Rechter laat sluiting Amsterdams café wegens illegaal gokken in stand — RBAMS:2026:3225
Bestuurlijke sluiting horecagelegenheid wegens illegale gokactiviteiten
Eiser / verzoeker
Eigenaar van het café (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
Burgemeester van Amsterdam
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af, waardoor de sluiting van het café voor zes maanden in stand blijft.
- De burgemeester was bevoegd het café te sluiten op grond van artikel 2.10 APV, omdat bij doorzoeking voldoende bewijs was gevonden voor illegale gokactiviteiten (ticketprinter, weddenschapsbonnetjes, gokwebsite op computer).
- De eis van 'stelselmatige overtreding' die verzoeker stelde, volgt niet uit de APV; één geconstateerde overtreding van de Wet op de kansspelen volstaat voor de sluitingsbevoegdheid.
- De burgemeester heeft de openbare orde-gevaren voldoende concreet gemotiveerd met anonieme meldingen, overlastklachten en bezoekers met criminele antecedenten.
- De sluiting voor zes maanden is evenredig: dit past binnen het Amsterdamse beleid voor publiek toegankelijke inrichtingen vanwege signaalwerking en het doorbreken van de loop naar het pand.
- De financiële belangen van de eigenaar — die naast het café fulltime als vuilnisman werkt — wegen niet op tegen het algemeen belang van openbare orde en veiligheid.
Samenvatting
De voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam heeft geoordeeld dat de burgemeester van Amsterdam terecht een café in de stad voor zes maanden heeft gesloten wegens illegale gokactiviteiten. De eigenaar van het café had gevraagd om een voorlopige voorziening om de sluiting op te schorten, maar die wordt afgewezen.
Aanleiding voor de sluiting was een gezamenlijk onderzoek van de politie en de Kansspelautoriteit op 22 januari 2026. Zij doorzochten het pand nadat er vanaf juni 2025 meerdere anonieme meldingen waren binnengekomen over vermoedelijke illegale gokactiviteiten. Bij die doorzoeking troffen zij zeventien personen aan. Bij meerdere bezoekers werden bonnetjes gevonden van geplaatste weddenschappen op voetbalwedstrijden die diezelfde dag plaatsvonden. Verder stond er een extra ticketprinter naast het kassasysteem, was er een computer aanwezig waarop een website met sportweddenschappen openstond, en kwamen de gebruikersnamen op de bonnetjes overeen met die op de computer. Op basis van deze bevindingen concludeerden de politie en de Kansspelautoriteit dat er structureel illegaal werd gegokt in het café. De burgemeester sloot het pand op 11 maart 2026 voor zes maanden.
De eigenaar van het café, die naast zijn horecabedrijf fulltime werkt als vuilnisman, verzette zich tegen de sluiting. Volgens hem was er geen bewijs voor stelselmatige overtredingen, was het besluit onvoldoende gemotiveerd en ontkende hij betrokken te zijn bij illegale gokactiviteiten. Ook voerde hij aan dat de gevolgen voor de openbare orde niet concreet waren onderbouwd en dat de sluiting voor zes maanden onevenredig zwaar was.
De voorzieningenrechter ging niet mee in deze argumenten. Het Amsterdamse gemeentelijke beleid bepaalt dat de burgemeester een pand kan sluiten als er illegale gokactiviteiten worden aangeboden, en dat publiek toegankelijke inrichtingen in principe zes maanden worden gesloten. De rechter oordeelde dat de aangetroffen bewijzen — de gokzuil, de ticketprinter en de weddenschapsbonnetjes — voldoende aannemelijk maken dat er inderdaad illegaal werd gegokt. Daarmee was de burgemeester bevoegd op te treden.
Ook de motivering vond de rechter voldoende. Er waren concrete aanwijzingen voor problemen: anonieme meldingen over nachtelijk gokken en grote hoeveelheden contant geld, overlastmeldingen, en bezoekers met criminele antecedenten op het gebied van de Wet op de kansspelen. Daarmee had de burgemeester niet slechts volstaan met abstracte gevaren voor de openbare orde, maar concrete problemen aangetoond.
Hoewel de rechter erkende dat de sluiting nadelige financiële gevolgen heeft voor de eigenaar — zijn vaste lasten overstijgen waarschijnlijk zijn inkomen als vuilnisman — wogen die belangen niet op tegen het algemeen belang van de openbare orde en veiligheid. De voorzieningenrechter wees het verzoek om voorlopige voorziening af, waardoor de sluiting van kracht blijft. De rechter voegde daaraan toe dat van de burgemeester wel mag worden verwacht dat zij regelmatig toetst of verdere sluiting nog noodzakelijk is, en dat de eigenaar een verzoek tot heropening kan indienen.
Betrokken advocaten
mr. M.I. Houben
verweerder
mr. M. Utlu
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:190, Raad van State, 14-01-2026, 202402888/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10082, Rechtbank Amsterdam, 16-12-2025, 71/399867-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10085, Rechtbank Amsterdam, 16-12-2025, 71/399874-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9603, Rechtbank Amsterdam, 02-12-2025, 23/3362
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
26/1315
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. L. Dolfing
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een rijinstructeur uit de regio Amsterdam, eigenaar van een eigen rijschool, zag zijn inkomsten van de ene op de andere dag wegvallen. Zijn certificaat voor het geven van rijonderricht in categorie B was tot en met 29 augustus 2026 geldig en is daarna van rechtswege vervallen. Wie rijles wil blijven geven, moet binnen de geldigheidsduur van vijf jaar bijscholing volgen: zes dagdelen theorie, waaronder een cursus over wet- en regelgeving, en een praktijkbegeleiding die door het IBKI, het instituut dat de rijinstructeurs beoordeelt, wordt beoordeeld. Bij een onvoldoende volgt een tweede en zo nodig een derde begeleiding. De instructeur vroeg zijn eerste praktijkbegeleiding op 1 juli 2026 aan, twee maanden voor het verlopen van zijn certificaat. Die vond plaats op 13 augustus 2026 en werd als onvoldoende beoordeeld, omdat hij aan het einde van de les was vergeten de leerdoelen met de leerling te evalueren. De tweede begeleiding op 28 augustus 2026 was eveneens onvoldoende. Voor een derde begeleiding was geen tijd meer. De zes dagdelen theoretische bijscholing had hij wel op tijd gevolgd, en ook een geldige verklaring omtrent het gedrag had hij ingediend. Op 28 augustus 2026 vroeg hij verlenging van zijn certificaat aan. De wet staat verlenging met maximaal een jaar toe bij gewichtige en verschoonbare redenen. Stichting VAM (IBKI) wees de aanvraag op 4 september 2026 af. Volgens de stichting bleek niet van bijzondere omstandigheden, en was de instructeur niet tijdig met zijn bijscholing begonnen. Om zijn lesbevoegdheid terug te krijgen zou hij het herintredertraject moeten volgen. De instructeur maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt zolang het bezwaar loopt. Hij voerde aan dat zijn onderneming feitelijk stilligt en dat hij zijn huur en boodschappen niet meer kan betalen. Daarnaast wees hij op overspannenheid en overbelasting, die achteraf door een praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg waren vastgesteld en volgens hem hadden meegespeeld bij het te laat plannen van de bijscholing. De voorzieningenrechter vond het spoedeisend belang aannemelijk, omdat de instructeur met documenten had onderbouwd dat zijn enige inkomstenbron was stilgevallen. Het IBKI liet het oordeel hierover uiteindelijk aan de voorzieningenrechter over. Voor de vraag of het bezwaar kans van slagen heeft, keek de voorzieningenrechter naar het besluit zelf. Hij oordeelde dat het IBKI bij de toets aan de bijscholingsverplichting zowel naar de theoretische als de praktische bijscholing moet kijken. Wat de instructeur wel tijdig had voltooid, kon zijn verschoonbaarheidsargument versterken. Uit het besluit bleek niet dat het IBKI de tijdig gevolgde cursussen en de twee ingeplande praktijkbegeleidingen had meegewogen. Ook