ECLI:NL:RBAMS:2025:903, Rechtbank Amsterdam, 13-02-2025, C/13/763154 FT RK 25.74 — RBAMS:2025:903
Samenvatting
Beschikking toewijzing verzoek verlenging afkoelingsperiode InterCement Financial Operations BV
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2024:5715, Rechtbank Amsterdam, 31-07-2024, C/13/753552 FT RK 24.690 en C/13/754123 FT RK 24.725
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:RBAMS:2023:6160, Rechtbank Amsterdam, 02-08-2023, C/13/736722 FT RK 23.503
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:RBZWB:2023:5418, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27-06-2023, C/02/403955 HO RK 22-663 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Insolventierecht
ECLI:NL:RBAMS:2023:4153, Rechtbank Amsterdam, 07-06-2023, C/13/734187 / FT RK 23.386
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Insolventierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; InsolventierechtZaaknummer
C/13/763154 FT RK 25.74
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. A.E. De Vos
- dhr. mr. R.P. van Eerde
- dhr. mr. V.G.T. van Emstede
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bedrijf dat teelt- en belichtingssystemen voor de glastuinbouw verkoopt en installeert, vroeg de rechtbank Amsterdam om een afkoelingsperiode van vier maanden af te kondigen in het kader van de Wet homologatie onderhands akkoord, beter bekend als de WHOA. Met zo'n afkoelingsperiode kunnen schuldeisers tijdelijk niet overgaan tot beslag of executie, zodat een bedrijf rustig een schuldeisersakkoord kan voorbereiden. De aanleiding voor het verzoek was een slepend geschil met klant Smartkas, die in 2022 twee teeltsystemen voor aardbeien had afgenomen. Volgens Smartkas kleefden er gebreken aan die systemen waardoor ze niet bruikbaar waren, en Smartkas hield daarom de betaling van een slotfactuur van $ 682.000 tegen. Het bedrijf spande daarop een procedure aan, maar verloor: de rechtbank Amsterdam wees de vordering in juni 2026 af en veroordeelde het bedrijf in reconventie tot terugbetaling van ruim € 832.000 en meer dan $ 2 miljoen. Dat vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, en Smartkas heeft het laten betekenen en executie aangezegd. Het bedrijf ging in hoger beroep, maar wilde met de afkoelingsperiode voorkomen dat Smartkas ondertussen tot invordering overgaat. Het bedrijf stelde dat het zonder het geschil met Smartkas nog een gezonde onderneming zou zijn, en dat een akkoord met de schuldeisers een faillissement en het daarmee gepaard gaande waardeverlies kan voorkomen. De bestuurder van de holding boven het bedrijf zou voldoende financiële middelen hebben om het geschatte akkoordbedrag in één keer te voldoen. Smartkas verzette zich fel tegen het verzoek en stelde dat het bedrijf de WHOA-afkoeling misbruikt om onder de gevolgen van het voor haar negatieve vonnis uit te komen. Smartkas gaf juist de voorkeur aan een faillissement, omdat een curator dan mogelijk meer kan uitwinnen dan alleen de liquidatiewaarde: zij wees op mogelijk terug te vorderen dividenduitkeringen aan de bestuurder en een mogelijke claim op de Zuid-Koreaanse leverancier van de teeltsystemen. Ter zitting wilde Smartkas niet toezeggen dat ze zou afzien van verdere invorderingsmaatregelen of een faillissementsaanvraag tijdens de WHOA-periode. De rechtbank stelde eerst vast dat een afkoelingsperiode wel noodzakelijk zou zijn om de onderneming te kunnen voortzetten tijdens de onderhandelingen over een akkoord, omdat Smartkas anders waarschijnlijk tot executie zou overgaan en het bedrijf de aan Smartkas verschuldigde bedragen niet kan betalen. Maar voor toewijzing moet ook blijken dat de afkoelingsperiode in het belang is van de gezamenlijke schuldeisers, en daar liep het mis. De rechtbank stelde vast dat de financiële problemen van het bedrijf vrijwel uitsluitend voortkomen uit het geschil met Smartkas: er zijn geen betalingsachterstanden bij andere crediteuren. Smartkas vertegenwoordigt met een vordering van ruim € 2,6 miljoen