Naar inhoud
Juristi.nl

Rechter wijst vordering over te veel betaalde invorderingsrente erfbelasting af — RBAMS:2026:4723

invorderingsrente erfbelasting / softwarefout Belastingdienst

Eiser / verzoeker

particuliere erfgenaam (procedeert in persoon)

VS

Verweerder / gedaagde

De Ontvanger van de Belastingdienst

De vorderingen van eiser zijn afgewezen en hij is voor het overige niet-ontvankelijk verklaard; eiser moet € 50,- aan proceskosten betalen.

  • Geschillen over de hoogte van invorderingsrente vallen uitsluitend onder de bevoegdheid van de belastingrechter; de civiele rechter verklaart eiser op dat punt niet-ontvankelijk.
  • De softwarefout bij de Belastingdienst (2013-2021) betrof uitsluitend aanslagen die achteraf zijn verminderd waarbij vóór die vermindering al invorderingsrente was betaald; bij eiser was dat niet het geval.
  • Eiser heeft de feitelijke toelichting van de Ontvanger over de reikwijdte van de softwarefout niet weersproken, waardoor de rechter die toelichting als vaststaand aannam.
  • Het ontbreken van een handtekening van de deurwaarder op het afschrift van de dagvaarding leidt niet tot nietigheid, omdat de Ontvanger is verschenen en geen belang heeft gesteld.

Samenvatting

Een man die erfbelasting moest betalen na het overlijden van zijn moeder in 2013 stapte voor de tweede keer naar de rechter. Hij was ervan overtuigd dat de Belastingdienst hem te veel invorderingsrente had berekend en eiste terugbetaling van € 17.704,-. De kantonrechter in Amsterdam stelde hem op beide punten in het ongelijk.

De man had in 2016 een aanslag erfbelasting van ruim € 120.000,- gekregen, waarvan na een vermindering nog € 71.942,- openstond. Omdat hij dit niet in één keer kon betalen, sloot hij in 2022 via zijn advocaat een betalingsregeling met de Belastingdienst: € 4.500,- per maand, af te sluiten uiterlijk in maart 2024. De man voldeed keurig aan die regeling, maar stelde daarna dat de Belastingdienst ten onrechte invorderingsrente had berekend vanaf april 2016, het moment waarop de aanslag eigenlijk al betaald had moeten zijn. Volgens hem had het sluiten van de betalingsregeling in 2022 moeten betekenen dat er geen rente meer liep.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Dit eerste verwijt stuitte op een formele drempel: invorderingsrente wordt vastgesteld bij een voor bezwaar vatbare beschikking van de Belastingdienst. Wie het daar niet mee eens is, moet via het bestuursrecht bezwaar maken en zo nodig naar de belastingrechter. De kantonrechter, een civiele rechter, mag daar inhoudelijk niet over oordelen zolang de beschikkingen niet via die weg zijn aangevochten. De man werd op dit punt niet-ontvankelijk verklaard.

Het tweede verwijt was nieuw en had meer kans van slagen. In december 2024 werd breed in de media bericht dat een softwarefout bij de Belastingdienst er tussen 2013 en 2021 voor had gezorgd dat ongeveer 155.000 mensen te veel invorderingsrente hadden betaald. De Belastingdienst was al begonnen met een hersteloperatie en compenseerde gedupeerden, ook als zij geen formeel bezwaar hadden ingediend. De man stelde dat hij ook tot die groep behoorde. Anders dan het eerste verwijt kon de kantonrechter dit wel inhoudelijk beoordelen.

De Belastingdienst legde tijdens de procedure schriftelijk uit wat er precies fout was gegaan in de software: de fout deed zich uitsluitend voor bij aanslagen die achteraf waren verminderd, terwijl er vóór die vermindering al invorderingsrente was betaald. Na de vermindering werd de rente dan niet herberekend, waardoor een te hoog bedrag bleef staan. De man weerlegde deze uitleg niet. De Belastingdienst stelde vervolgens dat bij hem vóór de vermindering van zijn aanslag nog helemaal geen invorderingsrente was betaald, zodat zijn situatie buiten de reikwijdte van de softwarefout viel. Ook dit liet de man onbetwist.

De kantonrechter concludeerde daarom dat de man niet behoort tot de groep gedupeerden van de softwarefout en wees zijn vordering op dit punt af. De man werd veroordeeld in de proceskosten van € 50,-, het forfaitaire bedrag voor de aanwezigheid van de Belastingdienst bij de mondelinge behandeling.

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

11751203 \ CV EXPL 25-8387

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBAMS:2026:11178
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Rechtbank wijst verzoek om tegengetuigen af in bunq-geschil over klantenaantallen

Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen. Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf. Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat. De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd. De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen. De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBAMS:2026:10883
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBAMS:2026:10540
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
RBAMS:2026:11121
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht