Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2023:4830Civiel Recht; Aanbestedingsrecht

ECLI:NL:RBAMS:2023:4830, Rechtbank Amsterdam, 26-07-2023, C/13/734874 / KG ZA 23-491 — RBAMS:2023:4830

Samenvatting

Vordering verbod gunning afgewezen. Gemeente heeft - weliswaar in tweede instantie - terecht geoordeeld dat een omissie in de inschrijving van eiser niet kon worden hersteld.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. D.L. Sinaij

eiser

Huisadvocaat, Gemeente Amsterdam, AMSTERDAM

15 uitspraken
mr. S.C. Brackmann

eiser

Brackmann, ROTTERDAM

224 uitspraken
mr. C.A.M. Lombert

gedaagde

Maasdam Broers Fischer Advocaten, RIJSWIJK ZH

25 uitspraken
mr. M.H. de Vries

Davids Advocaten, ALMERE

46 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/13/734874 / KG ZA 23-491

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. T.H. van Voorst Vader
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter wijst aanbestedingsklacht over IKC-bouw Amsterdam af, maar veroordeelt gemeente in proceskosten

De gemeente Amsterdam heeft via een zogenoemd innovatiepartnerschap raamovereenkomsten gesloten met drie bouwpartijen voor de realisatie van integrale kindcentra, schoolgebouwen met onder meer gymlokalen. Voor een specifiek project waarbij twee zulke centra voor stichting Florente moesten worden gebouwd, organiseerde de gemeente een minicompetitie. Die werd gewonnen door Het Schoolvoorbeeld, een bouwbedrijf uit Nijverdal. CircleWood, dat als tweede eindigde, maakte bezwaar en stapte naar de rechter. CirleWood bestond uit drie partijen: Circlewood IPS Scholen B.V., ABT B.V. en Hedgehog Company B.V. Zij stelden dat de inschrijving van Het Schoolvoorbeeld ongeldig was, omdat het visieontwerp voor een mogelijke uitbreiding een vluchtroute door een klaslokaal liet lopen. Dat zou in strijd zijn met het Besluit bouwwerken leefomgeving, het wettelijk kader voor brandveiligheid in gebouwen. Als een vluchtroute niet door een verblijfsruimte mag lopen, zou Het Schoolvoorbeeld geen volwaardige uitbreiding kunnen leveren en had het buiten mededinging moeten worden gesteld. CircleWood wees daarbij op de gunningsbrief zelf, waarin de beoordelingscommissie al had opgemerkt dat vluchten door een lokaal 'niet positief' was. Ook in een latere toelichting van Florente stond dat de vluchtroutes bij uitbreiding 'nadere technische uitwerking vragen'. CircleWood zag daarin een erkenning dat het ontwerp de brandveiligheidsnormen schond. De gemeente en Florente betwistten dat echter pas expliciet tijdens de zitting. Zij stelden dat de regels waarop CircleWood zich beriep, alleen gelden als er maar één vluchtweg is. Het ontwerp van Het Schoolvoorbeeld zou juist twee vluchtroutes bevatten die door verschillende ruimten lopen, waardoor de betreffende bepalingen niet van toepassing zijn. Omdat het om concurrentiegevoelige informatie gaat en de opdracht nog niet definitief is gegund, wilde Het Schoolvoorbeeld de onderliggende tekening niet overleggen. De voorzieningenrechter volgde het standpunt van de gemeente. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat de aangehaalde artikelen inderdaad alleen gelden bij één vluchtroute. Een ander artikel waarop CircleWood zich beriep, heeft betrekking op extra kwetsbare personen zoals zeer jonge kinderen die niet zelfstandig kunnen vluchten of aan bed gebonden patiënten. Voor schoolgebouwen als deze is dat artikel niet bedoeld. De rechter zag geen reden om aan te nemen dat de gemeente de situatie onjuist beschreef, ook zonder de tekening te hebben gezien. De vorderingen van CircleWood werden afgewezen. Ook de vordering van Het Schoolvoorbeeld, dat in de procedure was tussengekomen om zeker te stellen dat de opdracht aan haar zou worden gegund, werd afgewezen: nu CircleWood niets won, was er geen belang meer om die zekerheid af te dwingen. Wel werd de gemeente en Florente veroordeeld in de proceskosten van beide andere partijen. De rechter oordeelde dat de gemeente haar inhoudelijke standpunt over de brandveiligheidsnormen pas op de zitting voor het eerst duidelijk had gemaakt. De eerdere bewoordingen in de gunningsbrief en de nadere toelichting wekten begrijpelijkerwijs de indruk dat er een probleem was. De gemeente en Florente moeten hoofdelijk € 2.226,57 betalen aan CircleWood en € 2.101 aan Het Schoolvoorbeeld.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Rechtbank wijst vordering schildersbedrijf af in aanbestedingsgeschil met AHK

Een schildersbedrijf dat meedeed aan een aanbesteding van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten (AHK) voor schilderwerk aan haar panden, stapte naar de rechter nadat de opdracht aan een concurrent was gegund. Het bedrijf betoogde dat die concurrent niet tijdig had voldaan aan een verplicht kwaliteitscertificaat en de opdracht daarom alsnog aan hen gegund moest worden. De AHK publiceerde in maart 2023 een aanbestedingsprocedure voor schilderwerk aan haar gebouwen, waaronder monumentale panden in Amsterdam. Drie partijen schreven zich in. In juni 2023 maakte de AHK bekend dat het schildersbedrijf als tweede was geëindigd en dat een andere partij de opdracht zou krijgen. De overeenkomst met die winnaar werd in juli 2023 ondertekend. Centraal in de procedure stond het zogenoemde ERM-certificaat, een erkenning voor Restauratiekwaliteit Monumentenzorg die aantoont dat een bedrijf geschikt schilderwerk levert voor onderhoud aan monumenten. De winnende partij had dit certificaat op het moment van inschrijving nog niet. De vraag was of dit een probleem vormde. In de aanbestedingsdocumentatie had de AHK vermeld dat het voor haar akkoord was als een inschrijver het ERM-certificaat alsnog binnen 12 maanden zou behalen. Onduidelijk was echter: 12 maanden na de inschrijving, of 12 maanden na de definitieve gunning van de opdracht? Het schildersbedrijf stelde dat de termijn begon bij de inschrijvingsdatum in mei 2023. De winnende concurrent behaalde het certificaat pas op 15 juni 2024, ruim na die datum. De AHK verdedigde dat de termijn pas ging lopen vanaf de definitieve gunning in juli 2023, zodat het certificaat uiterlijk in juli 2024 binnen moest zijn. In dat geval was de deadline wél gehaald. De rechtbank volgde de redenering van de AHK. Omdat de aanbestedingsdocumentatie niets vermeldde over het beginpunt van de termijn, keek de rechter naar de aannemelijkheid van de verschillende interpretaties. Het doel van de regeling was om meer bedrijven de kans te geven mee te dingen, ook als zij het certificaat nog niet hadden maar zich er wel voor konden kwalificeren. Als de termijn al bij inschrijving zou ingaan, zou iedere gegadigde zich vrijwel onmiddellijk voor het certificaat moeten aanmelden, omdat het behalen ervan een langdurig traject is. Dat zou de beoogde verbreding van de kring aan gegadigden tenietdoen. Alleen als de termijn pas bij definitieve gunning begint, heeft de regeling zinvol effect. De rechtbank concludeerde dat de winnende partij het certificaat tijdig had behaald: binnen 12 maanden na de gunning van de opdracht op 15 juli 2023. De AHK had dus correct gehandeld en hoefde de overeenkomst niet te beëindigen. Van onrechtmatig handelen in strijd met het aanbestedingsrecht was geen sprake. De rechtbank wees alle vorderingen van het schildersbedrijf af en veroordeelde het tot betaling van de proceskosten van de AHK, begroot op € 2.120.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Vrije Universiteit moet aanbesteding printdiensten herbeoordelen na fout in beoordeling Ricoh

De Vrije Universiteit Amsterdam moet de inschrijvingen voor een aanbesteding van printdiensten opnieuw beoordelen. De voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam oordeelde op 8 augustus 2025 dat een onderdeel van de beoordeling van de inschrijving van Ricoh Nederland niet door de beugel kan. De VU heeft print-, kopieer- en scandiensten voor medewerkers en studenten uitbesteed aan Ricoh, al sinds 2012. Omdat het contract op 31 oktober 2025 afloopt, schreef de universiteit een minicompetitie uit onder vier leveranciers die al een raamovereenkomst met de VU hadden. Naast Ricoh deden ook Canon en twee andere partijen mee. De VU besloot op 18 juni 2025 de opdracht te gunnen aan Canon, niet aan Ricoh. Ricoh stapte naar de rechter en voerde twee bezwaren aan. Ten eerste stelde Ricoh dat Canon van de aanbesteding uitgesloten had moeten worden, omdat twee Canon-medewerkers op 4 maart 2025 de VU-campus hadden bezocht en daar informatie hadden opgedaan. Volgens Ricoh was dit in strijd met de communicatieregels in de aanbestedingsstukken en leidde het tot een ongelijk speelveld. De voorzieningenrechter verwierp dit. Het campusbezoek vond plaats vóór de start van de minicompetitie, zodat de communicatieregels nog niet van toepassing waren. Canon had bovendien alleen met studenten gesproken op openbaar toegankelijk terrein, niet met medewerkers van de VU. Ook als dat anders was geweest, dan nog was uitsluiting disproportioneel geweest. Het tweede bezwaar van Ricoh richtte zich op de puntentelling. Canon scoorde bij twee kwaliteitscriteria hoger dan Ricoh, wat de doorslag gaf. Bij één van die criteria, over het implementatieplan, wees Ricoh op een specifieke passage in de motivering. De VU had Canon extra punten gegeven omdat Canon extra aandacht had besteed aan de overgang naar een nieuw betaalsysteem en daarbij een aanpak had beschreven met minimale impact voor studenten. Maar Ricoh wees erop dat bij haar als zittende leverancier helemaal geen sprake is van zo'n overgang: haar betaalsysteem blijft in de basis hetzelfde. Er is dus geen impact op studenten, wat gunstiger is dan de 'minimale impact' van Canon. De rechter vond dit argument overtuigend. Nergens in de aanbestedingsstukken was de 'overgang' van een betaalsysteem als criterium of eis benoemd. De VU had, als zij dit relevant vond, dat moeten beschrijven in de uitvraag en had rekening moeten houden met de positie van de zittende leverancier. Nu was Canon beloond voor iets wat in het geheel niet speelt bij Ricoh. Die beoordeling noemde de rechter 'evident onbegrijpelijk'. Canon had in dezelfde procedure gevraagd de VU te verplichten de opdracht definitief aan haar te gunnen. De rechter wees dat af: het is niet aan de voorzieningenrechter om in dit stadium te bepalen aan wie definitief wordt gegund. De rechter gebood de VU de inschrijvingen opnieuw te beoordelen op het gunningscriterium voor het implementatieplan, door binnen dertig dagen een onafhankelijke beoordelingscommissie in te stellen. VU en Canon werden hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van Ricoh, in totaal € 2.121,35.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Rechter wijst vorderingen WeGo B.V. over RRS-keurmerkeis in aanbesteding gemeente Amsterdam af