vond de voorzieningenrechter dat het IBKI zichzelf te weinig ruimte gaf om te beoordelen of de gevolgen evenredig zijn. De wetgever bedoelde de regeling voor schrijnende gevallen als hardheidsclausule, die niet tot enkele specifieke gevallen mag worden ingeperkt. Het IBKI moet in de heroverweging het hele beeld bekijken, inclusief medische en persoonlijke omstandigheden en de vraag of het verlies van de enige inkomstenbron onevenredig zwaar uitpakt. Niet op voorhand valt te zeggen dat het bezwaar kansloos is. In de belangenafweging woog het belang van de instructeur zwaarder dan dat van de kwaliteit van het rijonderricht en de verkeersveiligheid. De wetgever heeft bij instructeurs die drie keer een onvoldoende halen al een verlenging van zes maanden mogelijk gemaakt. Daarmee heeft hij aanvaard dat de lesbevoegdheid niet per se direct hoeft te vervallen. Bovendien kan het IBKI voorschriften verbinden aan een tijdelijke verlenging, zoals bijlessen of het afronden van de resterende bijscholing binnen een termijn. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. Het IBKI moet de instructeur behandelen alsof hij nog een certificaat voor categorie B heeft, tot zes weken na de bekendmaking van de beslissing op bezwaar. Hij mag dus weer rijles geven. Het IBKI moet daarnaast het griffierecht van € 200 aan hem vergoeden; een vergoeding van proceskosten krijgt hij niet. Hoger beroep of verzet tegen deze uitspraak is niet mogelijk.
De burgemeester van Amsterdam legde op 21 oktober 2026 een preventieve last onder dwangsom op aan Room Mate Amsterdam B.V., de exploitant van een hotel in Amsterdam. De last bedroeg € 25.000 per dansevenement en was bedoeld om te voorkomen dat het hotel in de periode van 21 tot en met 24 oktober 2026 dansevenementen met versterkte muziek en/of dj's zou houden zonder de vereiste evenementenvergunning. Het hotel was het daar niet mee eens. Volgens Room Mate Amsterdam ging het niet om evenementen die voor het publiek toegankelijk waren, maar om besloten netwerkbijeenkomsten. Daarvoor zou geen evenementenvergunning nodig zijn op grond van de Algemene Plaatselijke Verordening van Amsterdam. Het hotel diende bezwaar in en vroeg tegelijkertijd aan de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, zodat de last niet meteen zou ingaan. Tijdens de zitting op 22 oktober 2026 bleek dat de zaak smaller was dan op het eerste gezicht leek. De burgemeester verduidelijkte dat de last eigenlijk alleen betrekking had op drie specifiek genoemde activiteiten: een avondevenement op donderdag 22 oktober ('Monetunes & Cryo Mix present: Room Servive'), een ochtendactiviteit op zaterdag 24 oktober ('RCVRY X STËLZ RAVE RUN') en een middagactiviteit op diezelfde zaterdag ('JOB DUTCHTUBER x BILLY THE KIT'). Alle andere geplande activiteiten in de periode vielen er dus niet onder. Vervolgens deden Room Mate Amsterdam en de organisator van de activiteiten, Meet Me At The Hotel, ter zitting een belangrijke toezegging: alle drie de specifiek genoemde activiteiten zouden niet doorgaan. De al uitgenodigde bezoekers voor de donderdag waren al ingelicht, en de annulering zou ook op de website worden vermeld. De voorzieningenrechter oordeelde dat een preventieve last onder dwangsom, een maatregel die een overtreding moet voorkomen die nog moet plaatsvinden, alleen gerechtvaardigd is als duidelijk is dat die overtreding ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden. Nu de activiteiten waren afgelast, was dat niet langer het geval. Bovendien wees de rechter er op dat het besluit aanvankelijk was opgelegd voor meer activiteiten dan de drie die de burgemeester uiteindelijk bedoelde, wat al een reden was om de last te schorsen. De voorzieningenrechter schorste het besluit van 21 oktober 2026 totdat zes weken na de beslissing op het bezwaar zijn verstreken. De burgemeester moet het betaalde griffierecht van € 397 aan Room Mate Amsterdam vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 1.868 aan proceskosten.