liefst 96,8 procent van de totale schuldenlast, tegenover een handjevol veel kleinere schulden aan de Belastingdienst, Rabobank en enkele mkb-crediteuren. Een akkoord zou daarom feitelijk neerkomen op een herstructurering van alleen de vordering van Smartkas, wat betekent dat vooral haar belang zwaar moet wegen. Anders dan het bedrijf stelde, bleek uit de eigen cijfers dat er bij een faillissement wel degelijk geld voor de schuldeisers beschikbaar zou zijn: uit te innen debiteuren van circa € 200.000 zouden Rabobank en de Belastingdienst volledig kunnen voldoen, met naar verwachting nog een uitkering voor de concurrente crediteuren, waaronder Smartkas. Het bedrijf kon bovendien niet aannemelijk maken dat een akkoord voor Smartkas gunstiger zou uitpakken dan een faillissement: het weigerde ter zitting een indicatie te geven van het aan te bieden akkoordbedrag en de bestuurder wilde niet toezeggen dat zijn bijdrage wezenlijk meer zou zijn dan de liquidatiewaarde. Omdat niet summierlijk is gebleken dat de afkoelingsperiode in het belang is van de gezamenlijke schuldeisers, wijst de rechtbank het verzoek af.
Een man die werkzaamheden verrichtte op basis van een managementovereenkomst met een besloten vennootschap vroeg het faillissement aan van dat bedrijf, nadat het hem geen enkele van de overeengekomen maandelijkse betalingen had gedaan. De rechtbank Amsterdam heeft dat faillissement uitgesproken. De man sloot op 31 juli 2025 een managementovereenkomst met de vennootschap. Daarin was een maandelijkse vergoeding van € 12.000 exclusief btw afgesproken. De vennootschap betaalde niets. Zij verdedigde zich door te stellen dat de man zijn werkzaamheden niet naar behoren had uitgevoerd: er waren geen leads of contracten uit zijn werk voortgekomen en hij had niet voldaan aan zijn rapportageplicht. Bovendien zou de vennootschap een tegenvordering op hem hebben, die zij in een aparte civiele procedure wilde instellen. De man weerlegde dit tijdens de zitting. Volgens hem betrof de overeenkomst een inspanningsverplichting, waaraan hij had voldaan. Hij stelde dat de vennootschap hem nooit had aangesproken op zijn werkwijze voordat zij de overeenkomst in april 2026 ontbond. Ook had hij doorlopend gerapporteerd aan de bestuurder via WhatsApp en Google Chat, en waren er wekelijkse managementvergaderingen gehouden waarvan hij notulen toonde aan de advocaten van de vennootschap. Voordat de rechtbank inhoudelijk kon oordelen, moest zij eerst vaststellen of zij wel bevoegd was. De vennootschap was weliswaar statutair gevestigd in Nederland, maar de bestuurder woonde in Portugal en verrichtte zijn werkzaamheden daar. Toch oordeelde de rechtbank dat het zogeheten centrum van de voornaamste belangen van de vennootschap in Nederland lag. Zij wees daarbij op het Investment Memorandum van de vennootschap, dat een Nederlands adres vermeldde, de toepasselijkheid van Nederlands recht in de managementovereenkomst, de aanwezigheid van een operationeel directeur in Nederland en het feit dat contracten met buitenlandse partijen steeds een Nederlands vestigingsadres noemden. De omstandigheid dat de bestuurder in Portugal woonde en werkte, was onvoldoende om dit wettelijke vermoeden te weerleggen. Voor een faillissementsuitspraak moet summierlijk, dat wil zeggen in grote lijnen, blijken van een vordering van de aanvrager én van het bestaan van meerdere schuldeisers. Aan beide vereisten was voldaan. De rechtbank oordeelde dat de man zijn inspanningsverplichtingen had nageleefd en dat de vennootschap pas klaagde over zijn prestaties op het moment dat zij de overeenkomst ontbond, niet daarvóór. De hoofdvordering was daarmee voldoende aannemelijk. Daarnaast erkende de vennootschap zelf een schuld van € 15.000 aan een derde, die zij nog niet had betaald vanwege een discussie over de rentecomponent. De rechtbank verklaarde de vennootschap failliet, benoemde een rechter-commissaris en een curator, en gaf de curator opdracht de aan de gefailleerde gerichte post te openen.
Een bedrijf in financiële moeilijkheden vroeg de rechtbank Amsterdam om verlenging van de zogeheten afkoelingsperiode in het kader van de WHOA, de wet die buiten faillissement een akkoord met schuldeisers mogelijk maakt. Tijdens een afkoelingsperiode kunnen schuldeisers hun vorderingen tijdelijk niet afdwingen, zodat het bedrijf de ruimte krijgt om een herstructureringsplan te finaliseren. De afkoelingsperiode was op 11 februari 2026 afgekondigd voor twee maanden. Het bedrijf vroeg verlenging met vier maanden, maar stuitte op twee problemen. Het eerste verzoek was ingediend door een financieel adviseur, terwijl de rechtbank van oordeel is dat dit soort verzoeken door een advocaat moet worden ingediend. De wet verplicht procesvertegenwoordiging bij het oorspronkelijke verzoek, maar zwijgt expliciet over verlengingsverzoeken. De rechtbank leidde uit de wetsgeschiedenis af dat de wetgever bij een latere wijziging heeft verzuimd dat artikel aan te passen, en oordeelde dat ook verlengingsverzoeken door een advocaat moeten worden ingediend. Nadat het bedrijf de kans had gekregen dit te herstellen, dienden de advocaten het verzoek op 13 mei 2026 om 14:22 uur in, ruim twee uur na de door de rechtbank gestelde deadline van 12:00 uur. Een van de schuldeisers, een financiële partij, vond dat het bedrijf daarmee niet-ontvankelijk moest worden verklaard. De rechtbank koos er toch voor het verzoek inhoudelijk te beoordelen. De termijnoverschrijding was klein, geen van de betrokken partijen was processueel benadeeld, en een strikt formele afwijzing zou niet passen bij de doelstelling van de WHOA om bedrijven de kans te geven faillissement te voorkomen. Inhoudelijk oordeelde de rechtbank dat het bedrijf voldoende heeft aangetoond dat er betekenisvolle vooruitgang is geboekt. Er ligt een conceptakkoord, er is een klassenindeling van schuldeisers, en er is een vergelijking gemaakt tussen wat schuldeisers bij het akkoord ontvangen en wat zij zouden krijgen bij faillissement. Die uitkering is bij het akkoord hoger. Het bedrijf wacht nog op een reactie van de Belastingdienst over de exacte schuld, maar heeft toegezegd het akkoord uiterlijk twee maanden na de zitting van 27 mei 2026 aan de schuldeisers aan te bieden, ook als de Belastingdienst dan nog niet heeft gereageerd. Een leverancier, eigenaar van een tapinstallatie en koelcellen die het bedrijf in bruikleen had gekregen toen zij nog samen werkten, vroeg de rechtbank om teruggave van die goederen. De samenwerking was per 1 juli 2025 beëindigd, maar de leverancier had aanvankelijk niet om teruggave gevraagd maar om betaling van de zogenoemde claimwaarde, een vergoeding die gebruikelijk is tussen brouwerijen bij overname van een zaak. Pas in mei 2026 eiste de leverancier de goederen terug. De rechtbank stelde vast dat het bedrijf de goederen al vóór de afkoelingsperiode gebruikte en dat dit gebruik past binnen de normale bedrijfsvoering van een horecagelegenheid. Bovendien voorziet het conceptakkoord in volledige betaling van de claimwaarde, gegarandeerd door de aandeelhouders. Omdat de leverancier bij een geslaagd akkoord meer ontvangt dan de huidige waarde van de goederen, zijn diens belangen voldoende gewaarborgd. Teruggave zou bovendien direct het einde van het bedrijf betekenen. De rechtbank verlengde de afkoelingsperiode met vier maanden, ingaande 11 april 2026, en wees alle verzoeken van de leverancier af. De observator moet uiterlijk 31 juli 2026 schriftelijk verslag uitbrengen over de voortgang van het akkoordtraject.