Rechter geeft Amsterdamse markthandelaar vergunning terug na onterechte intrekking — RBAMS:2026:3226
intrekking marktvergunning / verpachting marktplaats / bestuursrecht handhaving
Eiser / verzoeker
Markthandelaar (naam anoniem)
Verweerder / gedaagde
College van burgemeester en wethouders van Amsterdam
Het beroep is gegrond verklaard: het intrekkingsbesluit van de marktvergunning is vernietigd en herroepen, en de gemeente Amsterdam moet €400 griffierecht en €2.802 proceskosten vergoeden.
- De bewijslast voor verpachting rust bij de gemeente als oplegger van een belastend besluit, niet bij de vergunninghouder.
- Wisselende verklaringen van de handelaar — later herroepen wegens paniek — zijn onvoldoende bewijs voor verpachting in de zin van de Marktverordening.
- Het ontbreken van concrete waarnemingen door toezichthouders (zoals afwezigheid achter de kraam of aanwezigheid van derden) ondermijnt de conclusie van verpachting.
- Een gebrekkige boekhouding bewijst op zichzelf niet dat de marktplaats is afgestaan aan een ander.
- De voorzieningenrechter herriep zelf ook het primaire besluit omdat het geconstateerde motiveringsgebrek niet herstelbaar is.
Samenvatting
Een markthandelaar in Amsterdam is zijn marktvergunning ten onrechte kwijtgeraakt. De gemeente Amsterdam trok de vergunning in omdat zij meende dat de man zijn kraamplaats had 'verpacht' aan een ander — wat onder de Marktverordening verboden is. De rechtbank Amsterdam heeft nu geoordeeld dat de gemeente daarvoor onvoldoende bewijs had.
De problemen begonnen op 25 maart 2025, toen de politie goederen in beslag nam bij de kraam van de handelaar op verdenking van nepartikelen. Kort daarna verklaarde de man aan toezichthouders dat hij de kraam die dag aan iemand anders had gegeven, dat die persoon was weggerend toen de politie arriveerde, en dat de aangetroffen handelswaar niet van hemzelf was. In een later gesprek in mei 2025 verklaarde hij bovendien dat hij die dag deels eigen handel had verkocht én deels handel van een derde, waarbij de winst onderling zou worden verdeeld.
Op basis van die verklaringen concludeerde de gemeente dat sprake was van verpachting en trok zij in juni 2025 de marktvergunning in. Na een bezwaar van de handelaar handhaafde de gemeente dit besluit in januari 2026. Daarbij stelde de gemeente dat de man met zijn overgelegde administratie niet aannemelijk had gemaakt dat hij wel degelijk voor eigen rekening en risico handelde.
De handelaar trok zijn eerdere verklaringen echter in. Hij legde uit dat hij in paniek had gesproken na de vondst van de nepartikelen en zichzelf wilde ontlasten in wat hij als een onveilige situatie ervoer. Zijn antwoorden waren niet juridisch doordacht geweest en hij had achteraf eerder juridisch advies moeten inwinnen.
De voorzieningenrechter stelde vast dat de bewijslast bij een belastend besluit — zoals het intrekken van een vergunning — bij de gemeente ligt, niet bij de vergunninghouder. De gemeente had dus zelf feiten en omstandigheden aannemelijk moeten maken waaruit verpachting bleek. Dat is niet gelukt. De verklaringen van de handelaar waren wisselend en riepen terecht vragen op, maar waren op zichzelf onvoldoende om verpachting vast te stellen. Daarbij ontbraken concrete waarnemingen van toezichthouders: was de man daadwerkelijk afwezig bij zijn kraam? Zijn er andere personen achter de kraam aangetroffen? Uit de stukken bleek daar vrijwel niets over.
