Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2026:3403Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Beroep tegen tijdelijk terras naast Amsterdamse souvenirwinkel afgewezen — RBAMS:2026:3403

exploitatievergunning horecabedrijf / terrassenbeleid / bestuursrecht

Eiser / verzoeker

Eigenaar van souvenirwinkel aan de Nieuwendijk, Amsterdam

VS

Verweerder / gedaagde

Burgemeester van Amsterdam

Het beroep is ongegrond verklaard; de exploitatievergunning met tijdelijk terras voor het horecabedrijf blijft in stand.

  • Het verlengingsbesluit van 6 mei 2025 valt niet onder artikel 6:19 Awb omdat daarvoor een nieuwe aanvraag nodig was; eiser behoudt wel procesbelang bij de oude vergunning.
  • Dat dezelfde ambtenaar zowel het advies van de bezwaarschriftencommissie opstelde als het besluit voorbereidde, tast de onafhankelijkheid van het advies niet aan.
  • De maatwerkprocedure uit het Terrassenbeleid is terecht toegepast, omdat het horecabedrijf niet op de begane grond is gevestigd en het terras schuin tegenover de gevel ligt.
  • Aan alle vier maatwerkcriteria (toezicht, verkeersveiligheid, woon- en leefklimaat, doelmatig gebruik openbare ruimte) is voldoende gemotiveerd voldaan.
  • Klachten over rommelig opgeslagen terrasmeubilair en afval zijn een handhavingskwestie en geen grond om de vergunning te weigeren.

Samenvatting

Een eigenaar van een luxueuze souvenirwinkel op de Amsterdamse Nieuwendijk probeerde via de rechter te voorkomen dat het horecabedrijf naast zijn winkel een tijdelijk terras mocht exploiteren. De zaak sleepte zich al meerdere jaren voort en belandde opnieuw bij de rechtbank Amsterdam na een eerdere rechterlijke tussenkomst.

De eigenaar van de souvenirwinkel maakte bezwaar tegen een exploitatievergunning die de burgemeester van Amsterdam in 2022 had verleend aan het naastgelegen horecabedrijf. Het conflict draaide om een tijdelijk terras dat wegens werkzaamheden in het kader van het project 'Oranje Loper' — waarbij een hulpbrug werd geplaatst — was verplaatst naar een parkeervak recht tegenover zijn winkel. De winkeleigenaar ervoer hier overlast van.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In een eerdere uitspraak uit oktober 2024 gaf de rechtbank de winkeleigenaar nog gelijk: het besluit van de burgemeester was toen onvoldoende zorgvuldig gemotiveerd. De burgemeester moest opnieuw beslissen en daarbij de zogeheten maatwerkprocedure uit het Amsterdamse Terrassenbeleid volgen. Dat gebeurde, en in januari 2025 werd het bezwaar opnieuw ongegrond verklaard, nu met uitgebreidere motivering.

In de nieuwe procedure voerde de winkeleigenaar meerdere argumenten aan. Hij stelde onder meer dat het advies van de bezwaarschriftencommissie niet onafhankelijk kon zijn, omdat dezelfde ambtenaar zowel het advies had opgesteld als het besluit had voorbereid. De rechtbank verwierp dit argument: een bestuursorgaan hoeft een overgenomen advies normaal gesproken niet nader toe te lichten, en het feit dat de burgemeester het besluit persoonlijk had ondertekend, volstond als blijk van zorgvuldigheid.

Daarnaast betoogde de winkeleigenaar dat het horecabedrijf helemaal geen recht had op een terrasvergunning, omdat het niet op de begane grond is gevestigd maar op een hogere verdieping. Volgens het Terrassenbeleid mag een terras namelijk alleen recht voor de gevel van het horecabedrijf worden geplaatst. De rechtbank oordeelde echter dat juist voor dit soort uitzonderlijke situaties de maatwerkprocedure bestaat. Omdat er aan de overkant van het horecabedrijf geen ruimte was voor een regulier terras maar schuin aan de overkant wél, was er automatisch sprake van een situatie waarvoor maatwerk kon worden toegepast.

