ECLI:NL:RBAMS:2026:11326, Rechtbank Amsterdam, 17-11-2026, 13/246536-25 — RBAMS:2026:11326
Samenvatting
Een 41-jarige man is veroordeeld voor een gevangenisstraf van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar met bijzondere voorwaarden. Hij heeft zich schuldig gemaakt aan het overtreden van de Geneesmiddelenwet door in de periode van 7 november 2024 tot en met 3 november 2025 geneesmiddelen te verhandelen. Daarnaast heeft hij zich schuldig gemaakt aan het in voorraad hebben van een grote hoeveelheid geneesmiddelen en middelen van lijst II van de Opiumwet op 3 november 2025 en aan het witwassen van twee contante geldbedrag met een totaal van € 1.093,69 in de periode van 7 november 2024 tot en met 3 november 2025.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
13/246536-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 5 februari 2026 omstreeks half elf 's avonds werd bij een parkeergarage aan de Cruquiusweg in Amsterdam een bedrijfsbus gestolen. Een donkere auto blokkeerde de uitgang van de garage, waardoor de bus moest stoppen. De inzittenden werden gedwongen uit te stappen en de bestuurder werd uit de bus getrokken. Volgens de aangevers werd daarbij een vuurwapen getoond, en een van hen werd met dat wapen tegen het hoofd geslagen. In de bus lagen paspoorten, een identiteitsbewijs, telefoons en kleding. De daders reden met de bus weg, de donkere auto volgde. De bus werd een dag later gestript aangetroffen in een garagebox. De rechtbank Amsterdam moest beoordelen of een man van in de dertig, die de BMW had gehuurd, bij deze overval betrokken was. Hij ontkende en zei dat hij de auto vooraf had uitgeleend en zijn telefoon in de auto had laten liggen. De officier van justitie vond die verklaring niet geloofwaardig. De raadsman voerde aan dat niet vaststond dat het om dezelfde BMW ging en dat de gegevens van de zendmasten waarop de telefoon was aangesloten niet betrouwbaar waren. Ook zei hij dat uit de camerabeelden niet bleek dat de verdachte uit de auto was gestapt en dat niet vaststond dat er een vuurwapen was. De rechtbank volgde de verdediging niet. Uit de GPS-gegevens van de BMW bleek dat de auto vlak voor de diefstal rond de uitgang van de garage reed. De kentekenregistraties op de snelweg lieten zien dat de BMW kort na de diefstal een paar seconden achter de bus reed. Ook de telefoon van de verdachte volgde dezelfde route als de BMW, zowel rond de diefstal als bij de plek waar de bus de volgende dag werd gevonden. De rechtbank vond de zendmastgegevens betrouwbaar: ze geven geen exact tijdstip, maar wel een tijdsvenster waarbinnen de zendmast is gebruikt. De verklaring van de verdachte vond de rechtbank niet geloofwaardig. Hij wilde niet zeggen aan wie hij de auto had uitgeleend, en hij had zijn enige telefoon niet bij zich gehad. Bovendien verklaarde hij eerst dat hij die avond thuis was en later dat hij niet meer wist waar hij was. Volgens de rechtbank werkte de verdachte nauw en bewust samen met anderen. De BMW, die al langer bij de garage stond, werd gebruikt om de bus klem te rijden. Daarna reden bus en BMW dezelfde route. Dat wees op een vooraf beraamd plan om de bus te carjacken. Het was voorzienbaar dat de slachtoffers de bus niet zomaar zouden afstaan, dus de verdachte aanvaardde bewust dat er geweld zou worden gebruikt. Wie precies welke geweldshandeling verrichtte, kon de rechtbank niet vaststellen, maar dat is niet nodig om een medepleger te veroordelen. Dat er geen vuurwapen was, wordt volgens de rechtbank weerlegd door de aangiften van beide aangevers. Bij de straf woog de rechtbank mee dat het feit zich op de openbare weg in een woonwijk afspeelde, waar omwonenden getuige of zelfs slachtoffer hadden kunnen worden. De verdachte is eerder veroordeeld voor geweldsfeiten, en de reclassering kon het recidiverisico door zijn proceshouding niet inschatten. Omdat hij ontkende, kreeg de rechtbank ook geen inzicht in zijn motief. Voor autodiefstal onder bedreiging met een wapen bestaat geen landelijk strafmaatafspraak, dus keek de rechtbank naar straffen in vergelijkbare zaken. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf; de raadsman voerde geen strafmaatverweer. De rechtbank veroordeelde de verdachte voor diefstal met geweld en bedreiging met geweld, gepleegd door twee of meer verenigde personen, tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf maanden, met aftrek van het voorarrest. De straf wordt volledig in de penitentiaire inrichting uitgezeten, tot de verdachte in aanmerking komt voor een penitentiair programma. Ook verklaarde de rechtbank de in beslag genomen bus onttrokken aan het verkeer, omdat die uit een strafbaar feit komt en verborgen ruimtes bevat die doorgaans voor criminele doeleinden worden gebruikt.
