Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2024:1200Civiel Recht; Verbintenissenrecht

ECLI:NL:RBAMS:2024:1200, Rechtbank Amsterdam, 06-03-2024, C/13/735917 / HA ZA TSV1 23-614 — RBAMS:2024:1200

Samenvatting

Rekening en verantwoording. Kosten voor rechtsbijstand in eigen ontslagprocedure komen voor rekening van executeur. Voor betalingen van facturen van eigen vennootschap, had executeur erfgenamen moeten betrekken.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. A.C. Kool

eiser

Brenner Advocaten, AMSTERDAM

93 uitspraken
mr. R.A. Moonen

gedaagde

Pellicaan Advocaten, AMSTERDAM

20 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/13/735917 / HA ZA TSV1 23-614

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. R.H.C. van Harmelen
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter dwingt school tot betaling van € 18.889 na te late opzegging van drie jaar lopend softwarecontract

Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door. Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar. Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten. De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing. Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg. Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'. Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd. De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Verhuurder moet huurder badkamer geven, ontruiming wisselwoning afgewezen

Een huurder in Amsterdam woont sinds 2023 in een wisselwoning omdat zijn eigen woning op de tweede etage van een pand werd verbouwd. Zijn verhuurder, Great Peninsula Services, wil dat hij terugkeert en eist in kort geding ontruiming van zowel de wisselwoning als de huurwoning. De huurder weigert terug te verhuizen, omdat zijn woning geen bruikbare badkamer, toilet en stromend water heeft. De voorgeschiedenis loopt via meerdere rechters. In 2024 bepaalde de kantonrechter dat de verhuurder de woningen geschikt moest maken voor bewoning en dat de huurders niet uit de wisselwoning mochten worden gezet zolang ze niet waren teruggekeerd. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis. De bovenburen op de eerste etage verhuisden in 2025 terug. De huurder bezocht zijn woning in juni 2025 en schreef de verhuurder dat de woning nog niet klaar was. Daarop kwam geen reactie. In 2026 werd hij meermaals gesommeerd de wisselwoning te verlaten, zonder dat hij zijn woning vooraf mocht bekijken. De verhuurder voerde aan dat de huurder had toegezegd uiterlijk 10 september 2026 terug te keren. De kantonrechter volgt dat niet. Bij de bezichtiging in juni 2025 kreeg de huurder op de tweede etage een nieuwe badkamer met werkende kranen te zien, en niemand zei dat hij die niet mocht gebruiken. Later bleek de deur naar die badkamer dichtgemaakt met een gipsplaat. Bovendien liet de verhuurder hem pas in zijn woning kijken nadat hij de gewenste toezegging had gedaan. Daarom slaagt zijn beroep op dwaling en is de toezegging terecht vernietigd. Ook vindt de rechter dat de huurder niet in strijd met goed huurderschap handelt. Door de verbouwing liggen de gedeelde badkamer en het toilet op de eerste etage nu achter de voordeur van de buurman, die verklaarde ze niet te willen delen. In de huurwoning zelf is geen stromend water meer, terwijl dat er voorheen wel was, en er hangen leidingen voor verwarming zonder radiatoren. De stelling van de verhuurder dat de badkamer op de tweede etage niet vergund is, onderbouwt zij niet met een afwijzing of een verklaring van een architect. Volgens de rechter komt dit risico voor rekening van de verhuurder. De schadevergoeding voor de huur van de wisselwoning wijst de rechter af, mede omdat die huur door een dochtervennootschap is aangegaan en niet is gebleken dat de huurder de woning moest verlaten. In reconventie vordert de huurder toegang tot de badkamer op de tweede etage. De rechter wijst dat toe: de verhuurder moet binnen vijf dagen een deur en kozijn plaatsen en toilet, wastafel en douche aansluiten, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 20.000. De verhuurder betaalt ook de proceskosten: € 1.009 in conventie en € 432,50 in reconventie.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Kantonrechter wijst achterstand van € 16.874 af: opslagbedrijf rekende oneerlijk meer dan afgesproken

Een vrouw uit de regio Amsterdam huurde in 2019 via de website van Inbox Storage een opslagruimte van 13 m³ voor € 155 per maand. In de bevestigingsmail stond dat de prijs inclusief een gratis basisverzekering was en dat er geen prijsverhogingen zouden plaatsvinden. In november 2019 breidde Inbox Storage de ruimte uit naar 30 m³ en berekende daarvoor een eenmalig bedrag van € 251. De vrouw bleef daarna € 155 per maand betalen. Vanaf 2022 betaalde zij niet meer per maand, maar op 26 oktober 2022 maakte zij nog € 3.100 over. Inbox Storage eiste van de vrouw € 16.874,52 aan achterstallige betalingen. Volgens het bedrijf was de prijs inmiddels € 396,80 per maand. Daarnaast wilde Inbox Storage dat de overeenkomst werd ontbonden en dat de vrouw de opslagruimte binnen tien dagen zou ontruimen. Het bedrijf noemde de overeenkomst primair een huurovereenkomst en subsidiair een bewaarnemingsovereenkomst. De vrouw voerde aan dat zij had afgesproken € 155 per maand te betalen, zonder prijsverhogingen en inclusief basisverzekering, en dat zij alles had betaald. De kantonrechter stelde eerst vast of de overeenkomst een consumentenovereenkomst was, want dan moet de rechter die uit zichzelf toetsen aan het consumentenrecht. Inbox Storage beweerde pas tijdens de zitting dat het om een zakelijke overeenkomst ging. De vrouw gebruikte de opslag voor haar persoonlijke spullen. Dat de overeenkomst op haar artiestennaam stond, was volgens de rechter onvoldoende: zij legde uit dat dit haar geboortenaam is, en de handelsnaam van haar eenmanszaak in het handelsregister was een andere. Een microfoon tussen de spullen veranderde daar niets aan, omdat de foto's vooral inboedel lieten zien. Dat in het bestelproces het vakje 'zakelijk' was aangevinkt, vond de rechter ook niet genoeg, omdat naar alle omstandigheden moet worden gekeken. Vervolgens oordeelde de kantonrechter dat Inbox Storage een oneerlijke handelspraktijk had gepleegd. De prijs was eenzijdig verhoogd, terwijl de vrouw vooraf niet was verteld dat dat kon en welke kosten daarbij hoorden. De mail met 'geen prijsverhogingen' wekte bij een gemiddelde consument de verwachting dat de afgesproken prijs gelijk zou blijven. Dat die zin volgens Inbox Storage alleen de prijs per m³ betrof, stond er niet in. Bovendien rekende Inbox Storage vanaf september 2025 € 39,47 per maand voor verzekering, terwijl de basisverzekering was toegezegd. Het bedrijf gaf tijdens de zitting zelf toe dat dit niet had gemogen. Ook de algemene voorwaarden bevatten volgens de rechter oneerlijke bedingen. Het prijswijzigingsbeding (CPI-index plus 4 procent) verstoort het evenwicht tussen consument en bedrijf. Het beding over wettelijke handelsrente en incassokosten kan ertoe leiden dat een consument meer betaalt dan wettelijk is toegestaan. En het recht van de consument om bij een prijsverhoging te ontbinden wordt in artikel 6.5 uitgesloten. Daar komt bij dat Inbox Storage maar één van de meerdere genoemde sets voorwaarden had overgelegd, en onder een andere titel dan in de bestelbevestiging. Omdat Inbox Storage in strijd met de professionele toewijding had gehandeld, is de overeenkomst vernietigbaar. De vrouw gaf aan de overeenkomst te willen vernietigen en dat werd erkend. Daardoor moet Inbox Storage haar spullen teruggeven en heeft het bedrijf niets meer van haar te vorderen. De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde Inbox Storage in de proceskosten van € 50 aan verletkosten voor de vrouw.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Kantonrechter: huurprijs blijft geliberaliseerd, maar jaarlijkse verhoging vervalt; verhuurster betaalt € 562 terug

