Rechter matigt ontnemingsbedrag drugszaak naar € 25.138 wegens trage procedure — RBAMS:2025:1504
ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel uit drugsdelicten
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Rechtbank stelt de betalingsverplichting wegens wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 25.138,16, na vermindering met € 5.000 wegens overschrijding van de redelijke termijn.
- Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 30.138,16, afkomstig uit de verhuur van een manege aan criminelen voor een cocaïnelaboratorium
- Verweer dat contante ontvangsten uit een lening van de overleden zus van verdachte kwamen, verworpen bij gebrek aan bewijs; de opgeroepen getuige bevestigde die lening juist niet
- Beroep op artikel 74 AWR (dat ontneming bij fiscale delicten uitsluit) verworpen, omdat verdachte is veroordeeld wegens Opiumwetdelicten en niet wegens een fiscaal delict
- Verweer over onvoldoende draagkracht afgewezen: draagkracht komt in beginsel pas aan de orde bij de tenuitvoerlegging
- Redelijke termijn met ruim 21 maanden overschreden; rechtbank vermindert de betalingsverplichting daarom met € 5.000, tot € 25.138,16
Samenvatting
De rechtbank Amsterdam heeft een man verplicht om € 25.138,16 aan de Staat te betalen, als vergoeding voor het financiële voordeel dat hij had behaald met het ter beschikking stellen van zijn manege aan criminelen voor een cocaïnelaboratorium. De man was voor dat feit al eerder veroordeeld door dezelfde rechtbank; deze procedure ging alleen nog over het afromen van de winst die hij daarmee had gemaakt.
Het openbaar ministerie had gevorderd het wederrechtelijk verkregen voordeel vast te stellen op € 30.138,16 en de man te verplichten dit volledige bedrag terug te betalen. Dat bedrag bestond deels uit de huurinkomsten voor de manege en deels uit contante geldbedragen die bij hem waren aangetroffen. De verdediging voerde aan dat de vordering moest worden afgewezen, omdat niet vaststond dat ook de contante ontvangsten uit misdrijf afkomstig waren. Een deel daarvan zou volgens de man een lening zijn geweest van zijn inmiddels overleden zus.
De rechtbank verwierp dit verweer. De man had geen enkel schriftelijk bewijs van de gestelde lening overgelegd, zoals een leenovereenkomst of bewijs van aflossingen. Bovendien had zijn overleden zus zelf tegenover de politie verklaard dat zij hem juist in de periode van de contante stortingen geen geld had geleend. Ook de getuige die de verdediging wilde laten horen om de lening te bevestigen, bevestigde die niet: hij verklaarde slechts een bedrag van maximaal € 1.000 aan de man te hebben geleend. De rechtbank zag daarom geen aanleiding om deze getuige alsnog te horen en oordeelde dat dit ook niet nodig was voor een eerlijk proces.
De man voerde subsidiair aan dat het geld mogelijk afkomstig was van niet-opgegeven inkomsten uit de zwarte handel in paarden en koeien en de verhuur van paarden en gras, en dat de ontnemingsvordering zich daartegen zou moeten verzetten omdat het dan om een fiscaal delict zou gaan. De rechtbank vond deze verklaring te vaag en niet te verifiëren, en wees er bovendien op dat de man niet was veroordeeld voor een fiscaal delict maar voor overtreding van de Opiumwet, zodat de wettelijke uitzondering voor fiscale delicten hier niet van toepassing was.
Ook het verweer dat rekening moest worden gehouden met de beperkte financiële draagkracht van de man, onder meer vanwege zijn pensioen en gezondheid, wees de rechtbank af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad komt de vraag of iemand de opgelegde betalingsverplichting daadwerkelijk kan dragen, in beginsel pas aan de orde bij de tenuitvoerlegging van de uitspraak, en niet al in deze procedure, tenzij meteen duidelijk is dat iemand nooit zal kunnen betalen. Van die uitzonderlijke situatie was hier geen sprake.
Wel hield de rechtbank rekening met de duur van de procedure. De redelijke termijn was gaan lopen op 9 juni 2021, de dag waarop de man werd opgeroepen voor de zitting waarin destijds ook zijn strafzaak werd behandeld. Binnen twee jaar daarna, dus uiterlijk op 9 juni 2023, had deze ontnemingszaak moeten zijn afgerond met een vonnis, maar de rechtbank deed pas op 13 maart 2025 uitspraak. Van bijzondere omstandigheden die dit tijdsverloop van ruim 21 maanden konden rechtvaardigen, was niet gebleken. Om die overschrijding te compenseren, verlaagde de rechtbank de betalingsverplichting met € 5.000.
De rechtbank stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 30.138,16, maar legde de man uiteindelijk de verplichting op om € 25.138,16 aan de Staat te betalen.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2025:3113, Rechtbank Amsterdam, 13-05-2025, 13/216546-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2024:7299, Rechtbank Amsterdam, 27-11-2024, 13/261448-23
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2024:3268, Rechtbank Amsterdam, 12-06-2024, 13/180771-21
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2018:1721, Gerechtshof Amsterdam, 17-05-2018, 23-001220-17
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
13/997073-20
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J. Langer
- mw. mr.drs. A.M. Grüschke
- dhr. mr. G. Oldekamp
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.