Bovendien keerde de gemeente de bewijslast ten onrechte om door van de handelaar te eisen dat hij met zijn administratie zou bewijzen dat hij voor eigen rekening handelde. Dat zijn boekhouding een puinhoop was, betekende niet automatisch dat hij zijn marktplaats had afgestaan aan een ander. Mogelijk had hij daarmee andere regels overtreden, maar dat was in deze zaak niet aan de orde.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde het besluit van de gemeente en herriep ook het oorspronkelijke intrekkingsbesluit. De marktvergunning van de handelaar is daarmee hersteld. De gemeente moet hem bovendien het griffierecht van tweemaal €200 terugbetalen en €2.802 aan proceskosten vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. M. Keurentjes
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2026:960, Rechtbank Noord-Holland, 02-02-2026, HAA 25/6087 en HAA 26/291
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:10108, Rechtbank Gelderland, 26-11-2025, ARN 24/8292
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24568, Rechtbank Den Haag, 12-11-2025, 24/3056
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24569, Rechtbank Den Haag, 12-11-2025, 24/3063
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
26/759 en 26/1195
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. L. Dolfing
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een rijinstructeur uit de regio Amsterdam, eigenaar van een eigen rijschool, zag zijn inkomsten van de ene op de andere dag wegvallen. Zijn certificaat voor het geven van rijonderricht in categorie B was tot en met 29 augustus 2026 geldig en is daarna van rechtswege vervallen. Wie rijles wil blijven geven, moet binnen de geldigheidsduur van vijf jaar bijscholing volgen: zes dagdelen theorie, waaronder een cursus over wet- en regelgeving, en een praktijkbegeleiding die door het IBKI, het instituut dat de rijinstructeurs beoordeelt, wordt beoordeeld. Bij een onvoldoende volgt een tweede en zo nodig een derde begeleiding. De instructeur vroeg zijn eerste praktijkbegeleiding op 1 juli 2026 aan, twee maanden voor het verlopen van zijn certificaat. Die vond plaats op 13 augustus 2026 en werd als onvoldoende beoordeeld, omdat hij aan het einde van de les was vergeten de leerdoelen met de leerling te evalueren. De tweede begeleiding op 28 augustus 2026 was eveneens onvoldoende. Voor een derde begeleiding was geen tijd meer. De zes dagdelen theoretische bijscholing had hij wel op tijd gevolgd, en ook een geldige verklaring omtrent het gedrag had hij ingediend. Op 28 augustus 2026 vroeg hij verlenging van zijn certificaat aan. De wet staat verlenging met maximaal een jaar toe bij gewichtige en verschoonbare redenen. Stichting VAM (IBKI) wees de aanvraag op 4 september 2026 af. Volgens de stichting bleek niet van bijzondere omstandigheden, en was de instructeur niet tijdig met zijn bijscholing begonnen. Om zijn lesbevoegdheid terug te krijgen zou hij het herintredertraject moeten volgen. De instructeur maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt zolang het bezwaar loopt. Hij voerde aan dat zijn onderneming feitelijk stilligt en dat hij zijn huur en boodschappen niet meer kan betalen. Daarnaast wees hij op overspannenheid en overbelasting, die achteraf door een praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg waren vastgesteld en volgens hem hadden meegespeeld bij het te laat plannen van de bijscholing. De voorzieningenrechter vond het spoedeisend belang aannemelijk, omdat de instructeur met documenten had onderbouwd dat zijn enige inkomstenbron was stilgevallen. Het IBKI liet het oordeel hierover uiteindelijk aan de voorzieningenrechter over. Voor de vraag of het bezwaar kans van slagen heeft, keek de voorzieningenrechter naar het besluit zelf. Hij oordeelde dat het IBKI bij de toets aan de bijscholingsverplichting zowel naar de theoretische als de praktische bijscholing moet kijken. Wat de instructeur wel tijdig had voltooid, kon zijn verschoonbaarheidsargument versterken. Uit het besluit bleek niet dat het IBKI de tijdig gevolgde cursussen en de twee ingeplande praktijkbegeleidingen had meegewogen. Ook vond de voorzieningenrechter dat het IBKI zichzelf te weinig ruimte gaf om te beoordelen of de gevolgen evenredig zijn. De wetgever bedoelde de regeling voor schrijnende gevallen als hardheidsclausule, die niet tot enkele specifieke gevallen mag worden ingeperkt. Het IBKI moet in de heroverweging het hele beeld bekijken, inclusief medische en persoonlijke omstandigheden en de vraag of het verlies van de enige inkomstenbron onevenredig zwaar uitpakt. Niet op voorhand valt te zeggen dat het bezwaar kansloos is. In de belangenafweging woog het belang van de instructeur zwaarder dan dat van de kwaliteit van het rijonderricht en de verkeersveiligheid. De wetgever heeft bij instructeurs die drie keer een onvoldoende halen al een verlenging van zes maanden mogelijk gemaakt. Daarmee heeft hij aanvaard dat de lesbevoegdheid niet per se direct hoeft te vervallen. Bovendien kan het IBKI voorschriften verbinden aan een tijdelijke verlenging, zoals bijlessen of het afronden van de resterende bijscholing binnen een termijn. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. Het IBKI moet de instructeur behandelen alsof hij nog een certificaat voor categorie B heeft, tot zes weken na de bekendmaking van de beslissing op bezwaar. Hij mag dus weer rijles geven. Het IBKI moet daarnaast het griffierecht van € 200 aan hem vergoeden; een vergoeding van proceskosten krijgt hij niet. Hoger beroep of verzet tegen deze uitspraak is niet mogelijk.
De burgemeester van Amsterdam legde op 21 oktober 2026 een preventieve last onder dwangsom op aan Room Mate Amsterdam B.V., de exploitant van een hotel in Amsterdam. De last bedroeg € 25.000 per dansevenement en was bedoeld om te voorkomen dat het hotel in de periode van 21 tot en met 24 oktober 2026 dansevenementen met versterkte muziek en/of dj's zou houden zonder de vereiste evenementenvergunning. Het hotel was het daar niet mee eens. Volgens Room Mate Amsterdam ging het niet om evenementen die voor het publiek toegankelijk waren, maar om besloten netwerkbijeenkomsten. Daarvoor zou geen evenementenvergunning nodig zijn op grond van de Algemene Plaatselijke Verordening van Amsterdam. Het hotel diende bezwaar in en vroeg tegelijkertijd aan de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, zodat de last niet meteen zou ingaan. Tijdens de zitting op 22 oktober 2026 bleek dat de zaak smaller was dan op het eerste gezicht leek. De burgemeester verduidelijkte dat de last eigenlijk alleen betrekking had op drie specifiek genoemde activiteiten: een avondevenement op donderdag 22 oktober ('Monetunes & Cryo Mix present: Room Servive'), een ochtendactiviteit op zaterdag 24 oktober ('RCVRY X STËLZ RAVE RUN') en een middagactiviteit op diezelfde zaterdag ('JOB DUTCHTUBER x BILLY THE KIT'). Alle andere geplande activiteiten in de periode vielen er dus niet onder. Vervolgens deden Room Mate Amsterdam en de organisator van de activiteiten, Meet Me At The Hotel, ter zitting een belangrijke toezegging: alle drie de specifiek genoemde activiteiten zouden niet doorgaan. De al uitgenodigde bezoekers voor de donderdag waren al ingelicht, en de annulering zou ook op de website worden vermeld. De voorzieningenrechter oordeelde dat een preventieve last onder dwangsom, een maatregel die een overtreding moet voorkomen die nog moet plaatsvinden, alleen gerechtvaardigd is als duidelijk is dat die overtreding ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden. Nu de activiteiten waren afgelast, was dat niet langer het geval. Bovendien wees de rechter er op dat het besluit aanvankelijk was opgelegd voor meer activiteiten dan de drie die de burgemeester uiteindelijk bedoelde, wat al een reden was om de last te schorsen. De voorzieningenrechter schorste het besluit van 21 oktober 2026 totdat zes weken na de beslissing op het bezwaar zijn verstreken. De burgemeester moet het betaalde griffierecht van € 397 aan Room Mate Amsterdam vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 1.868 aan proceskosten.