Rechtbank Amsterdam wijst vordering van € 532.800 af wegens verjaring van geldlening — RBAMS:2023:6763
verjaring geldlening / internationaal privaatrecht / forumkeuze
Eiser / verzoeker
Eiser (naam geanonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
Gedaagden (namen geanonimiseerd), wonende in Suriname
De vordering van € 532.800 is volledig afgewezen wegens verjaring; eiser is veroordeeld tot betaling van € 9.103 aan proceskosten.
- De forumkeuze in de schuldbekentenissen voor de rechter in Amsterdam is geldig op grond van artikel 25 Brussel I bis-Verordening, ook nu gedaagden in Suriname wonen.
- Nederlands recht is van toepassing omdat de kenmerkende prestatie, de geldverstrekking, is verricht door de in Nederland wonende eiser.
- De vordering uit geldlening kent een verjaringstermijn van vijf jaar; een langere termijn op grond van een notariële vastlegging is niet aangenomen.
- De verjaring is niet gestuit, waardoor het beroep op verjaring door gedaagden slaagt en alle vorderingen worden afgewezen.
- Eiser wordt als de in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de proceskosten van € 9.103.
Samenvatting
Een man leende in 2003 en 2004 in totaal € 200.000 aan twee mensen die inmiddels in Suriname wonen. De terugbetaling liep al moeizaam toen hij in 2007 werd benaderd door iemand die hem aanbood de lening te formaliseren en zekerheid te regelen. Dat pakte verkeerd uit: via een zogenoemde schuldoverdracht belandde zijn vordering op papier bij een derde, de heer Naam3, zonder dat de geldlener daar toestemming voor had gegeven.
De man geloofde dat hij was opgelicht en startte meerdere juridische procedures. In een kort geding in 2009 hield de rechter hem de hand boven het hoofd niet: de vordering om de schuldenaren te laten betalen werd afgewezen. In 2012 startte hij een bodemprocedure tegen de derde. Uiteindelijk verklaarde het gerechtshof Amsterdam in 2016 dat de aan de schuldoverdracht ten grondslag liggende koopovereenkomst was ontbonden, waardoor de vordering op de schuldenaren in theorie weer bij de man terugkwam.
Na betekening van dat arrest in 2017 vroeg hij de schuldenaren alsnog te betalen, inclusief opgelopen rente en kosten, opgeteld tot € 532.800. De schuldenaren weigerden. Zij beriepen zich onder meer op een verklaring uit 2014, opgesteld door een Surinaamse notaris, waaruit zou blijken dat de derde de volledige schuld had ontvangen en de schuldenaren finale kwijting had verleend.
In de huidige procedure speelde eerst de vraag of de Amsterdamse rechtbank überhaupt bevoegd was, omdat de gedaagden in Suriname wonen. Die vraag beantwoordde de rechtbank bevestigend: in de schuldbekentenissen hadden partijen uitdrukkelijk afgesproken dat de rechter in Amsterdam bevoegd zou zijn. Die forumkeuze is ook geldig als partijen niet in Europa wonen. Vervolgens stelde de rechtbank vast dat Nederlands recht van toepassing is, omdat de man, die het geld heeft verstrekt, in Nederland woont en de meest kenmerkende prestatie, de geldverstrekking, door hem is geleverd.
Het meest verstrekkende verweer van de schuldenaren was dat de vordering was verjaard. De rechtbank gaf hen daarin gelijk. Voor een gewone geldlening geldt een verjaringstermijn van vijf jaar. De man voerde aan dat de vordering in 2008 was vastgelegd in een notariële akte, waardoor een langere termijn van twintig jaar zou gelden, maar de rechtbank zag daarvoor geen juridische grondslag. Ook was de verjaring niet tijdig gestuit, dat wil zeggen dat er geen geldige rechtshandeling was waarmee de termijn opnieuw was gaan lopen.
De rechtbank wees de vorderingen van de man volledig af en veroordeelde hem in de proceskosten ten bedrage van € 9.103, te vermeerderen met nakosten.
Betrokken advocaten
mr. C.J. Dreef
gedaagden
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:2538, Gerechtshof Amsterdam, 26-09-2025, 200.336.655
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2025:9465, Rechtbank Den Haag, 20-05-2025, C/09/684782 / KG ZA 25-418
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:72, Gerechtshof Amsterdam, 14-01-2025, 200.326.973/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2021:15277, Rechtbank Den Haag, 29-12-2021, C/09/605054 / HA ZA 21-11
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Internationaal PrivaatrechtZaaknummer
C/13/718022 / HA ZA 22-421
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. R.C.J. Elte-Hamming
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 januari 2016 draaide een Letse automobilist in Amsterdam met zijn auto om, door een u-turn te maken, op de weg richting het Centraal Station. Op het moment dat die draai bijna voltooid was, kwam een Nederlandse bestuurder aanrijden. Hij week naar rechts uit en reed daarbij drie voetgangers aan: een Israëlisch echtpaar en een Engelse man. Alle drie raakten gewond, de Engelse man zeer ernstig. Achmea, de WAM-verzekeraar van de Nederlandse bestuurder, nam de schaderegeling op zich. De schade van de twee Israëlische voetgangers (€ 31.514,23) werd volledig afgewikkeld en door het Nederlands Bureau Motorrijtuigenverzekeraars, als vertegenwoordiger van de Letse verzekeraar, aan Achmea terugbetaald. Met de zwaargewonde Engelsman sloot Achmea op 5 januari 2021 een schikking voor € 2.131.060,91. Dat bedrag wil Achmea nu verhalen op de Letse verzekeraar Baltijas Aprodsinasana Nams AAS (BAN) en op de Letse bestuurder, die in Duitsland woont. Achmea vraagt de rechtbank Amsterdam om vast te stellen dat zij hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en om hen te veroordelen tot betaling van dat bedrag. Dit vonnis gaat nog niet over die vordering zelf, maar over een voorvraag: mag de Amsterdamse rechter de zaak wel behandelen? BAN en de bestuurder stellen van niet. Volgens hen is er geen bevoegdheidsregel waarop de Nederlandse rechter kan steunen. Zij voeren aan dat Achmea zelf geen onrechtmatige daad is aangedaan: het ongeval trof de voetgangers, en Achmea betaalde op grond van haar verzekeringsovereenkomst, een contractuele verplichting. Daarnaast stelt BAN dat zij niet bij het ongeval aanwezig was en dat haar verplichtingen voortvloeien uit de verzekeringsovereenkomst met de bestuurder. De rechtbank toetst de bevoegdheid aan de Brussel I bis-Verordening, de Europese regeling voor internationale bevoegdheid in burgerlijke zaken. De hoofdregel, de rechter van de woonplaats van de gedaagde, helpt Achmea niet, want de gedaagden wonen of zijn gevestigd in Letland en Duitsland. Wel bevat de verordening een bijzondere regel voor verbintenissen uit onrechtmatige daad: dan is ook de rechter bevoegd van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU gaat het daarbij zowel om de plaats waar de schade intrad als om de plaats van de gebeurtenis die de schade veroorzaakte. De rechtbank oordeelt dat Achmea zich daarop kan beroepen. Haar vordering is een regresvordering: zij verhaalt wat zij heeft betaald op de partij die volgens haar uiteindelijk voor de schade moet opdraaien. Zo'n vordering is afgeleid van de vordering uit onrechtmatige daad, en de aard van die vordering verandert niet doordat een ander haar overneemt of erin treedt. De bijzondere bevoegdheidsregel blijft daarom aan de vordering verbonden. Ook de rechtspraak van het Hof van Justitie sluit hierbij aan: een vordering valt buiten de contractuele sfeer als voor de beoordeling van de verweten gedraging de verzekeringsovereenkomst niet hoeft te worden uitgelegd. Achmea verwijt BAN in de kern dezelfde gedraging als de bestuurder, namelijk het ongeoorloofde manoeuvre in Amsterdam, en niet een schending van de verzekeringsovereenkomst. Dat die gedraging in Amsterdam plaatsvond, is niet in geschil. Voor de vordering tegen de bestuurder zelf geldt hetzelfde: ook die is een regresvordering die kan aansluiten bij de vordering uit onrechtmatige daad waar zij van is afgeleid. De rechtbank Amsterdam is dus voor beide vorderingen bevoegd. De rechtbank wijst de vorderingen tot onbevoegdverklaring af. BAN en de bestuurder moeten elk de proceskosten in het incident van Achmea betalen, begroot op € 842,00 per gedaagde. De hoofdzaak gaat verder: BAN en de bestuurder mogen op 23 december 2026 een conclusie van antwoord indienen.
Fixico, een Amsterdams bedrijf dat schadeherstel voor auto's bemiddelt, sleepte een Frans garagebedrijf voor de Amsterdamse kantonrechter. MM Autos uit Romainville, bij Parijs, had via het platform van Fixico offertes geplaatst in 2022 en 2023, maar volgens Fixico bleven facturen onbetaald. MM Autos kwam niet opdagen bij de rechtbank. De eerste vraag was of een Amsterdamse rechter zich over een geschil met een Frans bedrijf mocht buigen. In de algemene voorwaarden van Fixico staat dat de rechter van de vestigingsplaats van Fixico bevoegd is. Bij een tussenvonnis van 16 juli 2026 liet de kantonrechter Fixico bewijzen dat MM Autos die voorwaarden daadwerkelijk had aanvaard. Fixico leverde printscreens aan: een schadehersteller kan pas een offerte indienen na het plaatsen van een vinkje bij de tekst 'J'accepte les termes et conditions', met een link naar de algemene voorwaarden. De printscreens stammen uit 2024 en 2026, maar Fixico stelde dat het proces in 2022 en 2023 hetzelfde werkte. De kantonrechter vond daarmee vaststaan dat MM Autos had ingestemd met de keuze voor de Amsterdamse rechter en achtte zich bevoegd. Ook het toepasselijk recht kwam aan bod. De algemene voorwaarden sluiten het Weens Koopverdrag, het internationale verdrag over koopovereenkomsten, uitdrukkelijk uit. Daarom is Nederlands recht van toepassing. Op de inhoud was het kort. Omdat MM Autos zich niet verweerde, vond de kantonrechter de vordering niet onrechtmatig of ongegrond. Fixico kreeg ook de gevraagde vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten, omdat zij voldoende had onderbouwd dat er incassowerkzaamheden zijn verricht. MM Autos moet daarnaast de proceskosten van Fixico betalen. Daartoe rekent de kantonrechter ook € 370,08 aan vertaalkosten voor de dagvaarding. Bij grensoverschrijdende geschillen mogen taalbarrières volgens de rechter niet in de weg staan aan de toegang tot de rechter. Op grond van de Betekeningsverordening mag de aanvrager de vertaling laten maken, waarna de rechter de kosten op de verliezer kan verhalen. De kantonrechter veroordeelt MM Autos tot betaling van € 9.254,05 aan Fixico, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de onderliggende facturen. Daar komt € 837,70 aan buitengerechtelijke kosten bij. De proceskosten zijn begroot op € 1.634,48, met wettelijke rente als MM Autos niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat Fixico het direct kan laten uitvoeren. Wat Fixico meer of anders vroeg, wijst de kantonrechter af.