ECLI:NL:RBAMS:2025:8824, Rechtbank Amsterdam, 11-11-2025, 25-018542 — RBAMS:2025:8824
Samenvatting
Beslissing op het verzoek op grond van artikel 6:6:26 Sv (verminderen ontnemingsbedrag) afgewezen. De rechtbank is van oordeel dat uit de door de verzoeker overgelegde stukken, die zich reeds in het dossier in de straf- en ontnemingszaak bevonden , en de daarbij gegeven toelichting niet blijkt dat er – zoals de verzoeker stelt – is verrekend en voor zover dat al zou zijn gebeurd dat dit ten laste van het door de verzoeker wederrechtelijk verkregen voordeel is gegaan.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:8076, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 21-11-2025, 02- 299448-22
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:6894, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 10-10-2025, 02.176472.24 en 10.196247.24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:4928, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-07-2025, 02-339508-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:3980, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 26-06-2025, 02-222888-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Strafrecht; StrafprocesrechtZaaknummer
25-018542
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. G. Oldekamp
- dhr. mr. D. Bode
- mw. mr. P.K. van der Maarel
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die terechtstaat voor een incident tijdens een anti-genocidedemonstratie wilde bij zijn strafzaak vragen stellen aan twee getuigen en videobeelden laten zien. Volgens hem is dat de kern van zijn verdediging: zijn motieven als activist en de context van de oorlog in Gaza. De rechter-commissaris in Amsterdam liet dat op 7 oktober 2026 niet toe. Toen de man ook een foto van een gewond Palestijns kind liet zien, greep de rechter opnieuw in. Nog dezelfde dag diende de man een wrakingsverzoek in tegen die rechter. Wraking is het verzoek om een rechter van een zaak te halen omdat hij niet onpartijdig zou zijn. De verdachte stelde dat uit het optreden van de rechter 'pro-genocidaal, of te wel extremistisch gedachtegoed', 'anti-Palestijns racisme' en 'sympathieën voor de Gaza-genocide' blijkt. Ook zou er sprake zijn van partijdigheid en vooringenomenheid. Hij vond bovendien dat hij door de houding van de rechter geen eerlijk proces heeft gekregen. De rechter berustte niet in de wraking. De Wrakingskamer van de rechtbank Amsterdam kwam niet toe aan de vraag of de rechter inderdaad vooringenomen was. Zij oordeelde dat de verwijten die de man de rechter maakt zeer ernstig zijn en geen grond vinden in de feiten en omstandigheden die hij zelf aanvoerde. Volgens de kamer zijn de kwalificaties zo respectloos en diffamerend dat het verzoek om die reden kennelijk niet-ontvankelijk is. Dat betekent dat het verzoek niet inhoudelijk wordt beoordeeld. Dat de man zichzelf neerzet als 'anti genocideactivist', rechtvaardigt een dergelijke bejegening van de rechter volgens de kamer niet. Zij wijst erop dat het respect voor de rechter, en daarmee voor de rechterlijke macht, een fundament van de rechtsstaat is dat niet lichtvaardig in twijfel getrokken mag worden. Omdat het verzoek zo duidelijk niet-ontvankelijk was, hield de kamer geen mondelinge behandeling. De Wrakingskamer verklaarde de verdachte op 13 oktober 2026 niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. De rechter blijft daarmee de strafzaken met parketnummers 13/234304-25 en 13/001490-25 behandelen. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Een in Amsterdam gevestigd bedrijf zag op 14 juli 2026 € 1.038.675 van zijn bankrekening in beslag genomen worden. Het beslag werd gelegd in opdracht van de gedelegeerd Europees aanklager, de Nederlandse vertegenwoordiger van het Europees Openbaar Ministerie, dat fraude met Europees geld onderzoekt. Het bedrijf is in dat strafrechtelijk onderzoek zelf verdachte. Op 5 september 2026 volgde een conservatoir beslag bij ING Bank, bedoeld om zeker te stellen dat een eventuele geldboete later kan worden betaald. Die boete kan volgens het beslag oplopen tot € 10.807.156. De rechter-commissaris van de rechtbank Amsterdam had daar op 31 juli 2026 toestemming voor gegeven. Het bedrijf verzette zich met een klaagschrift, een bezwaarprocedure waarin een rechter beoordeelt of een beslag mag blijven liggen. Het diende dat stuk op 21 juli 2026 eerst in bij de rechtbank Rotterdam en op 27 juli 2026 ook bij de rechtbank Amsterdam. Op 10 september 2026 begon de rechtbank Amsterdam met de behandeling in een openbare zitting in raadkamer. Daar werden de twee advocaten van het bedrijf en de officier van justitie gehoord. De Europese aanklager had zijn standpunt vooraf al op papier gezet. De eerste vraag was welke rechtbank over het beklag moet beslissen. Volgens de wet moet een klaagschrift worden ingediend bij de rechtbank waar de zaak wordt vervolgd. De verdediging vond dat Amsterdam bevoegd was, omdat Rotterdam de zaak had doorverwezen en het bedrijf in Amsterdam gevestigd is. Ook de Europese aanklager wees naar Amsterdam: de machtiging voor het beslag kwam van een Amsterdamse rechter-commissaris. Volgens hem zijn er voor dit soort zaken twee gespecialiseerde rechtbanken, Amsterdam en Rotterdam, en loopt deze zaak niet in Rotterdam. De rechtbank sloot zich daarbij aan. Zij zag de machtiging van de Amsterdamse rechter-commissaris van 31 juli 2026 als het startpunt van de vervolging. De zaak is daarmee in Amsterdam aanhangig, en daarom is de rechtbank Amsterdam bevoegd om over het klaagschrift te oordelen. Aan de inhoud kwam de rechtbank nog niet toe. Op de zitting legde de verdediging omvangrijke pleitnotities en standpunten over. De Europese aanklager vroeg daarom om uitstel, omdat hij daar niet ter plekke behoorlijk op kon reageren. De rechtbank vond dat hij anders onredelijk zou worden belemmerd en stemde in met uitstel voor onbepaalde tijd. Of het beslag op de € 1.038.675 mag blijven liggen, wordt dus later beoordeeld. De rechtbank verklaarde zich in deze tussenbeslissing bevoegd om het klaagschrift te behandelen en beval dat het bedrijf en zijn advocaten worden opgeroepen voor de datum waarop de behandeling wordt hervat.
Twee verdachten die een rechter voor de tweede keer probeerden te laten vervangen, hebben daarmee volgens de rechtbank Amsterdam misbruik gemaakt van dat middel. De wrakingskamer wees hun verzoek af en bepaalde bovendien dat een volgend wrakingsverzoek in dezelfde zaken niet meer in behandeling wordt genomen. De twee verzoekers zijn verdachten in twee strafzaken die bij de kantonrechter in Amsterdam lopen. Een eerder wrakingsverzoek tegen dezelfde rechter, ingediend voorafgaand aan een zitting op 13 april 2026, was al op 22 april 2026 door de wrakingskamer afgewezen. Voor de vervolgzitting, gepland op 24 augustus 2026, vroegen de verdachten opnieuw om uitstel, dit keer omdat zij allebei ziek waren geworden door het norovirus. Voor het geval de rechter niet zou instemmen met uitstel, vroegen zij bovendien om tijdens de zitting een schriftelijke verklaring van hen te laten voorlezen. De griffier liet namens de rechter weten dat de zitting hoe dan ook door zou gaan, ook omdat er te weinig tijd was om deze te verplaatsen. Op de zitting zouden opgeroepen getuigen worden gehoord, zouden de verdachten zelf nog het woord krijgen om hun standpunten aan te vullen, en zou vooral worden gesproken over hoe de schoolgang van hun zoon op zo kort mogelijke termijn weer op gang kon worden gebracht. Wie niet fysiek kon verschijnen, kreeg de mogelijkheid om digitaal deel te nemen via een link, met een telefoonnummer als back-up voor het geval de verbinding niet meteen zou werken. De verdachten dienden daarop een tweede wrakingsverzoek in. Zij stelden dat de rechter hen wederom niet had geïnformeerd over de te horen getuigen, dat zij niet wisten welke namen daarbij hoorden, en dat de rechter zich niet aan de tenlastelegging zou houden. Ook zouden zij nooit zijn geïnformeerd dat de zaak zich zou toespitsen op de schoolgang van hun zoon. Volgens de verdachten leverde dit gedrag van de rechter zwaarwegende aanwijzingen op voor partijdigheid en vooringenomenheid. De wrakingskamer stelde voorop dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, tenzij het tegendeel blijkt. Onder verwijzing naar een uitspraak van de Hoge Raad uit 2018 herhaalde de wrakingskamer dat het gesloten stelsel van rechtsmiddelen meebrengt dat een rechterlijke beslissing zelf nooit grond voor wraking kan opleveren: wraking is geen verkapt rechtsmiddel om het tegen een beslissing oneens te zijn. Dat geldt ook als de motivering van die beslissing summier, onjuist of onbegrijpelijk zou worden gevonden. Alleen als de bewoordingen van een beslissing naar objectieve maatstaven niet anders kunnen worden uitgelegd dan als blijk van vooringenomenheid, kan dat anders liggen. De wrakingskamer stelde vast dat het bezwaar van de verdachten in de kern neerkwam op onvrede met de beslissing van de rechter om de zitting niet aan te houden. Die beslissing kan volgens de wrakingskamer geen grond voor wraking opleveren. De rechter was bovendien niet verplicht om vooraf de namen van de getuigen te noemen, en van procedurele fouten in de beslissing was niets gebleken. Ook overigens waren er geen omstandigheden aangevoerd die aan de onpartijdigheid van de rechter deden twijfelen. De wrakingskamer verklaarde het verzoek daarom kennelijk ongegrond, zodat een mondelinge behandeling achterwege kon blijven. Omdat de verdachten het middel van wraking zonder redelijke grond hadden ingezet en dit bovendien al hun tweede verzoek in dezelfde zaken was, kwalificeerde de wrakingskamer dit als misbruik van recht. Zij wees het wrakingsverzoek af en bepaalde dat een volgend wrakingsverzoek in deze zaken niet meer in behandeling zal worden genomen.