Rechtbank: bezwaar tegen ingetrokken parkeervergunning terecht niet-ontvankelijk — RBAMS:2026:7972
Procesbelang bij ingetrokken en herstelde parkeervergunning
Eiser / verzoeker
houder van een bewonersparkeervergunning
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van Amsterdam
Rechtbank verklaart het beroep ongegrond, waarmee de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar wegens het ontbreken van procesbelang in stand blijft.
- De vergunning was al hersteld voordat op het bezwaar werd beslist, zodat eiser niet meer in een betere positie kon komen te verkeren
- Eiser kon ook tijdens de intrekking feitelijk gebruik blijven maken van zijn parkeervergunning
- Zonder actueel en reeel belang bij een inhoudelijke beoordeling ontbreekt het procesbelang bij het bezwaar
- De rechtbank beoordeelt het argument over het overgangsrecht niet, omdat daarmee in deze zaak geen voordeel meer te behalen valt
- Het beroep wordt ongegrond verklaard, zonder vergoeding van griffierecht of proceskosten
Samenvatting
Een Amsterdammer verloor bij de rechtbank Amsterdam een procedure over zijn bewonersparkeervergunning, niet omdat hij inhoudelijk ongelijk kreeg, maar omdat zijn probleem inmiddels al was opgelost voordat de gemeente formeel op zijn bezwaar had beslist.
De zaak begon met een controle waaruit bleek dat het kenteken dat aan de parkeervergunning van de man was gekoppeld, niet op zijn eigen naam stond geregistreerd. Dat is in strijd met de Amsterdamse Parkeerverordening, en het college van burgemeester en wethouders trok daarom zijn bewonersvergunning per 1 januari 2025 in. De man maakte bezwaar tegen die intrekking. Voordat de gemeente op dat bezwaar had beslist, zorgde hij ervoor dat het kenteken alsnog op zijn naam kwam te staan. De gemeente besloot daarop, als eenmalige coulancemaatregel, zijn vergunning te herstellen.
Toen de gemeente vervolgens toch nog een besluit op het bezwaar moest nemen, verklaarde zij dit niet-ontvankelijk. De reden: nu de vergunning al was hersteld, had de man geen procesbelang meer bij een inhoudelijke beoordeling van zijn bezwaar. Er viel voor hem niets meer te winnen, omdat het besluit waartegen hij bezwaar had gemaakt feitelijk al ongedaan was gemaakt.
De man was het daar niet mee eens en stapte naar de rechtbank. Hij voerde aan dat de gemeente had miskend dat hij eigenlijk onder een overgangsregeling viel, waardoor de oorspronkelijke intrekking van zijn vergunning nooit terecht was geweest. Volgens hem had de rechtbank dat argument alsnog moeten beoordelen.
De rechtbank ging daar niet in mee. Zij stelde vast dat de gemeente de vergunning al had hersteld voordat op het bezwaar werd beslist, zodat de man op dat moment niet meer in een betere positie kon komen te verkeren dan hij al verkeerde. Bovendien bleek uit het dossier dat hij, ook toen zijn vergunning formeel was ingetrokken, feitelijk gewoon gebruik had kunnen blijven maken van het parkeren met zijn vergunning. Van een actueel en reeel belang bij een inhoudelijke beoordeling van zijn bezwaar was op het moment van de bezwaarbeslissing dan ook geen sprake meer.
Over zijn argument met betrekking tot het overgangsrecht overwoog de rechtbank dat zij daar niet aan hoefde toe te komen. Een rechter beoordeelt een stelling pas als daarmee in de zaak zelf nog een concreet voordeel valt te behalen. Omdat de man zijn vergunning alweer had, kon hij met een gunstig oordeel over het overgangsrecht in deze procedure niets meer winnen. De rechtbank benadrukte dat zij niet de aangewezen instantie is om stellingen te beoordelen die alleen relevant zouden kunnen zijn voor een toekomstig, vergelijkbaar geval.
Op grond van dit alles concludeerde de rechtbank dat de gemeente het bezwaar van de man op goede gronden niet-ontvankelijk had verklaard wegens het ontbreken van procesbelang. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De man kreeg zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Betrokken advocaten
mr. N. el Moussaoui
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2026:305, Centrale Raad van Beroep, 12-03-2026, 24/1837 JW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:9983, Rechtbank Den Haag, 20-06-2024, 22/3366
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:9979, Rechtbank Den Haag, 20-06-2024, 21/7066
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBNHO:2024:5294, Rechtbank Noord-Holland, 28-05-2024, 22-4059
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AMS 25/2905
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. T.L. Fernig-Rocour
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Lange rijen klanten die buiten wachten op hun bestelling, op straat eten en hun afval achterlaten: bewoners in het centrum van Amsterdam klagen al jaren over de overlast van snackbar Fabel Friet. De zaak, populair geworden door filmpjes op TikTok en vooral bezocht door toeristen, ligt in een smal, drukbezocht deel van de stad aan de Keizersgracht. Omwonenden wilden voorkomen dat de snackbar haar exploitatievergunning kreeg en stapten naar de rechter. De burgemeester van Amsterdam had op 20 september 2023 een exploitatievergunning verleend voor een alcoholvrij horecabedrijf met terras, voor drie jaar. Na bezwaar van de omwonenden paste hij die vergunning op 4 april 2024 aan. Hij nam een extra voorschrift op: zodra tien klanten buiten wachten op hun bestelling, mag de tweede kassa tijdelijk geen nieuwe bestellingen meer aannemen. Daarnaast bevat de vergunning voorschriften over de inzet van crowdmanagers, het opruimen van afval en de plek waar de wachtrijen zich moeten opstellen. Het bezwaar van de omwonenden verklaarde de burgemeester voor het overige ongegrond. Daartegen kwamen zij in beroep bij de rechtbank Amsterdam. De rechtbank oordeelde eerst dat alle eisers belanghebbenden zijn, ook de bewoners die niet in de straat van de snackbar zelf wonen. De overlast waaiert volgens de rechtbank uit naar de omliggende straten. Ook hadden de eisers nog belang bij een beoordeling, hoewel de vergunning inmiddels was verlopen. De burgemeester heeft op 13 april 2026 opnieuw een vergunning voor drie jaar verleend, met grotendeels dezelfde voorschriften, en de uitkomst van deze zaak is van belang voor toekomstige besluiten. De eisers vonden dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. Volgens de plaatselijke verordening mag hij dat doen als het woon- en leefklimaat, de openbare orde of de veiligheid nadelig wordt beïnvloed. De omwonenden spraken van ondraaglijke overlast, gevaarlijke verkeerssituaties door te smalle trottoirs en onvoldoende optreden van de gemeente. De rechtbank toetste alleen de situatie op 4 april 2024, de datum van het bestreden besluit. Meldingen en foto's van na die datum liet zij buiten beschouwing, evenals de nieuwe vergunning van 2026. De burgemeester heeft bij het verlenen van een vergunning ruimte om naar eigen inzicht te beslissen, en de rechtbank toetst zijn afweging daarom terughoudend. Zij kijkt wel indringend of hij alle relevante omstandigheden heeft meegewogen. De rechtbank nam aan dat het druk is in de buurt, dat veel afval op straat ligt en dat de toeloop gevaar kan opleveren voor de verkeersveiligheid. Maar zij woog mee dat de snackbar in een deel van de stad zit dat sowieso al veel bezoekers trekt. De foto's van de eisers waren volgens de rechtbank ongedateerd en zonder tijdstip, zodat niet duidelijk werd wanneer en hoe vaak welke overlast voorkomt. Ook bleef onduidelijk of er de hele dag of alleen op bepaalde dagen overlast is. De wijkagent verklaarde bovendien dat ook andere horecazaken in de buurt veel bezoekers en wachtrijen hebben. Stichting het Koffiehuis, die sinds april 2023 meermalen per dag de omgeving schoonmaakt, liet weten dat veel afval niet van klanten van Fabel Friet afkomstig is. Daardoor was niet aannemelijk dat de overlast alleen of vooral door deze snackbar wordt veroorzaakt. De eisers hadden niet genoeg onderbouwd dat de overlast zo ernstig is dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. De rechtbank begrijpt het dilemma van de burgemeester, die een balans moet vinden tussen bewoners, ondernemers en de gevolgen van het toerisme in de binnenstad. Ten overvloede wees zij erop dat tegen de nieuwe vergunning nog een bezwaarprocedure loopt. Daarin moet de burgemeester beoordelen of de aangescherpte voorschriften voldoende tegemoetkomen aan de omwonenden, of dat de overlast inmiddels zo groot is dat weigering op zijn plaats is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en veroordeelde niemand in de proceskosten. Het beroep van de snackbar zelf was op de zitting ingetrokken.
Wie in Amsterdam een rondvaart aanbiedt, betaalt de gemeente een heffing per passagier, de vermakelijkhedenretributie te water. Sinds 2020 was dat € 1,50. Met ingang van 1 januari 2024 verhoogde de gemeenteraad het tarief met € 1 naar € 2,50. Rederij Stromma Nederland vond die verhoging onrechtmatig en stapte naar de rechter. Die gaf haar gelijk. De zaak gaat over twee voldoeningen op aangifte, dat zijn bedragen die de rederij zelf aangeeft en betaalt: over het derde kwartaal van 2024 en het eerste kwartaal van 2025. Stromma maakte bezwaar, maar de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam verklaarde die bezwaren op 4 december 2025 ongegrond. Daartegen kwam Stromma in beroep. De rechtbank behandelde de zaken op 6 juli 2026, samen met zaken van drie andere rederijen. De verhoging van € 1 bestond uit twee delen. Het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld het tarief met € 0,50 te verhogen, zodat de gemeente tekorten kon dekken op het beheer van de nautische keten en de havengelden voor de pleziervaart. Bij de begrotingsbehandeling voegde de gemeenteraad via amendementen nog eens € 0,50 toe. Dat geld was bedoeld voor gratis openbaar vervoer voor kinderen, een lerarenbeurs, vergroening van de openbare ruimte en initiatieven tegen kansenongelijkheid. Volgens de rechtbank is een retributie een vergoeding voor een voorziening waarvan de betalende partij zelf profijt heeft. De gemeente mag de kosten van zo'n voorziening niet in euro's uitrekenen, maar er moet wel een concrete tegenprestatie zijn: de vermakelijkheid moet profiteren van een voorziening die de gemeente geld kost. Bij de amendementen ontbreekt dat. Kinderopenbaarvervoer, lerarenbeurzen en groene straten staan los van de rondvaart. Daarmee gebruikte de gemeenteraad de heffing voor een ander doel dan waarvoor de wet haar toestaat, wat in het bestuursrecht 'détournement de pouvoir' heet. Dat deel van de verhoging is onverbindend verklaard. De heffingsambtenaar voerde aan dat rederijen profiteren van de groeiende stroom toeristen en van voorzieningen die uit de algemene middelen worden betaald. De rechtbank vond dat te algemeen om een individuele tegenprestatie aan te nemen. Ook het argument dat de gemeentelijke kosten een veelvoud van de opbrengst zijn, paste volgens haar niet in het systeem van retributie. Bij het andere deel, de € 0,50 voor het Programma Varen, lag het anders, maar het ging evengoed mis. De rechtbank vond de enkele verwijzing naar dat programma te mager. Onder 'varen' valt veel dat niets met de beroepsvaart te maken heeft. Het aanbod van de heffingsambtenaar om het programma alsnog in het geding te brengen wees ze af, omdat hij dat pas op de zitting deed terwijl hij de stukken veel eerder had kunnen indienen. Bovendien bleek niet dat de gemeenteraad de belangen van de rederijen had meegewogen. Stromma legde uit dat ze de hogere heffing niet in zes tot acht weken kon doorberekenen, omdat ze vastzit aan prijsafspraken die soms een jaar eerder zijn gemaakt, bijvoorbeeld met reisorganisaties. De rechtbank vond dat aannemelijk. Ze liet het tarief ten aanzien van Stromma buiten toepassing voor zover het was verhoogd tot € 2,00. Het verzoek om schadevergoeding wegens te lange duur wees de rechtbank af. De redelijke termijn voor een bezwaar- en beroepsprocedure is twee jaar, en die is niet verstreken sinds de bezwaarschriften van 19 november 2024 en 12 mei 2025. De rechtbank verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de uitspraken op bezwaar. Het tarief van € 1,50 blijft van toepassing en de voldoeningen op aangifte worden daarop verminderd. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 794 vergoeden en betaalt € 1.920 aan proceskosten.