UWV mocht WW-uitkering weigeren na herhaald te laat komen — RBAMS:2026:7849
weigering WW-uitkering wegens verwijtbare werkloosheid
Eiser / verzoeker
de uitzendkracht wiens WW-uitkering werd geweigerd
Verweerder / gedaagde
de Raad van bestuur van het UWV
Rechtbank verklaart het beroep ongegrond: het UWV heeft de WW-uitkering terecht blijvend geheel geweigerd omdat de man door herhaaldelijk te laat te verschijnen verwijtbaar werkloos is geworden.
- Herhaaldelijk te laat verschijnen na een eerdere schriftelijke waarschuwing levert een dringende reden op waarvan de werknemer een verwijt kan worden gemaakt
- Beoordeling van verwijtbare werkloosheid door het UWV staat los van de vraag of de werkgever zelf een dringende reden voor ontslag had
- Beroep op persoonlijke omstandigheden faalt omdat deze niet zijn geconcretiseerd of onderbouwd
- Blijvende gehele weigering van de WW-uitkering volgt rechtstreeks uit de wet en kan niet worden getoetst aan het evenredigheidsbeginsel, behoudens bijzondere omstandigheden die hier ontbreken
- Weigering van de WW-uitkering blijft volledig in stand
Samenvatting
Een man die zijn uitzendbaan kwijtraakte omdat hij herhaaldelijk te laat op zijn werk verscheen, krijgt bij de rechtbank Amsterdam geen gelijk in zijn beroep tegen de weigering van zijn WW-uitkering. De rechtbank oordeelt dat het UWV terecht heeft vastgesteld dat hij verwijtbaar werkloos is geworden.
De man werkte van juni 2024 tot eind maart 2025 op basis van een uitzendovereenkomst. Zijn werkgever beëindigde de arbeidsrelatie nadat hij zich in die periode drie keer te laat had gemeld. Na de eerste te laat-melding kreeg hij al een schriftelijke waarschuwing, maar hij verscheen daarna opnieuw te laat, waarna de werkgever besloot de samenwerking te stoppen. Het UWV kende hem weliswaar het recht op een WW-uitkering toe, maar besloot deze niet uit te betalen omdat hij door eigen toedoen werkloos was geworden.
De rechtbank stelt voorop dat een werknemer op grond van de Werkloosheidswet verplicht is te voorkomen dat hij verwijtbaar werkloos wordt. Daarvan is sprake als aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt, zoals bedoeld in het ontslagrecht uit het Burgerlijk Wetboek, en de werknemer daarvan een verwijt kan worden gemaakt. Is dat het geval, dan wordt de uitkering op grond van de wet blijvend geheel geweigerd.
De man had niet betwist dat hij meermaals te laat was verschenen en dat hij daarvoor was gewaarschuwd. De rechtbank vindt dat het UWV daaraan terecht zwaar gewicht heeft toegekend: tijdig aanwezig zijn vormt een wezenlijk onderdeel van zijn functie, en herhaaldelijk te laat verschijnen kan reizigers benadelen en organisatorische problemen veroorzaken doordat collega's moeten invallen. Zijn beroep op persoonlijke omstandigheden die het te laat komen zouden verklaren, faalde omdat hij die omstandigheden niet had geconcretiseerd of onderbouwd, waardoor het UWV geen aanleiding had om daar nader onderzoek naar te doen.
De man voerde ook aan dat voor zijn werkgever eigenlijk geen dringende reden bestond om de samenwerking te beëindigen, maar de rechtbank wijst erop dat de beoordeling van verwijtbare werkloosheid in het kader van de WW een zelfstandige beoordeling door het UWV is, los van het oordeel van de werkgever zelf. Ook zijn beroep op het evenredigheidsbeginsel wordt verworpen: de blijvende gehele weigering van de uitkering vloeit rechtstreeks voort uit de wet zelf, en dergelijke wetgeving kan in beginsel niet worden getoetst aan algemene rechtsbeginselen, tenzij er bijzondere omstandigheden zijn die de wetgever niet heeft verdisconteerd. Van dergelijke bijzondere omstandigheden is in dit geval niet gebleken.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, waardoor de weigering van de WW-uitkering in stand blijft. Omdat het beroep niet slaagt, krijgt de man zijn griffierecht niet terug en is er geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Betrokken advocaten
mr. N.G.A. Voorbach
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:9168, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 24/2670
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5800, Rechtbank Noord-Nederland, 11-12-2025, 11452469 BU VERZ 24-3007
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5841, Rechtbank Noord-Nederland, 10-12-2025, 11637325 BU VERZ 25-774
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5796, Rechtbank Noord-Nederland, 02-12-2025, 11470217 BU VERZ 24-3267
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
25/6265
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. E.M. Hansen-Löve
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.