Wrakingsverzoek in leerplichtszaak afgewezen wegens gebrek aan bewijs van partijdigheid — RBAMS:2026:4156
wrakingsverzoek in strafzaak
Eiser / verzoeker
Verzoekers (verdachten in leerplichtszaken)
Verweerder / gedaagde
Mr. H.M. Patijn, rechter
De wrakingskamer wijst het verzoek tot wraking van de rechter af als ongegrond.
- Een rechterlijke (tussen)beslissing kan nooit zelfstandig grond zijn voor wraking; wraking is geen verkapt rechtsmiddel.
- De rechter stemde op 20 maart 2026 in met het getuigenverzoek, kort na doorsturen door de officier van justitie, zodat van onvoldoende voortvarendheid geen sprake was.
- Het niet meesturen van de eigen stukken van verzoekers in het strafdossier schaadde hun verdediging niet, omdat zij die stukken zelf al bezaten.
- Dat verzoekers de reactie als laat ervoeren, levert zonder bijzondere omstandigheden geen objectief gerechtvaardigde vrees voor partijdigheid op.
Samenvatting
Twee verdachten in strafzaken over de leerplicht vroegen de rechtbank Amsterdam om de behandelend rechter te wraken. Zij stelden dat de rechter te traag had gereageerd op hun verzoeken om inzage in hun strafdossiers en het oproepen van getuigen, en dat zij daardoor niet in staat waren zich behoorlijk te verdedigen. De wrakingskamer wees dat verzoek op 22 april 2026 af.
De verdachten, die terechtstonden bij team kanton van de rechtbank, hadden op 6 maart 2026 verzocht om getuigen op te roepen voor de zitting van 13 april 2026. De officier van justitie legde dit verzoek voor aan de rechter, die er op 20 maart 2026 mee instemde. De getuigen werden vervolgens opgeroepen door het Openbaar Ministerie. De verdachten stelden dat de rechter te laat had gereageerd en de verkeerde procedure had gevolgd.
Over het strafdossier hadden de verdachten op 23 maart 2026 verzocht om een kopie. Op 27 maart 2026 stuurde de strafgriffie het proces-verbaal van de leerplichtambtenaar en een uitdraai uit het justitieel documentatieregister. De verdachten vroegen vervolgens of zij het volledige dossier hadden ontvangen. Op 2 april 2026 kregen zij te horen dat de eigen stukken die zij zelf hadden ingediend niet waren meegestuurd, maar dat alle overige stukken waren toegezonden. Eerder had het Openbaar Ministerie hen ook al de mogelijkheid geboden het volledige strafdossier in te zien op het parket, maar van die mogelijkheid hadden zij geen gebruik gemaakt.
De wrakingskamer beoordeelde of de handelwijze van de rechter een objectief gerechtvaardigde vrees voor partijdigheid opleverde. Wraking is alleen mogelijk als er bijzondere omstandigheden zijn die een zwaarwegende aanwijzing geven voor vooringenomenheid. Een rechterlijke beslissing op zichzelf kan nooit grond zijn voor wraking: daarvoor zijn andere rechtsmiddelen bedoeld, zoals hoger beroep.
De wrakingskamer oordeelde dat de rechter niet verantwoordelijk was voor enige serieuze vertraging. Het dossier was binnen vier dagen na het verzoek toegezonden. Dat de eigen stukken van de verdachten daar niet bij zaten, leverde geen schade op voor hun verdediging, omdat zij die stukken zelf al in bezit hadden. Dat de verdachten op 2 april pas uitsluitsel kregen over de volledigheid van het dossier, kon als vervelend worden ervaren, maar wees niet op vooringenomenheid.
Over het getuigenverzoek stelde de wrakingskamer vast dat de rechter al op 20 maart toestemming had gegeven, kort nadat de officier van justitie het verzoek had doorgestuurd. Ook daar was geen sprake van een gebrek aan voortvarendheid. Dat de verdachten niet direct over die beslissing waren bericht, noemde de wrakingskamer te betreuren, maar ook dit leverde geen aanwijzing op voor partijdigheid. De vraag of de rechter de juiste procedure had gevolgd bij het oproepen van getuigen, is bovendien een inhoudelijke beslissing die de wrakingskamer niet mag beoordelen.
De wrakingskamer wees het verzoek tot wraking af als ongegrond. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/13/785958 / HA RK 26-116
Procedure
Eerste en enige aanleg
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen. Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf. Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat. De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd. De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen. De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.