Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2026:7452Civiel Recht; Arbeidsrecht

Kantonrechter wijst billijke vergoeding af in arbeidsgeschil met ABN AMRO, maar kent wel deelvergoedingen toe — RBAMS:2026:7452

billijke vergoeding bij opzegging wegens langdurige arbeidsongeschiktheid / re-integratieverplichtingen

Eiser / verzoeker

werkneemster (verzoekster)

VS

Verweerder / gedaagde

ABN AMRO Bank N.V.

Verzoek om billijke vergoeding van € 50.000 afgewezen; ABN AMRO veroordeeld tot betaling van € 2.462,23 aanvullende transitievergoeding, € 2.477,13 POB-budget en € 200 arbeidsvoorwaardenbedrag, alle bedragen vermeerderd met wettelijke rente.

  • Geen ernstige verwijtbaarheid bij ABN AMRO vastgesteld over beide ziekteperioden en de tussenliggende periode, waardoor de billijke vergoeding van € 50.000 wordt afgewezen.
  • Mobiliteitsbudget dat tijdens ziekte werd doorbetaald, geldt als verkapt loon en moet worden meegeteld bij de berekening van de transitievergoeding; aanvullende transitievergoeding van € 2.462,23 toegewezen.
  • Vakantie-uren over het derde ziektejaar worden niet uitbetaald: artikel 7:634 BW koppelt het recht aan loonbetaling, en de kantonrechter wacht de lopende prejudiciële procedure bij de Hoge Raad niet af.
  • POB-budget van € 2.477,13 toegewezen, mede omdat ABN AMRO eerdere verzoeken om het budget in te zetten had afgewezen en zich te star had opgesteld.
  • Loonadministratiefouten van ABN AMRO worden deels aan het UWV geweten; geen opzet of kwade wil aangetoond, zodat geen verwijtbaarheid wordt aangenomen.

Samenvatting

Een vrouw die jarenlang bij ABN AMRO werkte en tweemaal langdurig ziek werd, vroeg de kantonrechter om een billijke vergoeding van € 50.000 bruto. Zij stelde dat ABN AMRO ernstig verwijtbaar had gehandeld en dat dit gedrag uiteindelijk had geleid tot het einde van haar dienstverband.

De vrouw trad in september 2016 in dienst bij de bank. Al kort daarna meldde zij zich ziek, waarna een langdurig traject van re-integratie volgde. In 2018 legde het UWV ABN AMRO een loonsanctie op omdat de bank haar re-integratieverplichtingen niet goed zou hebben nageleefd. Na een herbeoordeling in 2020 werd de vrouw geschikt geacht voor haar eigen werk, maar slechts voor twintig uur per week. Op die basis werkte zij door bij ABN AMRO, tot zij in juni 2023 opnieuw uitviel.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De tweede ziekteperiode verliep moeizaam. De vrouw verweet ABN AMRO dat de bank weigerde een UWV-verzuimregisseur te bekostigen, een training voor mensen met chronische klachten niet wilde vergoeden, geen prikkelarme werkplek of sta-zit-bureau beschikbaar stelde en fouten maakte in de loonadministratie. Uiteindelijk vroeg ABN AMRO in augustus 2025 toestemming aan het UWV om het dienstverband te beëindigen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid. Die toestemming werd verleend, en per 1 januari 2026 eindigde het dienstverband.

De kantonrechter oordeelde dat ABN AMRO in geen van de beoordeelde perioden ernstig verwijtbaar had gehandeld. Voor de eerste ziekteperiode woog de kantonrechter mee dat ABN AMRO steeds de adviezen van de bedrijfsarts had gevolgd, ook al had het UWV een loonsanctie opgelegd. In de tussenliggende periode had ABN AMRO de vrouw juist tegemoetgekomen door haar te laten werken in een functie die volgens de cao minimaal 32 uur per week vereist.

Over de tweede ziekteperiode erkende de kantonrechter dat ABN AMRO zich op een aantal punten te star had opgesteld, zoals bij de weigering om de verzuimregisseur en de training te vergoeden. Dat was verwijtbaar, maar niet ernstig verwijtbaar. Bij de kwesties rondom de werkplek en de parkeerplaats volgde de kantonrechter de vrouw niet, mede omdat de bedrijfsarts geen advies had gegeven over deze voorzieningen en de vrouw zelf de kwestie niet bij haar leidinggevende had aangekaart. De loonadministratiefouten weet de kantonrechter deels aan het UWV, en een kwade opzet bij ABN AMRO bleek niet.

Aanvullend op het verzoek om een billijke vergoeding had de vrouw ook een reeks nevenverzoeken ingediend. De kantonrechter wees de aanvullende transitievergoeding van € 2.462,23 bruto toe, omdat het zogeheten mobiliteitsbudget ook tijdens ziekte was doorbetaald en dus als verkapt loon moest worden meegeteld, en omdat ABN AMRO een rekenfout had gemaakt bij de waarderingspremie. Het persoonlijk ontwikkelbudget van € 2.477,13 bruto werd eveneens toegewezen, mede omdat ABN AMRO eerdere verzoeken om dat budget in te zetten had afgewezen. Het arbeidsvoorwaardenbedrag van € 200 voor de aanschaf van een smartwatch werd ook toegewezen, omdat de vrouw voldoende aantoonde dat ABN AMRO dit bedrag dubbel had meegenomen. Het verzoek om uitbetaling van vakantie-uren over het derde ziektejaar wees de kantonrechter af: de wet geeft alleen recht op uitbetaling van vakantie-uren over perioden waarin loon werd ontvangen, en de kantonrechter vond geen aanleiding af te wijken van die regel in afwachting van een prejudiciële vraag die inmiddels bij de Hoge Raad ligt. Het arbeidsvoorwaardenbedrag van € 304 werd afgewezen als onvoldoende onderbouwd.

De billijke vergoeding van € 50.000 wees de kantonrechter af. ABN AMRO moet aan de vrouw in totaal ruim € 5.100 aan aanvullende vergoedingen betalen, vermeerderd met wettelijke rente. Proceskosten worden door beide partijen zelf gedragen.

Betrokken advocaten

mr. W.M. Hes

verzoekster

Boontje Advocaten & Mediators, AMSTERDAM

73 uitspraken
mr. N.A. van den Bosch

verzoekster

Boontje Advocaten & Mediators, AMSTERDAM

6 uitspraken
mr. L. 't Mannetje

verweerder

BarentsKrans, 'S-GRAVENHAGE

3 uitspraken
mr. drs P.S. Zweekhorst

verweerder

BarentsKrans Coöperatief U.A., 'S-GRAVENHAGE

2 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12125374 EA VERZ 26-263

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine

Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen. De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is. De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken. De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan. De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening. Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan. De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBAMS:2026:10774
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBAMS:2026:10775
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBAMS:2026:10958
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBAMS:2026:10773
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht; Arbeidsrecht