ECLI:NL:RBAMS:2024:6143, Rechtbank Amsterdam, 09-10-2024, C/13/749771 / HA ZA 24-464 — RBAMS:2024:6143
Samenvatting
Art. 6:265 BW. Eiser vordert (gedeeltelijke) ontbinding van twee bestellingen vanwege ontbreken van bepaalde eigenschappen in geleverde artikelen en niet geleverde artikelen. Gedeeltelijke ontbinding van de eerste bestelling wordt afgewezen. De artikelen die op verzoek van eiser zijn besteld, zijn door gedaagde geleverd, dus er is geen tekortkoming. De tweede bestelling kon wel worden ontbonden, terugbetalingsverplichting is erkend en factuur was reeds betaald. Vordering tot terugbetaling factuurbedrag wordt toegewezen. Vordering tot schadevergoeding wordt bij gebrek aan onderbouwing afgewezen. Proceskosten worden gecompenseerd.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechter stopt aanbesteding tweewielers: gemeente toetste fietsen op niet-kenbare eisen
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
Rechtbank wijst vordering van Sthenos Arbeidsmedisch Adviesgroep af in geschil met Gemeente Vlaardingen over facturen
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Aanbestedingsrecht
ECLI:NL:RBZWB:2026:1451, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 04-03-2026, 11462772 \ CV EXPL 24-4425
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8301, Rechtbank Amsterdam, 04-11-2025, C/13/772763 / KG ZA 25-577 (zaak 1) en C/13/773829 / KG ZA 25-634 (zaak 2)
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/13/749771 / HA ZA 24-464
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door. Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar. Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten. De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing. Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg. Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'. Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd. De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.
Een huurder in Amsterdam woont sinds 2023 in een wisselwoning omdat zijn eigen woning op de tweede etage van een pand werd verbouwd. Zijn verhuurder, Great Peninsula Services, wil dat hij terugkeert en eist in kort geding ontruiming van zowel de wisselwoning als de huurwoning. De huurder weigert terug te verhuizen, omdat zijn woning geen bruikbare badkamer, toilet en stromend water heeft. De voorgeschiedenis loopt via meerdere rechters. In 2024 bepaalde de kantonrechter dat de verhuurder de woningen geschikt moest maken voor bewoning en dat de huurders niet uit de wisselwoning mochten worden gezet zolang ze niet waren teruggekeerd. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis. De bovenburen op de eerste etage verhuisden in 2025 terug. De huurder bezocht zijn woning in juni 2025 en schreef de verhuurder dat de woning nog niet klaar was. Daarop kwam geen reactie. In 2026 werd hij meermaals gesommeerd de wisselwoning te verlaten, zonder dat hij zijn woning vooraf mocht bekijken. De verhuurder voerde aan dat de huurder had toegezegd uiterlijk 10 september 2026 terug te keren. De kantonrechter volgt dat niet. Bij de bezichtiging in juni 2025 kreeg de huurder op de tweede etage een nieuwe badkamer met werkende kranen te zien, en niemand zei dat hij die niet mocht gebruiken. Later bleek de deur naar die badkamer dichtgemaakt met een gipsplaat. Bovendien liet de verhuurder hem pas in zijn woning kijken nadat hij de gewenste toezegging had gedaan. Daarom slaagt zijn beroep op dwaling en is de toezegging terecht vernietigd. Ook vindt de rechter dat de huurder niet in strijd met goed huurderschap handelt. Door de verbouwing liggen de gedeelde badkamer en het toilet op de eerste etage nu achter de voordeur van de buurman, die verklaarde ze niet te willen delen. In de huurwoning zelf is geen stromend water meer, terwijl dat er voorheen wel was, en er hangen leidingen voor verwarming zonder radiatoren. De stelling van de verhuurder dat de badkamer op de tweede etage niet vergund is, onderbouwt zij niet met een afwijzing of een verklaring van een architect. Volgens de rechter komt dit risico voor rekening van de verhuurder. De schadevergoeding voor de huur van de wisselwoning wijst de rechter af, mede omdat die huur door een dochtervennootschap is aangegaan en niet is gebleken dat de huurder de woning moest verlaten. In reconventie vordert de huurder toegang tot de badkamer op de tweede etage. De rechter wijst dat toe: de verhuurder moet binnen vijf dagen een deur en kozijn plaatsen en toilet, wastafel en douche aansluiten, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 20.000. De verhuurder betaalt ook de proceskosten: € 1.009 in conventie en € 432,50 in reconventie.