Voorzieningenrechter wijst eis tot verwijdering Google-review advocaat af — RBAMS:2026:8145
onrechtmatige uiting via een online review
Eiser / verzoeker
advocaat-mediator
Verweerder / gedaagde
oud-cliente
Voorzieningenrechter weigert de gevraagde verwijdering van de Google-reviews en veroordeelt de advocaat in de proceskosten
- Voorzieningenrechter weigert de gevraagde verwijdering van de Google-review van de oud-cliente
- Review is gebaseerd op eigen ervaringen en niet louter uit rancune geschreven, ook al kwam de aanleiding na een geweigerde nieuwe opdracht
- Verwijten over professionaliteit en neutraliteit zijn subjectieve meningen die niet als juist of onjuist zijn vast te stellen
- Formulering van de review is niet onnodig grievend of beledigend
- Advocaat kan de ex-man niet aanspreken op zijn eigen review omdat zij hem niet had meegedagvaard
Samenvatting
Een advocaat-mediator heeft bij de rechtbank Amsterdam geprobeerd om een negatieve Google-review van een oud-cliente verwijderd te krijgen, maar de voorzieningenrechter wijst die eis in kort geding af. Volgens de rechter is de review niet onrechtmatig.
De advocaat had eerder de echtscheiding van de vrouw en haar ex-man via mediation begeleid, wat in april 2026 werd afgerond. Enkele maanden later benaderden de vrouw en haar ex-man de advocaat opnieuw, dit keer voor een kwestie over het gezag over hun kind. De advocaat liet weten die nieuwe opdracht niet te willen aannemen. Kort daarna plaatste de vrouw een Google-review van twee sterren waarin zij schreef dat de advocaat weliswaar goede bedoelingen had, maar tijdens de mediation herhaaldelijk haar neutraliteitsplicht zou hebben geschonden, wat tot onnodig hoge kosten zou hebben geleid. Ook meldde zij een klacht te hebben ingediend bij de Nederlandse Orde van Advocaten.
De advocaat reageerde fel. In berichten aan de vrouw noemde zij de review 'slander' (smaad) en sommeerde zij haar de review binnen een dag te verwijderen, onder meer met de tekst dat de vrouw dankbaar zou moeten zijn voor de manier waarop zij was behandeld. Nadat ook de ex-man van de vrouw, na sms-contact met de advocaat, een eigen kritische review plaatste, spande de advocaat een kort geding aan. Zij eiste dat de vrouw haar eigen review zou verwijderen en ervoor zou zorgen dat ook haar ex-man dat zou doen, op straffe van een dwangsom, met een proceskostenveroordeling.
De voorzieningenrechter moest een afweging maken tussen het recht van de advocaat om haar goede naam te beschermen en het recht van de vrouw om zich vrij te uiten over haar ervaringen. Het uitgangspunt is dat het is toegestaan om ervaringen met een dienstverlener te delen, ook als die negatief zijn, zolang de review is gebaseerd op daadwerkelijke ervaringen en niet feitelijk onjuist of onnodig grievend is.
De rechter stelde vast dat de review wel degelijk op eigen ervaringen van de vrouw was gebaseerd, ook al plaatste zij die pas nadat de advocaat een nieuwe opdracht had geweigerd. Dat die weigering waarschijnlijk de aanleiding was om de review alsnog te plaatsen, betekent volgens de rechter niet dat de review louter uit rancune is geschreven. De verwijten in de review, zoals het gebrek aan professionaliteit en het schenden van de neutraliteitsplicht, zijn volgens de rechter subjectieve meningen die niet als juist of onjuist kunnen worden bestempeld, zeker gezien de wisselende, deels positieve en deels negatieve reviews die al over de advocaat op Google stonden. Ook de formulering van de review vond de rechter niet onnodig grievend of beledigend.
Voor de review van de ex-man gold volgens de rechter hetzelfde: ook die was niet onrechtmatig. Bovendien kon de vrouw niet verantwoordelijk worden gehouden voor wat haar ex-man had geschreven, ook niet als zij hem daartoe zou hebben aangezet; de advocaat had hem dan zelf moeten meedagvaarden.