Een vrouw uit Hoogezand liet jarenlang een verstandelijk beperkte jonge vrouw haar huishouden doen en voor haar kinderen zorgen, zonder daarvoor te betalen. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting. Het slachtoffer is een vrouw met cerebrale parese en een IQ van 59, wat overeenkomt met de ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen 7 en 11 jaar. Zij werd op school gepest en kwam daardoor steeds vaker bij het gezin van de verdachte, dat haar in bescherming nam. Vanaf 2014 woonde zij bij de moeder van de verdachte, die haar uitbuitte, mishandelde en haar bankpas, uitkering en spaargeld beheerde. De moeder wordt in een aparte zaak vervolgd. De verdachte liet het slachtoffer vanaf 2016 de kinderen verzorgen als zij bij haar moeder was. Toen zij vanaf de zomer van 2020 vlakbij woonde, moest het slachtoffer elke ochtend om 07:00 uur komen, de verdachte wakker maken en haar medicatie geven, de kinderen aankleden en naar school brengen, daarna huishoudelijke taken doen en de kinderen weer ophalen. Ook deed zij boodschappen, die deels van haar eigen rekening werden betaald. Voor de verdachte werden bovendien goederen en telefoonabonnementen op naam van het slachtoffer afgesloten. De verdachte ontkende uitbuiting en zei dat het slachtoffer graag hielp en dat zij haar had gevraagd of ze echt wilde helpen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de verdachte wist dat het slachtoffer met iedereen meepraatte, geen nee durfde te zeggen en bang voor haar was. Zij maakte misbruik van de kwetsbare positie van het slachtoffer en van het overwicht dat zij en haar moeder op haar hadden. De verdachte gebruikte geen fysiek geweld. De rechtbank rekent het haar wel zwaar aan dat zij wist van de situatie bij haar moeder en er zelf van profiteerde, ook financieel. Van medeplegen met haar moeder spreekt de rechtbank de verdachte vrij: er was geen nauwe en bewuste samenwerking gericht op de uitbuiting. Ook van de handelingen van de moeder, zoals vernederen, het afpakken van telefoon en bankpassen en het onthouden van vrije tijd, wordt zij vrijgesproken. Bewezen is wel dat zij van 1 januari 2016 tot en met 18 november 2021 het slachtoffer heeft laten werken en daar opzettelijk voordeel uit heeft getrokken. Bij de straf weegt mee dat de verdachte een blanco strafblad heeft, de uitbuitingssituatie niet zelf creëerde en geen geweld gebruikte. Zij heeft een borderline-persoonlijkheidsstoornis, ADHD en functioneert op beneden gemiddeld tot zwakbegaafd niveau. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding was het onvoorwaardelijke deel groter geweest. De officier van justitie eiste 29 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 176 dagen voorwaardelijk met 2 jaar proeftijd, plus een taakstraf van 240 uur. Aan de voorwaardelijke straf zijn bijzondere voorwaarden verbonden: meldplicht, behandeling en begeleiding, controle op middelengebruik en een contactverbod met het slachtoffer. De verdachte moet het slachtoffer € 40.943,75 aan materiële schade (niet betaald loon) en € 5.000 aan immateriële schade betalen, met wettelijke rente vanaf 10 december 2018. Daarvoor krijgt zij ook een schadevergoedingsmaatregel van € 45.943,75. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis wordt opgeheven.
Een veertienjarig meisje werd op 25 maart 2026 tijdens de ochtendspits in Amsterdam op haar fiets aangereden door een tram. Het ongeluk gebeurde op de Buitenveldertselaan, ter hoogte van de kruising met de De Cuserstraat. Het regende. Het meisje stak de trambaan over toen haar eigen verkeerslicht op groen stond. De tram reed over de kruising terwijl het voor hem bestemde verkeerslicht, een zogeheten negenoog, al negen minuten rood uitstraalde. De bestuurder, een man van in de vijftig, hield zelf aanvankelijk vol dat het negenoog wit licht gaf, waardoor hij dacht te mogen doorrijden. Toen de politie hem de camerabeelden van de tram liet zien, zag hij dat het licht rood was. Ook op de zitting erkende hij dat hij het rode licht kennelijk, maar onbedoeld, had genegeerd. De officier van justitie vond dat de man aanmerkelijke schuld had aan het ongeval, in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet. Zij wees erop dat het licht al negen minuten rood was, dat de man beroepschauffeur is en dat het slecht weer en druk was. Daarom eiste zij 100 uur taakstraf en een geheel voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid van zes maanden. De verdediging vond dat hij van die zwaardere aanklacht moest worden vrijgesproken en dat alleen het veroorzaken van gevaar op de weg (artikel 5) bewezen kon worden. De rechtbank volgde de verdediging. Voor 'schuld' in de zin van artikel 6 is meer nodig dan een verkeersfout met ernstige gevolgen: er moet sprake zijn van aanmerkelijke onvoorzichtigheid. De rechtbank keek naar het geheel van de gedragingen. De man had volgens de rechtbank wel op de situatie gelet. Hij zag een fietser van rechts naderen en twijfelde of die zou stoppen. Daarna zag hij het meisje van links pas toen zij vlak voor het spoor stond. Hij bediende toen 3,7 seconden de bel en remde. Uit de data van de tram blijkt dat hij 1,6 seconde voor de oversteekplaats begon te remmen, eerst met 20 procent, en op 1,8 seconde na de oversteekplaats met 100 procent. De man zei dat meteen vol remmen niets had uitgemaakt, omdat hij het meisje te laat zag. Dat het licht negen minuten rood was en dat hij beroepschauffeur is, maakte voor de rechtbank geen verschil: het bleef één en dezelfde fout, namelijk de onjuiste veronderstelling dat het licht wit was. Het overige gedrag was dat van een zorgvuldige beroepschauffeur. Wel achtte de rechtbank bewezen dat de man gevaar op de weg veroorzaakte door het rode licht te negeren. Dat gevaar werd werkelijkheid doordat hij het meisje aanreed en zij letsel opliep. Bij de straf woog de rechtbank mee dat artikel 5 een overtreding is waarop een veel lagere straf staat dan op het misdrijf van artikel 6. De man heeft geen strafblad. Het ongeval maakte grote indruk op hem, hij toonde zich schuldbewust en krijgt psychische ondersteuning. Hij stopte uit eigen beweging als trambestuurder en werkt nu als tramconducteur. Een voorwaardelijke straf als stok achter de deur vond de rechtbank daarom niet nodig. De rechtbank sprak de man vrij van het primair tenlastegelegde en veroordeelde hem voor het veroorzaken van gevaar op de weg tot een geldboete van € 750, te vervangen door zeven dagen hechtenis als hij niet betaalt. Een ontzegging van de rijbevoegdheid legde zij niet op.