Sinds juni 2019 huren twee huurders een woning in Amsterdam. Hun huurprijs begon in 2019 op € 1.395 per maand en liep via twee nieuwe contracten op naar € 1.590 per maand vanaf 1 juni 2023. Op 1 juli 2024 verhoogde de verhuurster de huur naar € 1.660,23 en een jaar later naar € 1.721,61. Een van de huurders vond de huur te hoog. Hij stelde voor de kale huurprijs per 1 juli 2025 te verlagen van € 1.345 naar € 800,71 per maand, uitgaande van 128 woningwaarderingspunten. De huurcommissie ging in maart 2026 grotendeels met de huurders mee. Zij waardeerde de woning op 130 punten en stelde de kale huurprijs vast op € 813,91 per maand. Het energielabel D dat de verhuurster in november 2025 had laten registreren, telde zij niet mee, omdat het pas na de voorgestelde ingangsdatum was geregistreerd. De verhuurster legde de zaak daarna aan de kantonrechter voor. Volgens haar komt de woning met dat label op 159 punten en valt zij in de vrije sector, zodat de contractuele huurverhogingen gelden. De huurders wilden juist bevestigd zien dat de huur € 813,91 bedraagt en eisten het te veel betaalde terug. De kantonrechter volgde de huurcommissie niet. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van deze rechtbank van 12 mei 2026 en naar de Hoge Raad (uitspraak van 30 juni 2023). Een energielabel dat na de peildatum is geregistreerd telt mee, mits duidelijk is dat de toestand van de woning niet is veranderd en het label beschikbaar was toen de huurcommissie besliste. De verhuurster had het label al op 7 november 2025 doorgestuurd, ruim voor de zitting. Zij toonde met het eerdere label D uit 2017 en met foto's van de woning aan dat de energieprestatie gelijk was gebleven. De huurders brachten daar te weinig tegenin. Zij noemden alleen werk aan de verwarming en de standleidingen na een lekkage, zonder aan te geven dat dit de energieprestatie veranderde. Met het label komt de woning op 159 punten. Daarmee lag de aanvangshuur van € 1.590 per 1 juni 2023 ruim boven de toenmalige liberalisatiegrens van € 808,06. De huurprijs is daarom geliberaliseerd, en dat blijft volgens het overgangsrecht van de Wet betaalbare huur zo voor contracten van vóór 1 juli 2024. Het voorstel tot huurverlaging is dan niet redelijk. De verhuurster verloor wel op het punt van de verhogingen. Zij baseerde die op een indexeringsbeding in de algemene bepalingen, maar legde die bepalingen niet over. Omdat de huurovereenkomst met consumenten is gesloten, moet de rechter zo'n beding ambtshalve toetsen aan het consumentenrecht. Dat kon nu niet, dus liet hij het beding buiten toepassing. De huurders hadden in een e-mail van 20 mei 2025 wel erkend dat de huur € 1.660,23 bedroeg, maar volgens de kantonrechter berustte die erkenning op het beding en was het geen afzonderlijke afspraak. De huur bleef dus € 1.590 per maand, ook per 1 juli 2024 en 1 juli 2025. Over de maanden juli 2025 tot en met februari 2026 betaalden de huurders € 13.282,17 in plaats van € 12.720, zodat zij € 562,17 te veel betaalden. Voor de periode daarna ontbraken betalingsstukken, en wettelijke rente wees de rechter af omdat de huurders geen verzuim hadden aangetoond. De kantonrechter verklaarde voor recht dat de kale huurprijs per 1 juli 2024 en per 1 juli 2025 € 1.590 per maand bedraagt. Hij veroordeelde de verhuurster tot terugbetaling van € 562,17, uitvoerbaar bij voorraad. De gevorderde huurachterstand van € 373,31 en de lopende huur van € 1.721,61 wees hij af, evenals de verklaring voor recht van de huurders dat de huur € 813,91 bedraagt. De proceskosten in conventie en reconventie zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBAMS:2026:11120
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht