Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBAMS:2023:968, Rechtbank Amsterdam, 23-02-2023, C/13/728101 / KG ZA 23-25 — RBAMS:2023:968

Samenvatting

KG vordering tot het staken van inbreuk op het auteursrecht van eiseres toegewezen. Kwestie betreft sjaals. Bloemmotief en ruitmotief van steentjes op de sjaals zijn nagenoeg identiek.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. H. Maatjes

eiser

The Legal Group, AMSTERDAM

47 uitspraken

mr. N. Noordmans te Amsterdam

eiser

Betrokken rechters

mr. R.A. Dudok van Heel

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/13/728101 / KG ZA 23-25

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBAMS:2026:11138
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBAMS:2026:10914
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBAMS:2026:9818
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechtbank Amsterdam gebiedt man gebruik van gestolen klantenbestand TMU te staken

Een bedrijf dat cursussen verkoopt over aandelenhandel, The Matrix Unlocked Management Consultancy (TMU), stapte naar de rechter nadat een concurrent een e-mail had gestuurd naar een groot deel van haar klantenbestand. De afzender bleek een voormalig zakenrelatie van TMU-eigenaar te zijn. De gedaagde had via een anonieme aanbieder een bestand met circa 18.000 e-mailadressen gedownload, zonder te betalen en zonder de herkomst te controleren. Hij stuurde daarmee een commerciële e-mail waarin hij zichzelf omschreef als 'the mentor of your mentor', een verwijzing naar een eerdere samenwerking met de TMU-eigenaar. Een gerechtsdeurwaarder stelde vast dat 64 van de 66 personen die de e-mail hadden ontvangen en dat bij TMU meldden, voorkwamen in het klantenbestand van TMU. Elf personen verklaarden bovendien dat het e-mailadres waarop de boodschap binnenkwam uitsluitend bij TMU bekend was. Een voormalig opdrachtnemer van TMU bleek eind 2025 grote hoeveelheden bedrijfsinformatie te hebben ontvreemd, waaronder het klantenbestand. Na het versturen van de commerciële e-mail realiseerde de gedaagde zich enkele uren later dat het gebruik van het anonieme bestand niet verstandig was geweest. Hij stelde het bestand direct te hebben verwijderd. TMU reageerde vervolgens met een eigen e-mailcampagne aan 38.080 adressen, waarin zij ontvangers informeerde dat hun persoonsgegevens zonder toestemming waren gebruikt en hen vroeg de ontvangen e-mail door te sturen als bewijs. De gedaagde vorderde in een tegenvordering dat TMU zou worden verboden om hem publiekelijk als AVG-inbreukmaker of datadief te bestempelen, en eiste rectificatie en een voorschot op schadevergoeding van € 10.000. Zijn redenering was dat TMU hem zonder voldoende feitelijke basis in een kwaad daglicht stelde. De voorzieningenrechter oordeelde dat de gedaagde onrechtmatig had gehandeld. Door een waardevol klantenbestand van een concurrent te gebruiken zonder enige controle naar de herkomst, had hij willens en wetens het risico aanvaard inbreuk te maken op de rechten van TMU. Het verweer dat hij niet wist dat het om TMU's bestand ging, overtuigde niet: als ingevoerd vakgenoot in dezelfde markt had hij moeten begrijpen dat zo'n bestand een commerciële waarde vertegenwoordigde. De vorderingen tot vernietiging van het bestand en tot opgave van de herkomst wees de rechter af, omdat de gedaagde ter zitting zelf had verklaard het bestand te hebben verwijderd en de herkomst al had toegelicht. De tegenvordering sneuvelde eveneens: de uitlatingen van TMU in haar e-mail hadden voldoende feitelijke basis, en de vrijheid van meningsuiting van TMU woog zwaarder dan het reputatiebelang van de gedaagde, mede omdat die in zijn eigen e-mail de naam van de TMU-eigenaar ook niet had ontzien. De rechter beval de gedaagde het gebruik van het klantenbestand van TMU volledig te staken en schriftelijk opgave te doen van de uitgevoerde marketingactiviteiten en de daarmee behaalde omzet en winst. Bij overtreding geldt een dwangsom van € 20.000 per dag, met een maximum van € 500.000. Omdat de gedaagde sommatiebrieven bewust had genegeerd en het klantenbestand, een bedrijfsgeheim, onrechtmatig had gebruikt, werden de proceskosten op basis van de werkelijke kosten begroot. De rechter mattigde het gevorderde bedrag van € 26.455,75 tot € 18.000 aan advocaatkosten, wat samen met griffierecht, dagvaardingskosten en nakosten neerkomt op een proceskostenveroordeling van € 19.049,57.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Goldbergh verliest auteursrechtstrijd over ski-jassen, maar Lidl moet wel dwangsom betalen

Goldbergh, een Nederlands bedrijf gespecialiseerd in skikleding, stapte naar de rechter omdat supermarktketen Lidl ski-jassen verkocht die sterk leken op Goldberghs eigen 'Bombardino'-jassen. Die jassen — verkrijgbaar in goud, zwart en zilver — zijn een herkenbaar onderdeel van het merk. Lidl bood onder de naam 'Crivit Glamour' vergelijkbare jassen aan, geproduceerd door het Duitse bedrijf Juritex. Goldbergh vorderde een verbod, schadevergoeding en afdracht van winst. De rechtbank Amsterdam moest beoordelen of de combinatie van uiterlijke kenmerken van de Bombardino-jassen auteursrechtelijk beschermd is. Goldbergh claimde bescherming voor een reeks elementen: het korte bombermodel met doorgestikte horizontale banen, de hoge 'bulky' kraag met vaste capuchon, de contrasterende zwarte ritsen en elastieken band, en diverse details aan de binnenzijde. Geen van deze elementen werd individueel beschermd; de vraag was of de combinatie ervan origineel genoeg was. De rechtbank oordeelde van niet. De meeste elementen zijn technisch bepaald of zo alledaags dat er geen sprake is van een vrije, creatieve keuze. Elementen als de doorgestikte banen, de capuchon met rits en de brede tailleband komen al jaren voor in talloze ski-jassen van andere merken. De enige elementen die de rechtbank als werkelijk creatief beschouwde — het 'Goldbergh'-label op de taille en een zwarte ster op de capuchon — zijn juist niet overgenomen in de Crivit-jassen. Daarmee ontbreekt de kern van een geslaagd auteursrechtberoep: herkenbare overname van de creatieve elementen. De rechtbank verwierp ook het subsidiaire beroep op slaafse nabootsing. Daarvoor is vereist dat een product een 'eigen gezicht' heeft op de markt. Dat kon Goldbergh niet aantonen. Uit de door beide partijen aangedragen voorbeelden bleek juist dat de markt al jaren overspoeld wordt met gelijksoortige gouden, zwarte en witte ski-jassen. De Bombardino-jassen onderscheiden zich daarin onvoldoende om als herkenbaar en iconisch te worden aangemerkt — althans niet op basis wat Goldbergh aanvoerde. Een apart onderdeel van de zaak draaide om een eerder verkregen ex parte beschikking. Goldbergh had vlak na ontdekking van de Crivit-jassen een spoedmaatregel verkregen bij de voorzieningenrechter: Lidl moest binnen zes uur alle reclame staken, op straffe van €20.000 per dag. Uit onderzoek bleek dat Lidl deze termijn niet volledig had nageleefd: zowel op de website als in een fysieke winkel waren de jassen nog zichtbaar na het verstrijken van de termijn. Lidl betoogde dat het om marginale overtredingen ging en dat het niet eerlijk is de dwangsom op te eisen nu er achteraf geen auteursrechtinbreuk blijkt te zijn. De rechtbank ging daarin niet mee. Ook een kleine overtreding — een jas zichtbaar op een productpagina van een ander product, of een folder die nog veertig minuten te lang in een winkelrek lag — telt als niet-nakoming van het bevel. Van een grote retailer als Lidl, met meer dan 440 filialen, mag worden verwacht dat zij een systeem heeft om rechterlijke bevelen snel na te leven. Bovendien wist Lidl al twee dagen vóór de beschikking dat actie dreigde. Het verzoek om de dwangsom als misbruik van bevoegdheid of disproportioneel aan te merken, wees de rechtbank van de hand. Al met al verliest Goldbergh de hoofdzaak volledig: geen auteursrechtinbreuk, geen slaafse nabootsing, geen verbod op de Crivit-jassen. Goldbergh wordt ook veroordeeld in de proceskosten van Lidl en Juritex, begroot op ruim €15.994. Lidl moet echter alsnog de verbeurde dwangsom van €20.000 aan Goldbergh betalen wegens de niet-tijdige naleving van de eerder opgelegde beschikking.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht