Rechtbank Amsterdam verklaart zich onbevoegd in geschil tussen Xaasy B.V. en Graphcore over AI-cloudpartnership — RBAMS:2024:5950
Internationaal bevoegdheidsincident bij geschil over afgebroken onderhandelingen en vermeend AI-cloudpartnerschap
Eiser / verzoeker
Xaasy B.V. (handelend als HyperAI)
Verweerder / gedaagde
Graphcore Ltd.
Rechtbank Amsterdam verklaart zich onbevoegd om van de vorderingen van HyperAI kennis te nemen en veroordeelt HyperAI in de proceskosten van € 7.880.
- De rechtbank oordeelt dat geen sprake is van een overeenkomst tussen HyperAI en Graphcore: Graphcore nam nooit vrijwillig een verbintenis op zich, en de uitgewisselde documenten bevestigen dat partijen nog onderhandelden.
- De koopovereenkomst voor de hardware werd gesloten met wederverkoper Boston, niet met Graphcore, zodat ook op die basis geen verbintenis met Graphcore bestond.
- Voor de grondslag onrechtmatige daad wegens afgebroken onderhandelingen geldt het Verenigd Koninkrijk als plaats van het schadeveroorzakende feit, omdat Graphcore het beslissende bericht daar ontving.
- De rechtbank verklaart zich onbevoegd op zowel de primaire (overeenkomst) als de subsidiaire (onrechtmatige daad) grondslag.
- HyperAI wordt veroordeeld in de proceskosten van € 7.880, te vermeerderen met wettelijke rente bij niet-tijdige betaling.
Samenvatting
Het Amsterdamse AI-bedrijf Xaasy B.V., dat onder de naam HyperAI opereert, sleepte het Britse chipbedrijf Graphcore Ltd. voor de rechtbank Amsterdam. HyperAI was ervan overtuigd dat partijen een samenwerking waren overeengekomen voor een gezamenlijk cloudplatform op basis van Graphcore-hardware. Graphcore betwistte echter niet alleen het bestaan van zo'n overeenkomst, maar ook dat de Nederlandse rechter bevoegd was om over het geschil te oordelen.
De aanleiding voor het conflict was de aankoop van vier M2000-servers door HyperAI in 2022, voor een totaalbedrag van ruim € 121.000. HyperAI kocht die hardware niet rechtstreeks bij Graphcore, maar bij de Duitse wederverkoper Boston Server & Storage Solutions GmbH. HyperAI presenteerde zich op LinkedIn als "Europe's first AI only cloud" met een verwijzing naar Graphcore-technologie, een bericht dat een medewerker van Graphcore vervolgens deelde. HyperAI zag dat als bevestiging van een gezamenlijk partnerschap.
Graphcore ontkende dat standpunt. In december 2022 liet een medewerker van Graphcore telefonisch weten dat er nooit sprake was geweest van een partnerschap. De partijen wisselden daarna uitgebreid documenten uit, waaronder een heads of terms en een Memorandum of Understanding, maar kwamen er niet uit. HyperAI wilde een vergaande cloud-samenwerking met inkomstendeling; Graphcore wilde hooguit technische ondersteuning bieden bij het gebruik van de hardware. In februari 2023 vroeg HyperAI om terugname van de hardware en vergoeding van haar kosten.
Voor de rechter draaide het in dit stadium van de procedure uitsluitend om de vraag of de rechtbank Amsterdam überhaupt bevoegd was. Dat is een zogeheten bevoegdheidsincident: een tussentijdse beslissing over de vraag of de zaak inhoudelijk bij deze rechtbank kan worden behandeld.
Op de primaire grondslag, de overeenkomst, oordeelde de rechtbank dat onvoldoende was gebleken dat Graphcore ooit een bindende verplichting jegens HyperAI op zich had genomen. De e-mails bevatten geen concrete toezeggingen, de hardware werd gekocht bij een derde partij, en uit de uitgewisselde documenten bleek juist dat HyperAI zelf ook ervan uitging dat er nog geen bindende afspraken lagen. Zonder bewezen overeenkomst kon de rechtbank geen rechtsmacht ontlenen aan de regel dat de Nederlandse rechter bevoegd is als de overeenkomst in Nederland moest worden uitgevoerd.