De burgemeester had bij het verlenen van maatwerk getoetst aan vier criteria: toezicht op het terras vanuit de horecazaak, verkeersveiligheid, het woon- en leefklimaat en het meest doelmatige gebruik van de openbare ruimte. De rechtbank oordeelde dat aan al deze criteria was voldaan. Zo is er voldoende ruimte voor personeel om het terras te overzien zonder klanten te hinderen, ligt het terras aan een eenrichtingsweg met een maximumsnelheid van 30 kilometer per uur, en zijn er geen concrete aanwijzingen dat het terras het woon- en leefklimaat nadelig beïnvloedt. De klachten van de winkeleigenaar over rommelig opgeslagen terrasmeubilair en afval wees de rechtbank af als handhavingskwestie — dat valt buiten de beoordeling van de vergunning zelf.

De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De winkeleigenaar ontvangt zijn griffierecht niet terug en krijgt geen vergoeding voor zijn proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. M.R. Plug

eiser

Cees Advocaten, 'S-GRAVENHAGE

218 uitspraken

mr. M. Boermans

verweerder

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AMS 25/1433

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. L.H. Waller
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rijinstructeur mag voorlopig weer lesgeven na afgewezen verlenging van zijn certificaat

Een rijinstructeur uit de regio Amsterdam, eigenaar van een eigen rijschool, zag zijn inkomsten van de ene op de andere dag wegvallen. Zijn certificaat voor het geven van rijonderricht in categorie B was tot en met 29 augustus 2026 geldig en is daarna van rechtswege vervallen. Wie rijles wil blijven geven, moet binnen de geldigheidsduur van vijf jaar bijscholing volgen: zes dagdelen theorie, waaronder een cursus over wet- en regelgeving, en een praktijkbegeleiding die door het IBKI, het instituut dat de rijinstructeurs beoordeelt, wordt beoordeeld. Bij een onvoldoende volgt een tweede en zo nodig een derde begeleiding. De instructeur vroeg zijn eerste praktijkbegeleiding op 1 juli 2026 aan, twee maanden voor het verlopen van zijn certificaat. Die vond plaats op 13 augustus 2026 en werd als onvoldoende beoordeeld, omdat hij aan het einde van de les was vergeten de leerdoelen met de leerling te evalueren. De tweede begeleiding op 28 augustus 2026 was eveneens onvoldoende. Voor een derde begeleiding was geen tijd meer. De zes dagdelen theoretische bijscholing had hij wel op tijd gevolgd, en ook een geldige verklaring omtrent het gedrag had hij ingediend. Op 28 augustus 2026 vroeg hij verlenging van zijn certificaat aan. De wet staat verlenging met maximaal een jaar toe bij gewichtige en verschoonbare redenen. Stichting VAM (IBKI) wees de aanvraag op 4 september 2026 af. Volgens de stichting bleek niet van bijzondere omstandigheden, en was de instructeur niet tijdig met zijn bijscholing begonnen. Om zijn lesbevoegdheid terug te krijgen zou hij het herintredertraject moeten volgen. De instructeur maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die geldt zolang het bezwaar loopt. Hij voerde aan dat zijn onderneming feitelijk stilligt en dat hij zijn huur en boodschappen niet meer kan betalen. Daarnaast wees hij op overspannenheid en overbelasting, die achteraf door een praktijkondersteuner geestelijke gezondheidszorg waren vastgesteld en volgens hem hadden meegespeeld bij het te laat plannen van de bijscholing. De voorzieningenrechter vond het spoedeisend belang aannemelijk, omdat de instructeur met documenten had onderbouwd dat zijn enige inkomstenbron was stilgevallen. Het IBKI liet het oordeel hierover uiteindelijk aan de voorzieningenrechter over. Voor de vraag of het bezwaar kans van slagen heeft, keek de voorzieningenrechter naar het besluit zelf. Hij oordeelde dat het IBKI bij de toets aan de bijscholingsverplichting zowel naar de theoretische als de praktische bijscholing moet kijken. Wat de instructeur wel tijdig had voltooid, kon zijn verschoonbaarheidsargument versterken. Uit het besluit bleek niet dat het IBKI de tijdig gevolgde cursussen en de twee ingeplande praktijkbegeleidingen had meegewogen. Ook vond de voorzieningenrechter dat het IBKI zichzelf te weinig ruimte gaf om te beoordelen of de gevolgen evenredig zijn. De wetgever bedoelde de regeling voor schrijnende gevallen als hardheidsclausule, die niet tot enkele specifieke gevallen mag worden ingeperkt. Het IBKI moet in de heroverweging het hele beeld bekijken, inclusief medische en persoonlijke omstandigheden en de vraag of het verlies van de enige inkomstenbron onevenredig zwaar uitpakt. Niet op voorhand valt te zeggen dat het bezwaar kansloos is. In de belangenafweging woog het belang van de instructeur zwaarder dan dat van de kwaliteit van het rijonderricht en de verkeersveiligheid. De wetgever heeft bij instructeurs die drie keer een onvoldoende halen al een verlenging van zes maanden mogelijk gemaakt. Daarmee heeft hij aanvaard dat de lesbevoegdheid niet per se direct hoeft te vervallen. Bovendien kan het IBKI voorschriften verbinden aan een tijdelijke verlenging, zoals bijlessen of het afronden van de resterende bijscholing binnen een termijn. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. Het IBKI moet de instructeur behandelen alsof hij nog een certificaat voor categorie B heeft, tot zes weken na de bekendmaking van de beslissing op bezwaar. Hij mag dus weer rijles geven. Het IBKI moet daarnaast het griffierecht van € 200 aan hem vergoeden; een vergoeding van proceskosten krijgt hij niet. Hoger beroep of verzet tegen deze uitspraak is niet mogelijk.

