ECLI:NL:RBAMS:2024:6347, Rechtbank Amsterdam, 16-10-2024, C/13/742628 / HA ZA 23-1055 — RBAMS:2024:6347
Samenvatting
Ontbinding van een vof van twee scheidende echtgenoten en het vaststellen van de ondernemingswaarde.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2026:29, Gerechtshof Amsterdam, 06-01-2026, 200.350.976/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2025:6242, Rechtbank Overijssel, 29-10-2025, C/08/331164 / HA ZA 25-104
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24555, Rechtbank Den Haag, 16-10-2025, 24/6622
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:3596, Rechtbank Midden-Nederland, 15-07-2025, C/16/571015 / FA RK 24-430
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; OndernemingsrechtZaaknummer
C/13/742628 / HA ZA 23-1055
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. H.J. Schaberg
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent. De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025. De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen. In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was. De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht. De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025. NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente. Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt. De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd. Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor. De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Een uitzendbureau in de tuinbouw met 300 tot 350 werknemers kreeg van ING te horen dat de bankrelatie werd beëindigd. De bank vond dat het bedrijf te weinig informatie gaf over een strafrechtelijk onderzoek en over grote geldstromen op de rekeningen. Het bedrijf vond dat het alle vragen uitputtend had beantwoord en vroeg de rechter om ING te dwingen de dienstverlening voort te zetten. Het bedrijf heeft een zakelijke betaalrekening en een G-rekening bij ING. Sinds 2019 stelde de bank vragen over het gebruik van die rekeningen. Vanaf 2023 voerde ING een formeel klantonderzoek uit, ook naar de voormalige bestuurder van het bedrijf. Het bedrijf vroeg meermaals uitstel en gaf in augustus en november 2023 antwoorden. Op 18 januari 2024 zegde ING de relatie op. Nadat het bedrijf bezwaar en een klacht had ingediend, handhaafde de bank in augustus 2025 haar besluit en nam het bedrijf voor zeven jaar op in haar intern verwijzingsregister. Met de daadwerkelijke beëindiging wacht ING tot de procedure is afgelopen. De rechtbank stelt voorop dat een bank een klantrelatie in beginsel mag opzeggen. De algemene bankvoorwaarden geven daar ook een grondslag voor. Wel mag de opzegging naar redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar zijn, en dat moet het bedrijf zelf onderbouwen. Daar speelt mee dat de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme banken verplicht onderzoek te doen naar hun klanten. Kan een bank dat onderzoek niet afronden, dan moet zij de relatie beëindigen. De rechtbank kijkt daarbij naar de situatie tot de mondelinge behandeling op 7 september 2026, omdat de gevraagde instandhouding voor de toekomst geldt. Volgens de rechtbank heeft het bedrijf onvoldoende meegewerkt. In 2017 legde de Inspectie SZW beslag onder ING op de rekeningen van het bedrijf, de vroegere bestuurder en diens vennootschap. Uit de beslagstukken blijkt dat in 2016 een strafrechtelijk onderzoek was bevolen naar onder meer mensensmokkel, valsheid in geschrift en witwassen. ING vroeg al in november 2023 naar de stand van dat onderzoek en naar bewijsstukken. Het bedrijf gaf pas in juli 2025 aan dat het wordt vervolgd. Op de zitting zei het dat er een veroordeling is gekomen voor valsheid in geschrift wegens niet uitbetaalde vakantiegelden, en dat alleen nog een ontnemingsonderzoek loopt. De rechtbank vindt die uitleg volstrekt onvoldoende: de ernst van de verdenking maakt duidelijk dat de bank meer informatie nodig heeft, zoals het vonnis. Ook over de contante opnames en de overboekingen naar de privérekening van de voormalige bestuurder verklaarde het bedrijf wisselend. In 2024 zei het dat het geld bestemd was voor familie, vrienden en luxegoederen, in 2025 voor salarissen, zakelijke investeringen en casinobezoek. Volgens de rechtbank was de eerste uitleg dan zeer onvolledig, en is de latere uitleg maar voor een klein deel met documenten onderbouwd. Ook de geldstromen van en naar een Belgische groepsmaatschappij (ruim € 640.000 ontvangen en € 401.350 overgemaakt) bleven onduidelijk, omdat niet is uitgelegd waar het geld uiteindelijk vandaan kwam. Dat de transacties lang geleden zijn, is geen reden om vragen onbeantwoord te laten. Verder kreeg een reeks andere ontvangsten en betalingen, onder meer van € 218.765,52, € 435.624 en € 545.000, slechts een korte toelichting en niet steeds stukken. Het bedrijf vroeg om de ontbrekende antwoorden in de procedure alsnog te mogen geven. Dat wijst de rechtbank af: dat had eerder gemoeten, en een rechtszaak is niet de plek om het klantonderzoek van een bank af te ronden. Omdat ING het onderzoek niet kon afronden, moest zij de relatie op grond van de Wwft beëindigen. Daarbij maakt het niet uit of het bedrijf elders een rekening kan openen. De opzegging is dus niet onaanvaardbaar. De rechtbank wijst alle vorderingen van het bedrijf af. Het moet de proceskosten van ING van € 2.209 betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als het te laat is. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.