Op de subsidiaire grondslag, onrechtmatige daad wegens het afbreken van onderhandelingen, onderzocht de rechtbank waar het schadeveroorzakende feit had plaatsgevonden. De rechtbank stelde vast dat Graphcore de onderhandelingen pas definitief beëindigde nadat HyperAI op 8 februari 2023 schriftelijk vroeg om terugname van de hardware. Dat bericht ontving Graphcore op haar kantoor in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee lag de plaats van het schadeveroorzakende feit in het Verenigd Koninkrijk, niet in Nederland. De Nederlandse rechter was dus ook voor deze grondslag niet bevoegd.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd om van de vorderingen van HyperAI kennis te nemen en veroordeelde HyperAI in de proceskosten van Graphcore, begroot op € 7.880, te vermeerderen met de wettelijke rente als dat bedrag niet binnen veertien dagen wordt betaald.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:1438, Gerechtshof Amsterdam, 03-06-2025, 200.335.815/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:950, Gerechtshof Amsterdam, 08-04-2025, 200.328.121/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:953, Gerechtshof Amsterdam, 08-04-2025, 200.331.988/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:954, Gerechtshof Amsterdam, 08-04-2025, 200.331.962/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Internationaal PrivaatrechtZaaknummer
C/13/745559 / HA ZA 24-89
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr.drs. L. Voetelink
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 januari 2016 draaide een Letse automobilist in Amsterdam met zijn auto om, door een u-turn te maken, op de weg richting het Centraal Station. Op het moment dat die draai bijna voltooid was, kwam een Nederlandse bestuurder aanrijden. Hij week naar rechts uit en reed daarbij drie voetgangers aan: een Israëlisch echtpaar en een Engelse man. Alle drie raakten gewond, de Engelse man zeer ernstig. Achmea, de WAM-verzekeraar van de Nederlandse bestuurder, nam de schaderegeling op zich. De schade van de twee Israëlische voetgangers (€ 31.514,23) werd volledig afgewikkeld en door het Nederlands Bureau Motorrijtuigenverzekeraars, als vertegenwoordiger van de Letse verzekeraar, aan Achmea terugbetaald. Met de zwaargewonde Engelsman sloot Achmea op 5 januari 2021 een schikking voor € 2.131.060,91. Dat bedrag wil Achmea nu verhalen op de Letse verzekeraar Baltijas Aprodsinasana Nams AAS (BAN) en op de Letse bestuurder, die in Duitsland woont. Achmea vraagt de rechtbank Amsterdam om vast te stellen dat zij hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en om hen te veroordelen tot betaling van dat bedrag. Dit vonnis gaat nog niet over die vordering zelf, maar over een voorvraag: mag de Amsterdamse rechter de zaak wel behandelen? BAN en de bestuurder stellen van niet. Volgens hen is er geen bevoegdheidsregel waarop de Nederlandse rechter kan steunen. Zij voeren aan dat Achmea zelf geen onrechtmatige daad is aangedaan: het ongeval trof de voetgangers, en Achmea betaalde op grond van haar verzekeringsovereenkomst, een contractuele verplichting. Daarnaast stelt BAN dat zij niet bij het ongeval aanwezig was en dat haar verplichtingen voortvloeien uit de verzekeringsovereenkomst met de bestuurder. De rechtbank toetst de bevoegdheid aan de Brussel I bis-Verordening, de Europese regeling voor internationale bevoegdheid in burgerlijke zaken. De hoofdregel, de rechter van de woonplaats van de gedaagde, helpt Achmea niet, want de gedaagden wonen of zijn gevestigd in Letland en Duitsland. Wel bevat de verordening een bijzondere regel voor verbintenissen uit onrechtmatige daad: dan is ook de rechter bevoegd van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU gaat het daarbij zowel om de plaats waar de schade intrad als om de plaats van de gebeurtenis die de schade veroorzaakte. De rechtbank oordeelt dat Achmea zich daarop kan beroepen. Haar vordering is een regresvordering: zij verhaalt wat zij heeft betaald op de partij die volgens haar uiteindelijk voor de schade moet opdraaien. Zo'n vordering is afgeleid van de vordering uit onrechtmatige daad, en de aard van die vordering verandert niet doordat een ander haar overneemt of erin treedt. De bijzondere bevoegdheidsregel blijft daarom aan de vordering verbonden. Ook de rechtspraak van het Hof van Justitie sluit hierbij aan: een vordering valt buiten de contractuele sfeer als voor de beoordeling van de verweten gedraging de verzekeringsovereenkomst niet hoeft te worden uitgelegd. Achmea verwijt BAN in de kern dezelfde gedraging als de bestuurder, namelijk het ongeoorloofde manoeuvre in Amsterdam, en niet een schending van de verzekeringsovereenkomst. Dat die gedraging in Amsterdam plaatsvond, is niet in geschil. Voor de vordering tegen de bestuurder zelf geldt hetzelfde: ook die is een regresvordering die kan aansluiten bij de vordering uit onrechtmatige daad waar zij van is afgeleid. De rechtbank Amsterdam is dus voor beide vorderingen bevoegd. De rechtbank wijst de vorderingen tot onbevoegdverklaring af. BAN en de bestuurder moeten elk de proceskosten in het incident van Achmea betalen, begroot op € 842,00 per gedaagde. De hoofdzaak gaat verder: BAN en de bestuurder mogen op 23 december 2026 een conclusie van antwoord indienen.
Fixico, een Amsterdams bedrijf dat schadeherstel voor auto's bemiddelt, sleepte een Frans garagebedrijf voor de Amsterdamse kantonrechter. MM Autos uit Romainville, bij Parijs, had via het platform van Fixico offertes geplaatst in 2022 en 2023, maar volgens Fixico bleven facturen onbetaald. MM Autos kwam niet opdagen bij de rechtbank. De eerste vraag was of een Amsterdamse rechter zich over een geschil met een Frans bedrijf mocht buigen. In de algemene voorwaarden van Fixico staat dat de rechter van de vestigingsplaats van Fixico bevoegd is. Bij een tussenvonnis van 16 juli 2026 liet de kantonrechter Fixico bewijzen dat MM Autos die voorwaarden daadwerkelijk had aanvaard. Fixico leverde printscreens aan: een schadehersteller kan pas een offerte indienen na het plaatsen van een vinkje bij de tekst 'J'accepte les termes et conditions', met een link naar de algemene voorwaarden. De printscreens stammen uit 2024 en 2026, maar Fixico stelde dat het proces in 2022 en 2023 hetzelfde werkte. De kantonrechter vond daarmee vaststaan dat MM Autos had ingestemd met de keuze voor de Amsterdamse rechter en achtte zich bevoegd. Ook het toepasselijk recht kwam aan bod. De algemene voorwaarden sluiten het Weens Koopverdrag, het internationale verdrag over koopovereenkomsten, uitdrukkelijk uit. Daarom is Nederlands recht van toepassing. Op de inhoud was het kort. Omdat MM Autos zich niet verweerde, vond de kantonrechter de vordering niet onrechtmatig of ongegrond. Fixico kreeg ook de gevraagde vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten, omdat zij voldoende had onderbouwd dat er incassowerkzaamheden zijn verricht. MM Autos moet daarnaast de proceskosten van Fixico betalen. Daartoe rekent de kantonrechter ook € 370,08 aan vertaalkosten voor de dagvaarding. Bij grensoverschrijdende geschillen mogen taalbarrières volgens de rechter niet in de weg staan aan de toegang tot de rechter. Op grond van de Betekeningsverordening mag de aanvrager de vertaling laten maken, waarna de rechter de kosten op de verliezer kan verhalen. De kantonrechter veroordeelt MM Autos tot betaling van € 9.254,05 aan Fixico, vermeerderd met de wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de onderliggende facturen. Daar komt € 837,70 aan buitengerechtelijke kosten bij. De proceskosten zijn begroot op € 1.634,48, met wettelijke rente als MM Autos niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, zodat Fixico het direct kan laten uitvoeren. Wat Fixico meer of anders vroeg, wijst de kantonrechter af.