Rechtbank Amsterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechter schorst preventieve last onder dwangsom voor dansevenementen in hotel na toezegging organisator

De burgemeester van Amsterdam legde op 21 oktober 2026 een preventieve last onder dwangsom op aan Room Mate Amsterdam B.V., de exploitant van een hotel in Amsterdam. De last bedroeg € 25.000 per dansevenement en was bedoeld om te voorkomen dat het hotel in de periode van 21 tot en met 24 oktober 2026 dansevenementen met versterkte muziek en/of dj's zou houden zonder de vereiste evenementenvergunning. Het hotel was het daar niet mee eens. Volgens Room Mate Amsterdam ging het niet om evenementen die voor het publiek toegankelijk waren, maar om besloten netwerkbijeenkomsten. Daarvoor zou geen evenementenvergunning nodig zijn op grond van de Algemene Plaatselijke Verordening van Amsterdam. Het hotel diende bezwaar in en vroeg tegelijkertijd aan de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, zodat de last niet meteen zou ingaan. Tijdens de zitting op 22 oktober 2026 bleek dat de zaak smaller was dan op het eerste gezicht leek. De burgemeester verduidelijkte dat de last eigenlijk alleen betrekking had op drie specifiek genoemde activiteiten: een avondevenement op donderdag 22 oktober ('Monetunes & Cryo Mix present: Room Servive'), een ochtendactiviteit op zaterdag 24 oktober ('RCVRY X STËLZ RAVE RUN') en een middagactiviteit op diezelfde zaterdag ('JOB DUTCHTUBER x BILLY THE KIT'). Alle andere geplande activiteiten in de periode vielen er dus niet onder. Vervolgens deden Room Mate Amsterdam en de organisator van de activiteiten, Meet Me At The Hotel, ter zitting een belangrijke toezegging: alle drie de specifiek genoemde activiteiten zouden niet doorgaan. De al uitgenodigde bezoekers voor de donderdag waren al ingelicht, en de annulering zou ook op de website worden vermeld. De voorzieningenrechter oordeelde dat een preventieve last onder dwangsom, een maatregel die een overtreding moet voorkomen die nog moet plaatsvinden, alleen gerechtvaardigd is als duidelijk is dat die overtreding ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden. Nu de activiteiten waren afgelast, was dat niet langer het geval. Bovendien wees de rechter er op dat het besluit aanvankelijk was opgelegd voor meer activiteiten dan de drie die de burgemeester uiteindelijk bedoelde, wat al een reden was om de last te schorsen. De voorzieningenrechter schorste het besluit van 21 oktober 2026 totdat zes weken na de beslissing op het bezwaar zijn verstreken. De burgemeester moet het betaalde griffierecht van € 397 aan Room Mate Amsterdam vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 1.868 aan proceskosten.

Rechtbank Amsterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBAMS:2026:10284
Rechtbank Amsterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBAMS:2026:9617
Rechtbank Amsterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBAMS:2026:9842
Rechtbank Amsterdam·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht