere zienswijze verwees terwijl de minister daar in het besluit al op was ingegaan.
Ook de verkeersveiligheid bracht Fastned geen winst. Fastned vreesde dat automobilisten zouden inparkeren en achteruit uitparkeren, en dat bestuurders met twee laadvoorzieningen heen en weer zouden rijden. De minister overlegde een verkeerskundige analyse van Rijkswaterstaat van 17 februari 2019 die concludeert dat er geen reëel risico is. De rechtbank zag geen reden om aan dat deskundig advies te twijfelen, en Fastned had alleen een stelling daartegenover gezet.
Verder stelde Fastned dat de laadvoorziening van Ionity niet geschikt is voor auto's met een andere laadstandaard dan de Europese, wat strijdig zou zijn met een voorschrift in de vergunning. De rechtbank stelde vast dat dat voorschrift in de vergunning staat, dus de vergunning is in overeenstemming met de Kennisgeving. Of Ionity zich daar later aan houdt, is een kwestie van handhaving. Tot slot ging Fastned in tegen de overschrijving van de vergunning naar Ionity, maar dat besluit lag in deze zaak niet voor en werd dus niet besproken.
De rechtbank verklaarde het beroep van Fastned ongegrond. De vergunning blijft in stand en er volgt geen proceskostenveroordeling.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:27176, Rechtbank Den Haag, 22-12-2025, SGR 25/1581
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5717, Raad van State, 03-12-2025, 202401083/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5716, Raad van State, 03-12-2025, 202305707/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:6917, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 16-10-2025, AWB 25_3246
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AWB - 19 _ 3735
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. C.F. De Lemos Benvindo
- dhr. mr. J.H.M. van de Ven
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Lange rijen klanten die buiten wachten op hun bestelling, op straat eten en hun afval achterlaten: bewoners in het centrum van Amsterdam klagen al jaren over de overlast van snackbar Fabel Friet. De zaak, populair geworden door filmpjes op TikTok en vooral bezocht door toeristen, ligt in een smal, drukbezocht deel van de stad aan de Keizersgracht. Omwonenden wilden voorkomen dat de snackbar haar exploitatievergunning kreeg en stapten naar de rechter. De burgemeester van Amsterdam had op 20 september 2023 een exploitatievergunning verleend voor een alcoholvrij horecabedrijf met terras, voor drie jaar. Na bezwaar van de omwonenden paste hij die vergunning op 4 april 2024 aan. Hij nam een extra voorschrift op: zodra tien klanten buiten wachten op hun bestelling, mag de tweede kassa tijdelijk geen nieuwe bestellingen meer aannemen. Daarnaast bevat de vergunning voorschriften over de inzet van crowdmanagers, het opruimen van afval en de plek waar de wachtrijen zich moeten opstellen. Het bezwaar van de omwonenden verklaarde de burgemeester voor het overige ongegrond. Daartegen kwamen zij in beroep bij de rechtbank Amsterdam. De rechtbank oordeelde eerst dat alle eisers belanghebbenden zijn, ook de bewoners die niet in de straat van de snackbar zelf wonen. De overlast waaiert volgens de rechtbank uit naar de omliggende straten. Ook hadden de eisers nog belang bij een beoordeling, hoewel de vergunning inmiddels was verlopen. De burgemeester heeft op 13 april 2026 opnieuw een vergunning voor drie jaar verleend, met grotendeels dezelfde voorschriften, en de uitkomst van deze zaak is van belang voor toekomstige besluiten. De eisers vonden dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. Volgens de plaatselijke verordening mag hij dat doen als het woon- en leefklimaat, de openbare orde of de veiligheid nadelig wordt beïnvloed. De omwonenden spraken van ondraaglijke overlast, gevaarlijke verkeerssituaties door te smalle trottoirs en onvoldoende optreden van de gemeente. De rechtbank toetste alleen de situatie op 4 april 2024, de datum van het bestreden besluit. Meldingen en foto's van na die datum liet zij buiten beschouwing, evenals de nieuwe vergunning van 2026. De burgemeester heeft bij het verlenen van een vergunning ruimte om naar eigen inzicht te beslissen, en de rechtbank toetst zijn afweging daarom terughoudend. Zij kijkt wel indringend of hij alle relevante omstandigheden heeft meegewogen. De rechtbank nam aan dat het druk is in de buurt, dat veel afval op straat ligt en dat de toeloop gevaar kan opleveren voor de verkeersveiligheid. Maar zij woog mee dat de snackbar in een deel van de stad zit dat sowieso al veel bezoekers trekt. De foto's van de eisers waren volgens de rechtbank ongedateerd en zonder tijdstip, zodat niet duidelijk werd wanneer en hoe vaak welke overlast voorkomt. Ook bleef onduidelijk of er de hele dag of alleen op bepaalde dagen overlast is. De wijkagent verklaarde bovendien dat ook andere horecazaken in de buurt veel bezoekers en wachtrijen hebben. Stichting het Koffiehuis, die sinds april 2023 meermalen per dag de omgeving schoonmaakt, liet weten dat veel afval niet van klanten van Fabel Friet afkomstig is. Daardoor was niet aannemelijk dat de overlast alleen of vooral door deze snackbar wordt veroorzaakt. De eisers hadden niet genoeg onderbouwd dat de overlast zo ernstig is dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. De rechtbank begrijpt het dilemma van de burgemeester, die een balans moet vinden tussen bewoners, ondernemers en de gevolgen van het toerisme in de binnenstad. Ten overvloede wees zij erop dat tegen de nieuwe vergunning nog een bezwaarprocedure loopt. Daarin moet de burgemeester beoordelen of de aangescherpte voorschriften voldoende tegemoetkomen aan de omwonenden, of dat de overlast inmiddels zo groot is dat weigering op zijn plaats is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en veroordeelde niemand in de proceskosten. Het beroep van de snackbar zelf was op de zitting ingetrokken.
Wie in Amsterdam een rondvaart aanbiedt, betaalt de gemeente een heffing per passagier, de vermakelijkhedenretributie te water. Sinds 2020 was dat € 1,50. Met ingang van 1 januari 2024 verhoogde de gemeenteraad het tarief met € 1 naar € 2,50. Rederij Stromma Nederland vond die verhoging onrechtmatig en stapte naar de rechter. Die gaf haar gelijk. De zaak gaat over twee voldoeningen op aangifte, dat zijn bedragen die de rederij zelf aangeeft en betaalt: over het derde kwartaal van 2024 en het eerste kwartaal van 2025. Stromma maakte bezwaar, maar de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam verklaarde die bezwaren op 4 december 2025 ongegrond. Daartegen kwam Stromma in beroep. De rechtbank behandelde de zaken op 6 juli 2026, samen met zaken van drie andere rederijen. De verhoging van € 1 bestond uit twee delen. Het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld het tarief met € 0,50 te verhogen, zodat de gemeente tekorten kon dekken op het beheer van de nautische keten en de havengelden voor de pleziervaart. Bij de begrotingsbehandeling voegde de gemeenteraad via amendementen nog eens € 0,50 toe. Dat geld was bedoeld voor gratis openbaar vervoer voor kinderen, een lerarenbeurs, vergroening van de openbare ruimte en initiatieven tegen kansenongelijkheid. Volgens de rechtbank is een retributie een vergoeding voor een voorziening waarvan de betalende partij zelf profijt heeft. De gemeente mag de kosten van zo'n voorziening niet in euro's uitrekenen, maar er moet wel een concrete tegenprestatie zijn: de vermakelijkheid moet profiteren van een voorziening die de gemeente geld kost. Bij de amendementen ontbreekt dat. Kinderopenbaarvervoer, lerarenbeurzen en groene straten staan los van de rondvaart. Daarmee gebruikte de gemeenteraad de heffing voor een ander doel dan waarvoor de wet haar toestaat, wat in het bestuursrecht 'détournement de pouvoir' heet. Dat deel van de verhoging is onverbindend verklaard. De heffingsambtenaar voerde aan dat rederijen profiteren van de groeiende stroom toeristen en van voorzieningen die uit de algemene middelen worden betaald. De rechtbank vond dat te algemeen om een individuele tegenprestatie aan te nemen. Ook het argument dat de gemeentelijke kosten een veelvoud van de opbrengst zijn, paste volgens haar niet in het systeem van retributie. Bij het andere deel, de € 0,50 voor het Programma Varen, lag het anders, maar het ging evengoed mis. De rechtbank vond de enkele verwijzing naar dat programma te mager. Onder 'varen' valt veel dat niets met de beroepsvaart te maken heeft. Het aanbod van de heffingsambtenaar om het programma alsnog in het geding te brengen wees ze af, omdat hij dat pas op de zitting deed terwijl hij de stukken veel eerder had kunnen indienen. Bovendien bleek niet dat de gemeenteraad de belangen van de rederijen had meegewogen. Stromma legde uit dat ze de hogere heffing niet in zes tot acht weken kon doorberekenen, omdat ze vastzit aan prijsafspraken die soms een jaar eerder zijn gemaakt, bijvoorbeeld met reisorganisaties. De rechtbank vond dat aannemelijk. Ze liet het tarief ten aanzien van Stromma buiten toepassing voor zover het was verhoogd tot € 2,00. Het verzoek om schadevergoeding wegens te lange duur wees de rechtbank af. De redelijke termijn voor een bezwaar- en beroepsprocedure is twee jaar, en die is niet verstreken sinds de bezwaarschriften van 19 november 2024 en 12 mei 2025. De rechtbank verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de uitspraken op bezwaar. Het tarief van € 1,50 blijft van toepassing en de voldoeningen op aangifte worden daarop verminderd. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 794 vergoeden en betaalt € 1.920 aan proceskosten.