Op 22 januari 2026 kwam er in de avond een melding binnen bij de politie van een woningoverval in Amsterdam. Een buurvrouw hoorde dat haar buren opgesloten zaten in hun woning. De voordeur was vergrendeld en de politie moest een bonk gebruiken om binnen te komen. In de woning troffen agenten twee vrouwen aan die via een escortwebsite klanten ontvingen. Zij vertelden dat twee mannen hen hadden bestolen van onder meer meerdere telefoons, geld, sieraden en schoenen. Daarbij zouden de mannen hen met messen hebben bedreigd. Een van de vrouwen werd in haar vinger en hals gesneden. Ook verklaarden beide vrouwen dat zij waren verkracht: de verdachte zou een van hen hebben verkracht, de medeverdachte beide. Daarna zouden de mannen hen in de woning hebben opgesloten door de voordeur op slot te draaien. De verdachte, een jongen die volgens zijn opgegeven geboortejaar 2008 minderjarig was, ontkende. Hij vertelde dat hij eerder bij een seksafspraak was beroofd door handlangers van een van de vrouwen en dat hij op een nieuwe afspraak zijn spullen was komen terugeisen. Volgens hem had een van de vrouwen vrijwillig een iPhone als onderpand meegegeven. De rechtbank Amsterdam, die de zaak met drie rechters behandelde, verwierp dat scenario. De verklaringen van de vrouwen waren gedetailleerd, consistent met hun eerdere verklaringen bij de politie en kwamen op de kernpunten overeen. Kleine verschillen verklaarde de rechtbank uit de paniek waarin zij verkeerden. De rechtbank wees op steunbewijs uit andere bronnen. De deur was bij aankomst van de politie vergrendeld en er lagen geen huissleutels in de woning. Er werden drie messen en twee condooms aangetroffen, met DNA van de medeverdachte. De GGD stelde de snee in de vinger en de kras in de hals vast. De politie spoorde de verdachten op door drie weggenomen telefoons af te tappen. Bij de aanhouding op 25 januari 2026 had de verdachte een van de telefoons bij zich en droeg hij het paar gestolen schoenen. Op de telefoon van de medeverdachte stonden bovendien spraakberichten van de verdachte van die avond: 'Pak haar, pak ze beide. Sla je slag.' Voor die berichten wilde de verdachte geen uitleg geven. Bij de verkrachting kwam het erop aan of er steunbewijs was naast de verklaring van het slachtoffer zelf. De rechtbank vond dat in de verklaring van de andere vrouw, die zag dat de verdachte met een mes in de hand zijn slachtoffer meenam naar de badkamer. Het ontbreken van DNA-sporen van de verdachte op het slachtoffer stond een bewezenverklaring niet in de weg. De rechtbank verklaarde diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting en medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving bewezen. De officier van justitie wilde de verdachte volgens het volwassenenstrafrecht berechten en eiste 7 jaar gevangenisstraf. De rechtbank paste het jeugdstrafrecht toe. Er was te weinig bekend over de persoonlijkheid van de verdachte, de ontwikkeling van zijn geestvermogens en zijn berekendheid, en de Raad voor de Kinderbescherming had geen onderzoek gedaan naar volwassenenstrafrecht. Wel was er gerede twijfel over de door de verdachte opgegeven leeftijd. Die onzekerheid betrok de rechtbank bij de hoogte van de straf, zonder haar als zelfstandige strafverzwarende omstandigheid aan te merken. De rechtbank rekende het de verdachte zwaar aan dat het geweld plaatsvond op de plek waar de vrouwen werken en zich veilig moeten kunnen voelen, en dat hij een dominante, leidinggevende rol had. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden zag de rechtbank niet zitten, mede omdat de verdachte geen woon- of verblijfplaats had en het risico dat hij zich aan de voorwaarden zou onttrekken hoog was. De slachtoffers hebben volgens de rechtbank doodsangsten uitgestaan. De ene vrouw is gestopt met haar werk en durft haar deur niet meer open te doen, de andere kreeg een posttraumatische stressstoornis. De rechtbank legde de maximale jeugddetentie van 2 jaar op. Daarnaast moet de verdachte, hoofdelijk met de medeverdachte, € 15.100 betalen aan de vrouw die hij verkrachtte (€ 15.000 immateriële en € 100 materiële schade) en € 5.000 immateriële schade aan de andere vrouw, beide plus wettelijke rente vanaf 22 januari 2026. De rest van hun vorderingen, waaronder gederfde inkomsten en telefoons, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk omdat die onvoldoende waren onderbouwd. Gijzeling bij niet-betaling is bij jeugdigen uitgesloten.
