Rechter wijst alle vorderingen van No Art Festival af in geschil over festivallocatie Sloterpark — RBAMS:2026:7792
toegang tot schaarse gemeentelijke evenementenlocatie en geldigheid exclusieve onderhuurafspraken
Eiser / verzoeker
No Art Festival B.V.
Verweerder / gedaagde
Gemeente Amsterdam, Optisport Amsterdam B.V., Loveland Festival B.V., Loveland Events B.V. en Faul Productions B.V. (Mystic Garden)
Alle vorderingen van No Art Festival B.V. zijn afgewezen en No Art is veroordeeld in de proceskosten van elk der vier gedaagde partijen (elk € 2.101).
- De aanvraag van No Art was al in de gemeentelijke verdelingsprocedure opgenomen, zodat de vorderingen om de aanvraag ontvankelijk te laten verklaren feitelijke grondslag misten.
- De Didam-regels leiden niet tot nietigheid van het bestaande huurcontract tussen de gemeente en Optisport, zodat de gemeente geen bevoegdheid heeft Optisport te verbieden exclusieve afspraken te maken.
- Optisport is een private onderneming zonder overheidstaak en hoeft zich niet te houden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur; zij heeft als private partij contractsvrijheid.
- Omdat de grondslag voor onrechtmatigheid van de exclusiviteitsafspraken door Optisport werd verworpen, faalden ook de vorderingen tegen Loveland en Mystic Garden.
- No Art is veroordeeld in de proceskosten van alle vier gedaagde partijen, elk vastgesteld op € 2.101.
Samenvatting
No Art Festival B.V. wilde via de rechter afdwingen dat zij mee kon dingen naar een festivallocatie in het Amsterdamse Sloterpark, maar de voorzieningenrechter wees alle vorderingen af. De organisator van een jaarlijks festival botste op een combinatie van privaatrechtelijke contracten en een gemeentelijke vergunningenprocedure die haar de toegang tot de gewenste locatie blokkeerde.
De achtergrond is als volgt. Het Westzijde Sloterpark, met het terrein van het Sloterparkbad, is een aangewezen evenementenlocatie in Amsterdam. Het zwembadterrein wordt verhuurd aan Optisport Amsterdam B.V., die het terrein op haar beurt onderverhuurt aan Loveland Festival B.V. en Faul Productions B.V. (dat het Mystic Garden-festival organiseert). Beide ondernemers hebben een exclusief recht om het terrein te gebruiken.
No Art dreigde haar vaste festivallocatie in het Flevopark kwijt te raken, omdat de gemeente Amsterdam de regels voor die plek voor 2027 had aangescherpt. Op zoek naar een alternatief diende zij een aanvraag in om op de gemeentelijke Evenementenkalender te worden geplaatst voor een tweedaags festival met maximaal 25.000 bezoekers op Westzijde Sloterpark. Voor gebruik van het zwembadterrein was echter toestemming van Optisport nodig. Die weigerde, vanwege de exclusieve afspraken met Loveland en Mystic Garden.
No Art stapte naar de rechter met een breed pakket aan vorderingen. Zij wilde dat de gemeente zou ingrijpen in het huurcontract met Optisport, dat Optisport gedwongen zou worden toestemming te verlenen, en dat Loveland en Mystic Garden geen beroep meer zouden mogen doen op hun exclusiviteitsrechten. Als juridische basis gebruikte No Art onder meer de zogeheten Didam-regels: normen uit de rechtspraak die overheidsorganen verplichten het gelijkheidsbeginsel te respecteren bij het aangaan en uitvoeren van privaatrechtelijke overeenkomsten.
De voorzieningenrechter volgde die redenering niet. Ten eerste stelde de rechter vast dat de aanvraag van No Art al gewoon in behandeling was genomen door het Stedelijk Evenementenbureau van Amsterdam, als onderdeel van een formele verdelingsprocedure samen met de aanvragen van Loveland en Mystic Garden. De vorderingen die erop gericht waren de aanvraag alsnog ontvankelijk te laten verklaren, misten daardoor feitelijke grondslag.
Ten tweede oordeelde de rechter dat de gemeente geen bevoegdheid heeft om in het huurcontract met Optisport in te grijpen. De Didam-regels zijn pas later ontwikkeld in de rechtspraak en leiden volgens de rechter niet tot nietigheid van al bestaande contracten. Bovendien had No Art onvoldoende toegelicht waarom de gemeente bij de verlenging van een overigens gelijkblijvend contract ineens nieuwe voorwaarden had moeten opleggen.