De voorzieningenrechter weigert de gevraagde voorzieningen. De advocaat wordt veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, in totaal € 530.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:2603, Gerechtshof Amsterdam, 30-09-2025, 200.348.383/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:GHAMS:2024:698, Gerechtshof Amsterdam, 19-03-2024, 200.312.953/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2023:2521, Rechtbank Amsterdam, 23-03-2023, C/13/725707 / HA RK 22-388
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2022:8542, Rechtbank Amsterdam, 10-11-2022, C/13/720953 / HA RK 22-272
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/13/790688
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse distributeur van Herbalife-producten mag zijn membership niet terugkrijgen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat hij het beloningssysteem van Herbalife heeft gemanipuleerd. Hij vroeg in kort geding herstel van zijn membership en schadevergoeding voor gemiste inkomsten. Herbalife verkoopt gewichtsbeheersing, sportvoeding en verzorgingsproducten uitsluitend via onafhankelijke distributeurs, 'Members' genoemd. Wie nieuwe Members aanbrengt, de 'upline', ontvangt royalty's over de bestellingen van zijn 'downline'. Die royalty's lopen op naarmate bestellingen lager in de keten worden geplaatst, omdat dan meer lagen erover verdienen. De man werd in 2020 Member via zijn schoonmoeder en bracht in 2024 twee eigen downlines aan. Naast zijn werk voor Herbalife heeft hij een bedrijf dat websites bouwt en beheert. Daarvoor deed hij technisch werk voor de webshops van beide downlines. Herbalife begon in 2025 een onderzoek naar mogelijke manipulatie van het Sales & Marketingplan, een gedraging die de Gedragsregels uitdrukkelijk verbieden. Na gesprekken en analyse van besteldata, volumepatronen, verzendadressen en apparaatgegevens besloot Herbalife op 7 januari 2026 het membership te beëindigen per 7 juli 2026. De beoordelingscommissie handhaafde die beslissing op 20 mei 2026. Herbalife verweet de man onder meer dat hij de Google-advertentiecampagnes en websites van zijn upline en downlines beheerde. Daarmee kon hij sturen welke webshop, en dus welke Member, bestellingen binnenhaalde. Ook zouden bestellingen vanaf hetzelfde apparaat zijn geplaatst en soms binnen dezelfde minuut, en zouden de Members veel gemeenschappelijke verzendadressen hebben. De twee downlines konden bovendien nauwelijks vragen beantwoorden over het marketingplan en hun eigen positie. De man betwistte elke overtreding en verklaarde de patronen uit minder eigen werkzaamheden en uit downlines die een eigen klantenkring opbouwden. De voorzieningenrechter vindt dat onvoldoende. Het volume dat eerst op zijn naam stond, schoof na de komst van de downlines naar hen toe, terwijl het totaal vrijwel gelijk bleef en hij meer compensatie ontving. Hij had zijn werkzaamheden voor de Google-advertenties en de websites inzichtelijk kunnen maken, maar deed dat niet. Herbalife heeft haar verwijt voorshands voldoende onderbouwd en de man heeft het niet kunnen ontzenuwen. Hij kreeg bovendien een opzegtermijn van zes maanden, had in januari 2024 een training over marketingplanmanipulatie gevolgd en kon op de onderzoeksbevindingen reageren. Daarom acht de rechter het hoogst onwaarschijnlijk dat de bodemrechter de opzegging onrechtmatig zal vinden. Omdat herstel van het membership in kort geding alleen kan als aannemelijk is dat de bodemrechter de eiser volgt, wijst de rechter die vordering af. De schadevorderingen, bijna € 2.900 per maand aan gemiste royalty's over zijn downlines en ruim € 1.600 per maand aan eigen inkomsten, vallen daarmee ook weg. Er is niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van voor vergoeding in aanmerking komende schade. De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen en veroordeelt de man in de proceskosten van Herbalife van € 4.449, te vermeerderen met € 98 aan nakosten en wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Een ICT-medewerker zegt op 23 juli 2026 zijn baan op bij detacheerder Cimsolutions. Twee maanden later, op 1 