Een vrouw uit Bilthoven heeft acht jaar lang een verstandelijk beperkte jonge vrouw als huisslaaf gebruikt. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting. De uitgebuite vrouw, hier aangeduid als het slachtoffer, heeft cerebrale parese, een IQ van 59 en een ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen de 7 en 11 jaar. Zij was als meisje op school bevriend geraakt met de dochters van de verdachte, die haar beschermden tegen pesters. De verdachte bood het meisje onderdak aan omdat het thuis bij haar ouders onveilig was. In de periode van 1 januari 2014 tot en met 18 november 2021 woonde zij eerst in Hoogezand en later in Bilthoven bij de verdachte. De verdachte liet haar geloven dat zij bij haar beter af was dan bij haar eigen moeder en isoleerde haar van haar familie. Het slachtoffer deed vrijwel alle huishoudelijke taken, moest 's avonds op een kruk in de slaapkamer van de verdachte wakker blijven tot rond vijf uur 's ochtends en sliep op een matras op de grond. Ze mocht geen eigen kamer, geen make-up, geen muziek, geen vriendje en niet alles eten. Ook als ze ziek was moest ze doorwerken en medische zorg werd haar onthouden. Daarnaast zorgde ze voor de kleinkinderen van de verdachte en hielp ze bij de verkoop van edelstenen via livestreams, zonder daarvoor betaald te krijgen. De verdachte sloeg, schopte en wurgde het slachtoffer, bedreigde haar met de dood en vernederde haar door haar uit te schelden voor 'mongool' en 'downie'. Zo moest ze een pakje boter opeten en werd ze met een agressieve herdershond in een bench gezet, wat werd gefilmd. De verdachte nam ook haar bankpas en de bankapp in beheer en gaf de Wajong-uitkering en ongeveer € 18.000 spaargeld uit aan zichzelf en haar gezin. De rechtbank gelooft het verweer niet dat alles was terugbetaald, omdat daarvoor geen enkel bewijs is. De verdediging voerde aan dat het slachtoffer vrijwillig hielp en dat haar verklaringen onbetrouwbaar zijn omdat zij beïnvloedbaar is. De rechtbank wijst dat af: de verklaringen zijn consistent, concreet en worden ondersteund door getuigen, chatberichten, telefoongesprekken en bankgegevens. Van een aantal verweten feiten, waaronder de dreiging met uithuwelijking, spreekt de rechtbank de verdachte wel vrij bij gebrek aan bewijs. Ook spreekt zij haar vrij van medeplegen met haar dochter, omdat een nauwe en bewuste samenwerking niet vaststaat. Bij de straf weegt mee dat de verdachte eerder is veroordeeld voor fraude en dat zij de strafwaardigheid van haar handelen niet inziet, waardoor de rechtbank een groot risico op herhaling ziet. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding had de rechtbank 50 maanden opgelegd. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 45 maanden, gelijk aan de eis van de officier van justitie. Ook legt zij een contactverbod van vijf jaar met het slachtoffer op, dat direct ingaat. De schorsing van de voorlopige hechtenis wordt opgeheven. Voor het slachtoffer wijst de rechtbank € 136.233,66 aan materiële schade en € 20.000 aan immateriële schade toe, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 10 december 2017. Daarnaast legt zij een schadevergoedingsmaatregel van € 156.233,66 op.