Ten derde verwierp de rechter de stelling dat Optisport als een soort verlengde arm van de overheid moet worden behandeld. Optisport is een private onderneming die een zwembad exploiteert, geen bestuursorgaan en niet belast met een overheidstaak. Het feit dat haar terrein toevallig als evenementenlocatie is aangewezen, verandert dat niet. Optisport heeft als private partij contractsvrijheid en kan zelf bepalen met wie zij afspraken maakt over het gebruik van haar terrein, ook exclusieve afspraken. Omdat de vorderingen tegen Optisport werden afgewezen, vonden ook de vorderingen tegen Loveland en Mystic Garden geen grond meer.
Bij de belangenafweging merkte de rechter op dat No Art nog steeds meedoet in de lopende verdelingsprocedure en haar kans dus nog niet verkeken is. Bovendien hebben Loveland en Mystic Garden een even groot belang bij hun festivals als No Art bij het hare.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen en veroordeelde No Art Festival B.V. in de proceskosten van alle vier de gedaagde partijen, voor elk afzonderlijk vastgesteld op € 2.101, te vermeerderen met nakosten en eventuele betekeniskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:3313, Gerechtshof Amsterdam, 16-12-2025, 200.336.467
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2025:1260, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 06-05-2025, 200.348.641_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBZWB:2024:4555, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 03-07-2024, C/02/411062 / HA ZA 23-347(E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:1064, Gerechtshof Amsterdam, 23-04-2024, 200.319.521/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/13/789385 / KG ZA 26-516 MdV/JT
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse distributeur van Herbalife-producten mag zijn membership niet terugkrijgen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat hij het beloningssysteem van Herbalife heeft gemanipuleerd. Hij vroeg in kort geding herstel van zijn membership en schadevergoeding voor gemiste inkomsten. Herbalife verkoopt gewichtsbeheersing, sportvoeding en verzorgingsproducten uitsluitend via onafhankelijke distributeurs, 'Members' genoemd. Wie nieuwe Members aanbrengt, de 'upline', ontvangt royalty's over de bestellingen van zijn 'downline'. Die royalty's lopen op naarmate bestellingen lager in de keten worden geplaatst, omdat dan meer lagen erover verdienen. De man werd in 2020 Member via zijn schoonmoeder en bracht in 2024 twee eigen downlines aan. Naast zijn werk voor Herbalife heeft hij een bedrijf dat websites bouwt en beheert. Daarvoor deed hij technisch werk voor de webshops van beide downlines. Herbalife begon in 2025 een onderzoek naar mogelijke manipulatie van het Sales & Marketingplan, een gedraging die de Gedragsregels uitdrukkelijk verbieden. Na gesprekken en analyse van besteldata, volumepatronen, verzendadressen en apparaatgegevens besloot Herbalife op 7 januari 2026 het membership te beëindigen per 7 juli 2026. De beoordelingscommissie handhaafde die beslissing op 20 mei 2026. Herbalife verweet de man onder meer dat hij de Google-advertentiecampagnes en websites van zijn upline en downlines beheerde. Daarmee kon hij sturen welke webshop, en dus welke Member, bestellingen binnenhaalde. Ook zouden bestellingen vanaf hetzelfde apparaat zijn geplaatst en soms binnen dezelfde minuut, en zouden de Members veel gemeenschappelijke verzendadressen hebben. De twee downlines konden bovendien nauwelijks vragen beantwoorden over het marketingplan en hun eigen positie. De man betwistte elke overtreding en verklaarde de patronen uit minder eigen werkzaamheden en uit downlines die een eigen klantenkring opbouwden. De voorzieningenrechter vindt dat onvoldoende. Het volume dat eerst op zijn naam stond, schoof na de komst van de downlines naar hen toe, terwijl het totaal vrijwel gelijk bleef en hij meer compensatie ontving. Hij had zijn werkzaamheden voor de Google-advertenties en de websites inzichtelijk kunnen maken, maar deed dat niet. Herbalife heeft haar verwijt voorshands voldoende onderbouwd en de man heeft het niet kunnen ontzenuwen. Hij kreeg bovendien een opzegtermijn van zes maanden, had in januari 2024 een training over marketingplanmanipulatie gevolgd en kon op de onderzoeksbevindingen reageren. Daarom acht de rechter het hoogst onwaarschijnlijk dat de bodemrechter de opzegging onrechtmatig zal vinden. Omdat herstel van het membership in kort geding alleen kan als aannemelijk is dat de bodemrechter de eiser volgt, wijst de rechter die vordering af. De schadevorderingen, bijna € 2.900 per maand aan gemiste royalty's over zijn downlines en ruim € 1.600 per maand aan eigen inkomsten, vallen daarmee ook weg. Er is niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van voor vergoeding in aanmerking komende schade. De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen en veroordeelt de man in de proceskosten van Herbalife van € 4.449, te vermeerderen met € 98 aan nakosten en wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam. De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is. Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager. In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk. De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding. Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen. De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.