ECLI:NL:RBAMS:2023:6013, Rechtbank Amsterdam, 27-09-2023, 13/028668-23 — RBAMS:2023:6013
Samenvatting
executie-EAB Polen, overlevering geweigerd o.g.v. artikel 6a OLW
Parallelle uitspraken in dezelfde zaak
Rechtbank Amsterdam heeft op dezelfde dag uitspraak gedaan in deze gerelateerde zaken:
- ECLI:NL:RBAMS:2023:601013/031689-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:601513/031690-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:601713/031782-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:601913/031746-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:602013/203492-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:602213/031776-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
- ECLI:NL:RBAMS:2023:602313/032051-23 / Strafrecht; Europees strafrecht
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:138, Rechtbank Amsterdam, 13-01-2026, 13-391252-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5607, Rechtbank Noord-Nederland, 17-12-2025, 25-005761
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9241, Rechtbank Amsterdam, 27-11-2025, 13-227609-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8074, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 04-11-2025, 02-294509-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Strafrecht; Internationaal StrafrechtZaaknummer
13/028668-23
Procedure
Eerste en enige aanleg
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. L. Sanders
- dhr. mr. A. Pahladsingh
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Poolse man die in Nederland woont, wordt in Duitsland verdacht van oplichting in groepsverband. Het feit zou op 8 augustus 2024 in Wittich zijn gepleegd. Het Kantongerecht Trier vaardigde daarom op 21 juli 2025 een Europees aanhoudingsbevel (EAB) uit, op basis van een aanhoudingsbevel van 25 april 2025. De Nederlandse officier van justitie vroeg de rechtbank Amsterdam om dat bevel in behandeling te nemen. Het gaat om een vervolgings-EAB: Duitsland wil de man overgeleverd krijgen voor een strafrechtelijk onderzoek dat nog loopt. De man werd op de zitting van 7 oktober 2026 bijgestaan door een advocaat en een tolk Pools. Zijn advocaat vond het EAB niet genoegzaam, dat wil zeggen niet duidelijk genoeg over waarvoor overlevering wordt gevraagd. Volgens hem blijkt uit de feitsomschrijving alleen dat zijn cliënt deel zou uitmaken van een groep oplichters, met één concreet geval. Zijn rol zou onduidelijk zijn, de omschrijving te mager. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van de rechtbank van 9 september 2026, waarin de rol van een 'middleman' in het EAB wel duidelijk was. De rechtbank volgde dat niet. Een EAB moet beschrijven onder welke omstandigheden het feit is gepleegd, met in ieder geval tijd, plaats en de mate van betrokkenheid van de opgeëiste persoon. Tijd en plaats staan in het EAB, en uit het bijbehorende A-formulier blijkt dat de man als mededader wordt gezien. Omdat het om een vervolgings-EAB gaat, zal de precieze gang van zaken pas later in Duitsland moeten blijken. Daarmee is volgens de rechtbank ook het specialiteitsbeginsel voldoende gewaarborgd. Dat beginsel houdt in dat iemand alleen voor het feit uit het EAB mag worden vervolgd. Omdat oplichting op de lijst van bijlage 1 bij de Overleveringswet staat en in Duitsland met minstens drie jaar vrijheidsstraf kan worden bestraft, toetst de rechtbank niet of het feit ook in Nederland strafbaar is. De advocaat vroeg ook om de man gelijk te stellen met een Nederlander. Dan zou hij een eventuele Duitse gevangenisstraf in Nederland mogen uitzitten. De officier van justitie vond dat de stukken daarvoor te laat waren ingediend en dat de man vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland niet had onderbouwd. De rechtbank herhaalde haar eerdere overzichtsuitspraak van 26 mei 2026. Stukken voor een gelijkstellingsverweer moeten uiterlijk tien dagen voor de zitting binnen zijn, geordend, met een leeswijzer en met conclusies over het verblijf per jaar. Het grootste deel van de stukken, 84 pagina's, kwam pas zes dagen voor de zitting binnen, zonder leeswijzer of toelichting. De toelichting volgde pas op de zitting en kort daarvoor kwamen nog extra stukken. De rechtbank liet de stukken daarom buiten beschouwing en wees het beroep op gelijkstelling af. In een overweging ten overvloede oordeelde de rechtbank dat het verzoek ook bij tijdige indiening zou zijn gestrand. De man stond in 2020 niet in de Basisregistratie Personen en pas sinds 24 augustus 2021 op een Nederlands adres. Dat hij in 2020, 2021 en 2022 een gezamenlijke huishouding voerde met een andere persoon, bleek niet uit de stukken, dus telde het inkomen van die persoon niet mee. Zijn eigen inkomen over 2021 lag onder 50 procent van de bijstandsnorm. Daarmee was niet aangetoond dat hij vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland verbleef. De rechtbank constateerde dat het EAB aan de eisen van artikel 2 van de Overleveringswet voldoet en dat geen weigeringsgronden in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Kantongerecht Trier toe voor de oplichting. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Een Kroatische man, geboren in 1994, zit in Nederland vast omdat Kroatië hem wil hebben. Een rechtbank in Rijeka veroordeelde hem bij verstek tot een gevangenisstraf, waarvan nog 8 maanden en 19 dagen openstaat, en vaardigde op 15 april 2026 een Europees aanhoudingsbevel uit. Zo'n bevel verplicht Nederland in beginsel om iemand over te leveren aan een ander EU-land, maar de rechter moet eerst nagaan of dat kan zonder dat de grondrechten van de betrokkene worden geschonden. De internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam behandelde de zaak op 29 juli en 8 september 2026. In een eerdere tussenuitspraak van 12 augustus 2026 had de rechtbank al beslist over de grondslag van het bevel, over de strafbaarheid van het feit en over de weigeringsgrond voor verstekzaken. Wat nog openstond, was de vraag hoe de man in Kroatië zou worden opgesloten. Over het Zagreb Remand Center, een huis van bewaring voor verdachten van wie de zaak nog loopt, bestaat volgens de rechtbank een algemeen gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling. De Kroatische autoriteiten lieten weten dat de man eerst naar het Diagnostisch Centrum in Zagreb gaat, een instelling voor definitief veroordeelden waar in ongeveer een maand wordt bepaald in welke gevangenis hij zijn straf uitzit. Op de vraag of zij konden garanderen dat hij niet in het Zagreb Remand Center belandt, antwoordden zij dat die instelling alleen verdachten opneemt die nog terechtstaan. De man was volgens hen schuldig bevonden en de uitspraak was definitief, dus hij was geen verdachte meer. Over de minimale leefruimte van 3 vierkante meter per gedetineerde schreven zij dat die norm in Kroatië geldt en dat een gedetineerde kan klagen als die niet wordt gehaald. De advocaat van de man vond dat onvoldoende. Kroatië had namelijk ook een zogenoemde verzetgarantie afgegeven: de toezegging dat de man na overlevering opnieuw berecht kan worden, omdat hij bij de eerste behandeling niet aanwezig was. Hij is dus nog niet onherroepelijk veroordeeld, en dan bestaat het risico dat hij als verdachte toch in het Zagreb Remand Center terechtkomt. Zij vroeg de rechtbank de overlevering te weigeren. De officier van justitie vond de garantie wel voldoende. De rechtbank is het met de advocaat eens dat de informatie nog geen zekerheid geeft. Het Kroatische antwoord gaat ervan uit dat de man definitief is veroordeeld, terwijl in het aanhoudingsbevel zelf staat dat hij nog verzet of hoger beroep kan instellen tegen zijn veroordeling bij verstek. Daarom kan de rechtbank nog niet beoordelen of het gevaar van een onmenselijke behandeling voor hem is weggenomen. Weigeren doet zij nog niet: zij wil eerst meer weten. De rechtbank laat de officier van justitie daarom nieuwe vragen aan Kroatië stellen. Komt de man tijdens een verzet- of beroepsprocedure in een inrichting voor voorlopig gehechten terecht? Zo ja, kan Kroatië garanderen dat dat niet het Zagreb Remand Center wordt? En als die garantie er niet komt: krijgt hij daar in een meerpersoonscel minstens 3 vierkante meter leefruimte, sanitair niet meegerekend, en hoe zijn de omstandigheden daar wat betreft sanitair, verwarming, eten, drinkwater, medische zorg, zinvolle activiteiten en buitenlucht? De rechtbank heropent het onderzoek en schorst het voor onbepaalde tijd om de antwoorden af te wachten. Omdat zij onderzoekt of er een reëel gevaar is voor schending van de grondrechten van de man, verlengt zij de termijn waarbinnen zij over de overlevering moet beslissen met 30 dagen tot 25 oktober 2026. De man blijft in die tijd vastzitten, omdat ook de gevangenhouding wordt verlengd. De zaak moet uiterlijk op 9 oktober 2026 opnieuw op een zitting worden behandeld, waarvoor de man en een tolk Kroatisch worden opgeroepen.