WeGo B.V., een Amsterdamse aanbieder van voertuigtelematica en de zittende leverancier van de gemeente Amsterdam, startte een kort geding omdat de gemeente bij een Europese aanbesteding eiste dat inschrijvers beschikten over het keurmerk RitRegistratieSystemen (RRS). WeGo kon of wilde niet aan die eis voldoen en vond de eis onrechtmatig en onevenredig. De gemeente Amsterdam schreef in april 2025 een aanbesteding uit voor voertuigtelematica: een systeem waarmee ruim 1.000 gemeentevoertuigen op afstand worden uitgelezen en waarmee de zakelijke en privékilometers van meer dan 6.000 medewerkers worden bijgehouden. De opdracht heeft een geraamde waarde van € 6 miljoen en een maximale looptijd van acht jaar. Als eis gold dat het aangeboden ritregistratiesysteem op de datum van inschrijving in het bezit moest zijn van het RRS-keurmerk, dat wordt uitgegeven door de Stichting Keurmerk RitRegistratieSystemen. WeGo verzocht de gemeente herhaaldelijk om de mogelijkheid te bieden een gelijkwaardig alternatief aan te dragen: een verklaring van de Belastingdienst, aangevuld met een accountantsverklaring en een penetratietest. De gemeente weigerde dat. WeGo diende toch in, maar haar inschrijving werd als ongeldig terzijde gelegd omdat zij niet het keurmerk had en ook geen gelijkwaardige bewijsmiddelen aanleverde. In het kort geding voerde WeGo twee hoofdargumenten aan. Ten eerste zou het RRS-keurmerk niet voldoen aan de eisen die de Aanbestedingswet 2012 stelt aan keurmerken: de eisen zouden niet volledig en objectief controleerbaar zijn, het keurmerk zou niet tot stand zijn gekomen in een open en transparante procedure, en het zou niet voor iedereen toegankelijk zijn. Ten tweede zou de keurmerkverplichting disproportioneel zijn, mede omdat deelname aan de stichting voor WeGo onaanvaardbare bedrijfsvoorwaarden meebrengt. De voorzieningenrechter verwierp beide argumenten. De materiële eisen van het keurmerk, de normen van de Belastingdienst, bestaan al jaren en zijn duidelijk genoeg. Dat WeGo zich moest aanmelden bij de stichting en daarvoor € 750 moest betalen om de volledige eisen te kennen, is geen onredelijke drempel bij een opdracht van € 6 miljoen. De rechter oordeelde ook dat de totstandkoming van het keurmerk in 2013 voldoende open en transparant was: alle circa honderd leveranciers waren uitgenodigd, 26 namen deel en zij vertegenwoordigden 85 procent van de markt. Dat de stichting haar voorwaarden eenzijdig kan wijzigen, levert geen schending op van de aanbestedingsregelgeving, mede omdat de stichting onafhankelijk is en onder toezicht staat van een Raad van Toezicht. Ook het proportionaliteitsargument slaagde niet. De gemeente heeft meer dan 10 miljoen voertuigkilometers per jaar te administreren, verdeeld over een diverse vloot en duizenden medewerkers. Zij wil volledig worden ontzorgd bij de fiscale controles, en alleen het RRS-keurmerk biedt die zekerheid doordat de stichting periodieke audits verzorgt. De rechter nam ook mee dat er meerdere leveranciers zijn die het keurmerk al bezitten, zodat de mededingingsruimte niet wordt beperkt. De bezwaren van WeGo tegen de deelnemersvoorwaarden, zoals de beperking in de manier waarop zij haar andere producten mag omschrijven, wogen voor de rechter niet op tegen de legitieme belangen van de gemeente. De voorzieningenrechter weigerde de gevraagde voorzieningen en veroordeelde WeGo in de proceskosten van € 1.999,00, te vermeerderen met wettelijke rente als dat bedrag niet tijdig wordt betaald.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
RBAMS:2025:5916
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Aanbestedingsrecht