oktober, begint hij bij The NextGen, een concurrent die ook als onderaannemer voor Cimsolutions werkt. The NextGen detacheert hem bij Rijkswaterstaat. Cimsolutions vindt dat dit niet mag en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam. De twee bedrijven werken samen voor een opdracht van de Belastingdienst, Douane en Toeslagen (BDT). Cimsolutions won in 2025 een aanbesteding om ICT-personeel bij die diensten te plaatsen en schakelde The NextGen in als onderaannemer. In hun onderaannemersovereenkomst staat een non-overnamebeding: geen van beide bedrijven mag tijdens de looptijd en 12 maanden daarna personeel van de ander overnemen of voor zich laten werken zonder schriftelijke toestemming. Daarnaast staat in de overeenkomst dat Cimsolutions als penvoerder het aanspreekpunt van BDT is. Cimsolutions stelde dat The NextGen beide afspraken schond. De medewerker was bij haar in dienst, kende concurrentiegevoelige informatie en werd toch door The NextGen aangenomen. Bovendien benaderde The NextGen herhaaldelijk rechtstreeks managers van BDT om eigen kandidaten aan te bieden. BDT klaagde daar op 10 augustus, 20 augustus en 7 oktober 2026 over bij Cimsolutions. Een medewerker van The NextGen had bijvoorbeeld gemaild dat twee specialisten beschikbaar waren en voorgesteld de volgende ochtend te bellen. The NextGen bood in een e-mail van 28 augustus excuses aan en sprak van de actie van één accountmanager. In de procedure voerde The NextGen een eerste verweer: het non-overnamebeding is volgens haar een verboden mededingingsbeperking, in strijd met artikel 6 van de Mededingingswet en artikel 101 van het Werkingsverdrag van de Europese Unie, en dus nietig. Zij wees erop dat de Autoriteit Consument & Markt zulke afspraken als verboden ziet. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het beding kan de concurrentie weliswaar beperken, maar The NextGen had volgens de rechter een gedegen onderbouwing moeten geven van de economische en juridische context: de aard van de diensten, de omvang van de markt en de gevolgen van de beperking. Dat deed zij onvoldoende. In een kort geding is bovendien geen uitgebreid economisch debat mogelijk. De rechter legde het beding ruim uit. Of de medewerker actief is benaderd, liet hij in het midden, want vast staat dat hij bij Cimsolutions werkte en sinds 1 oktober bij The NextGen werkt. The NextGen wist bovendien sinds de brief van 24 juli dat Cimsolutions bezwaar maakte. Daarmee handelde zij in strijd met het beding. Ook het tweede verweer sneuvelde. The NextGen betoogde dat rechtstreeks contact met BDT gebruikelijk is en juist in het belang van Cimsolutions, omdat zij zo bestaande relaties benut en een 'warme stoel' kan aanbrengen. De rechter wees dat af. De afgesproken werkwijze is dat Cimsolutions het contact met BDT onderhoudt en dat kandidaten via haar worden aangeboden. De klachten van BDT laten zien dat BDT juist last heeft van de werkwijze van The NextGen. Rechtstreeks aanbieden past ook niet bij een aanbesteding die uitgaat van gelijke behandeling en transparante mededinging, waarbij een aanvraag gelijktijdig onder alle opdrachtnemers wordt uitgezet. Contact over mensen die The NextGen al voor het sluiten van de overeenkomst bij BDT had gedetacheerd mag wel, maar het herhaaldelijk benaderen van nog onbekende BDT-medewerkers over nieuwe opdrachten valt daar niet onder. Cimsolutions heeft volgens de rechter een spoedeisend belang, mede omdat de klachten op haar afstralen. De voorzieningenrechter wees de vorderingen toe. The NextGen moet het non-overnamebeding en de contactafspraken nakomen, de samenwerking met de medewerker beëindigen en beëindigd houden zolang het beding loopt, en mag BDT of haar medewerkers niet meer rechtstreeks benaderen over detachering. Ook mag zij niet buiten Cimsolutions om arbeidskrachten aan BDT aanbieden. Een dwangsom van € 50.000 per overtreding, zoals Cimsolutions vroeg, kent de rechter niet toe: het vonnis maakt duidelijk wat niet mag en de rechter gaat ervan uit dat The NextGen zich daaraan houdt. The NextGen betaalt de proceskosten van € 2.229,65, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.