Man veroordeeld tot 13 jaar cel voor dodelijke schietpartij in Surinaamse nachtclub — RBAMS:2022:7754
doodslag en illegaal vuurwapenbezit
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 13 jaar gevangenisstraf wegens doodslag en verboden vuurwapenbezit, met deels toewijzing van schadevergoeding aan een benadeelde partij.
- Nederland heeft rechtsmacht over de Nederlandse verdachte voor een feit gepleegd in Suriname, ondanks een verweer over dubbele strafbaarheid en een Surinaamse noodweerregel
- Vrijspraak van moord wegens ontbreken van voorbedachte raad, wel bewezenverklaring van doodslag op basis van camerabeelden en obductieverslag
- Beroep op noodweer en noodweerexces verworpen: geen enkel bewijs dat het slachtoffer een vuurwapen droeg of daarmee dreigde
- Vlucht en gebruik van valse identiteit na het delict wegen strafverzwarend mee bij de strafmaat
- Rechtbank legt exact de door de officier van justitie geëiste 13 jaar gevangenisstraf op
Samenvatting
De rechtbank Amsterdam heeft een man veroordeeld tot dertien jaar gevangenisstraf voor het doodschieten van een 31-jarige man in een nachtclub in Paramaribo, Suriname. Het schietincident vond plaats in januari 2018, maar de verdachte kon pas jaren later worden berecht omdat hij na de daad naar het buitenland vluchtte en onder valse namen leefde.
De zaak speelde zich af in Suriname, maar werd toch in Nederland behandeld omdat de verdachte de Nederlandse nationaliteit heeft. De Surinaamse autoriteiten droegen de vervolging over aan Nederland. De verdediging betwistte eerst of Nederland wel bevoegd was, met als argument dat de verdachte naar Surinaams recht een beroep op noodweer zou kunnen doen en dat daarom niet aan de eis van dubbele strafbaarheid was voldaan. De rechtbank verwierp dat verweer: voor rechtsmacht is voldoende dat een feit in beide landen strafbaar is, niet dat een eventuele strafuitsluitingsgrond naar buitenlands recht al vooraf wordt beoordeeld.
Op camerabeelden van de nachtclub was te zien hoe de verdachte en het latere slachtoffer die nacht meerdere keren met elkaar in aanraking kwamen. Na een eerdere woordenwisseling sloot de verdachte de voordeur voor het slachtoffer. Toen het slachtoffer via een nooduitgang alsnog naar binnen ging, ontstond een worsteling waarbij de verdachte een vuurwapen trok. Het slachtoffer ging naar buiten en gooide een vuilnisbak naar binnen, waarna hij terugkeerde en de verdachte van korte afstand meerdere keren op hem schoot. Het laatste schot loste de verdachte op het hoofd van het slachtoffer terwijl die al op de grond lag.
De verdachte deed een beroep op noodweer: hij zou zijn bedreigd doordat het slachtoffer een vuurwapen bij zich zou hebben gehad. De rechtbank verwierp dit verweer. Op de camerabeelden was geen wapen bij het slachtoffer te zien, ondanks dat hij nauwsluitende kleding droeg waardoor een wapen zichtbaar zou zijn geweest. Ook geen van de gehoorde getuigen had een bedreiging met een vuurwapen door het slachtoffer waargenomen. De rechtbank vond het bovendien ongeloofwaardig dat het slachtoffer een vuilnisbak zou gooien in plaats van een wapen te gebruiken als hij er daadwerkelijk een bij zich had. Omdat er geen sprake was van een noodweersituatie, faalde ook het beroep op noodweerexces.
De rechtbank kwam tot bewezenverklaring van doodslag, niet van moord: voor moord is vereist dat iemand na kalm beraad en rustig overleg heeft gehandeld, en gelet op het korte tijdsbestek waarin alles zich afspeelde kon dat niet worden bewezen. Ook het voorhanden hebben van het vuurwapen zonder vergunning werd bewezen verklaard. Bij de strafmaat woog de rechtbank zwaar mee dat de verdachte het handelen liet zien als een afrekening, dat het slachtoffer een gezin achterliet en een derde kind verwachtte, en dat de verdachte na de daad vluchtte en jarenlang onder valse identiteit leefde waardoor de nabestaanden lang op berechting moesten wachten. Ook rekende de rechtbank het de verdachte aan dat hij het slachtoffer er valselijk van beschuldigde hem met een vuurwapen te hebben bedreigd.
De officier van justitie had een gevangenisstraf van 13 jaar geëist. De rechtbank legde exact die straf op, met aftrek van voorarrest. Van de vordering van een van de benadeelde partijen (een nabestaande) werd € 1.620,47 aan materiële schade toegewezen, vermeerderd met wettelijke rente; het overige deel van die vordering en de volledige vordering van een tweede benadeelde partij werden niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere behandeling een te grote belasting van het strafproces zou vormen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:502, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 29-01-2026, 02-403604-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:12587, Rechtbank Limburg, 19-12-2025, 03.659257.17
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:22357, Rechtbank Den Haag, 27-11-2025, 09/767415-19
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6535, Rechtbank Overijssel, 10-11-2025, 71.008610.22 (P)
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
13/029245-22
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. A.J.R.M. Vermolen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.